Dirty Granny Tales: Είμαστε σκοτεινοί παραμυθάδες με μεγάλη δόση ειρωνείας

Οι Απόκριες μπορεί να τελείωσαν, όμως οι μάσκες της καθημερινότητας παραμένουν στη θέση τους. Σε αυτό το αινιγματικό, σκοτεινά ποιητικό σύμπαν μάς προσκαλούν οι Dirty Granny Tales, ένα σχήμα που από το 2006 έχει χαράξει τη δική του, αναγνωρίσιμη διαδρομή στη σύγχρονη σκηνή. Με sold-out παραγωγές αλλά και συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ, η ομάδα έχει διαμορφώσει έναν ολόκληρο κόσμο σκοτεινής φαντασίας, όπου η ζωντανή μουσική συναντά το κουκλοθέατρο, τη θεατρική κίνηση και το animation.

Η τελευταία τους δημιουργία, «The Philanthropist», επιστρέφει για να ολοκληρώσει τον κύκλο της με τρεις εμφανίσεις στο Arch Club - Live Stage, στις 5 Μαρτίου, 2 Απριλίου και 7 Μαΐου 2026. Πρόκειται για μια ειρωνική αλληγορία των Dirty Granny Tales πάνω στην εξουσία, τον φόβο και τη χειραγώγηση: σε μια φαινομενικά ιδανική κοινωνία, η εμφάνιση ενός «τέρατος» διαταράσσει την ισορροπία, για να ακολουθήσει η άφιξη του «Φιλάνθρωπου» ως από μηχανής σωτήρα. Είναι όμως πράγματι σωτήρας ή η πιο επικίνδυνη φιγούρα του έργου;

Στο «The Philanthropist» οι Dirty Granny Tales εξελίσσουν τη σκηνική τους φόρμα: οι μουσικοί εγκαταλείπουν τον ρόλο του αφηγητή και μετατρέπονται σε βασικούς χαρακτήρες, αξιοποιώντας την τεχνική του live looping για να χτίζουν επί σκηνής ένα πολυεπίπεδο ηχητικό τοπίο. Με αισθητική που θυμίζει «τσίρκο του τρόμου» και μεσαιωνικές μελωδίες που μπλέκονται με σύγχρονα ηλεκτρονικά στοιχεία, η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στον ρομαντισμό και σε ένα απόκοσμο χαμόγελο που κρύβει κάτι βαθιά ανησυχητικό.

Dirty Granny Tales: Ο Σταύρος Μητρόπουλος για το «The Philanthropist» και τη νέα σκηνική πρόκληση

Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Σταύρος Μητρόπουλος μιλά για τη διαδρομή της ομάδας, τις επιρροές της, θυμάται τις underground μέρες του ως μουσικός στην ελληνική metal σκηνή, και λέει περισσότερα για το σκοτεινό παραμύθι που, λίγο πριν ρίξει αυλαία, μάς καλεί να αναρωτηθούμε ποιος τελικά φορά τη μάσκα.

Από το 2006 μέχρι σήμερα, οι Dirty Granny Tales έχουν διαγράψει μια ιδιαίτερη διαδρομή. Ποιο θεωρείτε ότι ήταν το καθοριστικό σημείο καμπής στην πορεία σας;
Θα έλεγα τις τρεις πρώτες παραστάσεις μας το 2006 στο θέατρο Φούρνος. Και ο λόγος είναι γιατί, εμείς απλά είπαμε να στήσουμε μια παράσταση χωρίς να έχουμε κάποιες φιλοδοξίες, έτσι μόνο για να εκφραστούμε καλλιτεχνικά. Το feedback που πήραμε από το κοινό τότε ήταν σα να μας λένε πρέπει να το συνεχίσετε αυτό το πρότζεκτ και να το δείτε πιο σοβαρά. Δεν σου κρύβω πως τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα: από τη μια είχα ένα ενθουσιασμό, από τη μαγική ντόπα που σου δίνει ένα κοινό που σε γουστάρει, και από την άλλη είπα «τώρα μπλέξαμε». Γιατί οι παραστάσεις μας θέλουν πολύ δουλειά και αφοσίωση μέχρι να ολοκληρωθούν.

Πώς θα περιγράφατε τους Dirty Granny Tales σε κάποιον που δεν τους έχει παρακολουθήσει;
Είμαστε σκοτεινοί παραμυθάδες με μεγάλη δόση ειρωνείας. Η ζωντανή μουσική, ο χορός, το κουκλοθέατρο το animation projection δίνουν ζωή στις ιστορίες της βρώμικης γιαγιάς. Το ύφος της μουσικής μας συνδυάζει, την παραμυθένια ατμόσφαιρα του Ντάνι Έλφμαν στις ταινίες του Τιμ Μπάρτον, τη μελαγχολία του Μάνου Χατζιδάκι, σε κάποιες στιγμές το αποστειρωμένο απόκοσμο ηχόχρωμα των Residents, και κλείνει η συνταγή με μια καλή δόση black metal.

Με τους Horrified διανύσατε τα δικά σας extreme metal χιλιόμετρα, προσθέτοντας στοιχεία σε ένα ιδίωμα με τόλμη. Τι θυμάστε από εκείνη την εποχή; Είναι οι Dirty Granny Tales μία μετεξέλιξη εκείνου του σχήματος;
Ήμασταν μικροί και ανώριμοι. Δεν σεβαστήκαμε τόσο όσο του άξιζε το πρότζεκτ Horrified. Δεν πρέπει να είχαμε κάνει πάνω από 5 συναυλίες. Στο δισκογραφικό κομμάτι κάναμε τεράστια διαλείμματα. Τρία, πέντε χρόνια. Άθελά μας το αφήσαμε να αργοπεθάνει. Οι Dirty Granny Tales είναι η συνέχεια των Horrified, μπορεί να μην παίζουμε με ηλεκτρικές κιθάρες και distortion αλλά το ύφος είναι το ίδιο. Σε κάθε μας παράσταση όποιος γνωρίζει θα διακρίνει πολλές μελωδίες από Horrified. Για παράδειγμα το βασικό θέμα της παράστασης «The Philanthropist» είναι το κομμάτι «Funnyman» από το άλμπουμ «Animal».

Στο «The Philanthropist» παρουσιάζετε μια φαινομενικά ιδανική κοινωνία που διαταράσσεται από την εμφάνιση ενός «τέρατος». Τι συμβολίζει αυτό το τέρας στη σύγχρονη πραγματικότητα; Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο «Φιλάνθρωπος»; Είναι σωτήρας ή ο πιο επικίνδυνος τύπος στο δωμάτιο;
Σίγουρα μιλάμε για μια ιστορία που είναι επηρεασμένη από αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Δεν θέλω να αποκαλύψω τον ρόλο του Φιλάνθρωπου γιατί κάνω spoiler. Αλλά αν κάποιος θέλει να πάρει μια ιδέα τι είναι αυτός ο Φιλάνθρωπος μπορεί πολύ απλά να γκουγκλάρει τη λέξη και να δει τι μούρες θα του βγάλει.

Η παράσταση χαρακτηρίζεται ως η πιο ειρωνική σας δημιουργία. Πού εντοπίζεται αυτή η ειρωνεία και πώς λειτουργεί δραματουργικά;
Το βασικό χαρακτηριστικό των παραστάσεών μας είναι η παραμυθένια ατμόσφαιρα. Με απόλυτο σεβασμό στην ταυτότητα της Dirty Granny, στον Φιλάνθρωπο δώσαμε μια αίσθηση χιούμορ σε αρκετά σημεία της παράστασης. Απλά αυτό το χιούμορ κρύβει κάτι πολύ σκοτεινό από πίσω, ταιριάζει με το χαμόγελο του Τζόκερ.  

Το σκηνικό παραπέμπει σε «τσίρκο του τρόμου»; Τι σας ελκύει σε αυτή την αισθητική και τι εξυπηρετεί σε επίπεδο αφήγησης;
Επειδή θέλαμε να περνάει στο κοινό η εικόνα του χαμόγελου του Τζόκερ, τι πιο ιδανικό σαν σκηνικό από ένα τσίρκο του τρόμου; Ένα περιβάλλον που παρόλο που σε προειδοποιεί ότι είναι παγίδα, σε μαγνητίζει σε βαθμό να μην μπορείς να το αποφύγεις. 

Στο «The Philanthropist» οι μουσικοί εγκαταλείπουν τον ρόλο του αφηγητή και γίνονται βασικοί χαρακτήρες. Πώς προέκυψε αυτή η σκηνική μετατόπιση;
Ήταν μία πρόκληση για μας. Πώς θα μπορούσαμε ενώ είμαστε καθηλωμένοι στις θέσεις μας παίζοντας τα όργανά μας, να μπορούμε να είμαστε και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Με την τεχνική του looping έχουμε ρόλους one man orchestra και έτσι μπορεί και ένας μόνο μουσικός να καλύψει το μουσικό μέρος κάποιας σκηνής με γεμάτο ήχο και οι υπόλοιποι να ερμηνεύουν τους ρόλους τους στο παραμύθι.

Η τεχνική του live looping μετατρέπει κάθε μέλος σε «ανθρώπινη ορχήστρα». Ποιες προκλήσεις αλλά και ποιες ελευθερίες σάς προσφέρει αυτή η επιλογή;
Το live looping είναι τουλάχιστον για μένα μια τέχνη που πάντα θαύμαζα. Από την πρώτη στιγμή που το είδα με ενθουσίασε πως ένας μουσικός μόνος του χτίζει ένα ολοκληρωμένο κομμάτι. Η μεγάλη πρόκληση είναι το ρίσκο πρώτα από όλα. Ένα λάθος να κάνεις με αυτό θα επαναλαμβάνεται στη λούπα διαρκώς. Πρέπει επίσης να χεις πολύ καλή αίσθηση του χρόνου. Πρέπει να ξεφύγει ο συνθέτης από τη κλασική λογική και να χρησιμοποιήσει αλλιώς τη φαντασία του για να έχει ποιοτικό αποτέλεσμα. Αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση, ειδικά για μας που έχουμε θεατρικούς ρόλους, είναι πως όταν λουπάρεις πρέπει να είσαι πολύ συγκεντρωμένος. Εμείς στη σκηνή είμαστε αλλόκοτα πλάσματα. Πρέπει παρόλο που είμαστε αφοσιωμένοι στο looping να μη χάνουμε τους ρόλους μας. 

Πώς συνδυάζονται το κουκλοθέατρο, η θεατρική κίνηση και το animation σε μια ενιαία αφήγηση χωρίς να αποσπάται η προσοχή του θεατή;
Δεν είμαι της λογικής, ελάτε να βρεθούμε να φτιάξουμε μια παράσταση. Την περιεργάζομαι πολύ καιρό στο μυαλό μου μέχρι να τη μοιραστώ με τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν βγαίνει τίποτα στη σκηνή απλά για να εντυπωσιάσει. Είναι όλα σχεδιασμένα να έχουν το λόγο τους που συμβαίνουν. Οπότε η απάντηση στο ερώτημά σου είναι ένας καλός προσχεδιασμός.

Τα σκοτεινά παραμύθια και οι μεσαιωνικές μελωδίες αποτελούν σήμα κατατεθέν σας. Πώς εξελίσσεται η μουσική σας ταυτότητα σε αυτή την παράσταση;
Το μεσαιωνικό στοιχείο είναι αρκετά έντονο. Θα έλεγα πως το πιο μεσαιωνικό κομμάτι μας είναι σε αυτή την παράσταση. Αλλά κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τον «Φιλάνθρωπο» είναι η προσθήκη συνθεσάιζερ για να μας βάλει στον κόσμο του horror circus και της ειρωνικής ατμόσφαιρας που θέλουμε να πετύχουμε

Έχετε ταξιδέψει και παίξει σε διεθνή φεστιβάλ, από την Ολλανδία μέχρι τη Νορβηγία. Υπάρχει διαφορά στο πώς «διαβάζει» το κοινό τη σκοτεινή σας αλληγορία;
Οι πιο βόρειοι λαοί έχουν μια τάση υπερανάλυσης, η οποία τους βάζει μέσα στην ιστορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το show θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες. Πιο θερμοί λαοί όπως Έλληνες Τούρκοι, Ρουμάνοι, ανοίγονται, αφήνονται και παρασύρονται από το συναίσθημα. Μπορεί κάποιοι να μην κατανοήσουν τόσο το story της παράστασης αλλά η ψυχή τους θα είναι χορτάτη από τη γεύση του έργου.

Ο ρομαντισμός συνυπάρχει με ένα «απόκοσμο χαμόγελο Τζόκερ». Είναι αυτό το δίπολο η καλλιτεχνική σας υπογραφή;
Θα μπορούσα να πω πως ναι.

Μετά από δύο χρόνια επιτυχημένης πορείας, το έργο ολοκληρώνει τον κύκλο του στο Arch Club - Live Stage. Τι σηματοδοτεί για εσάς αυτή η «επιστροφή» σε έναν πιο industrial χώρο;
Όταν αλλάζεις χώρο εν μέρη αλλάζει και η παράσταση μέχρι ένα βαθμό. Με αφορμή αυτή την ερώτηση θέλω να επισημάνω και την επιστροφή του Σταύρου Ψυλλάκη στην ομάδα μας. Ο Σταύρος είχε κερδίσει τις εντυπώσεις με την ερμηνεία του στο «Rejection». Έχει μια εσωτερική δύναμη που τη μεταδίδει στο κοινό πολύ έντονα. Απλά το αναφέρω γιατί οι χορογραφίες εκτός ότι έχουν κάποιες αλλαγές, η παρουσία του Σταύρου Ψυλλάκη δίνει άλλη οπτική στον «Φιλάνθρωπο».

Κλείνοντας τον κύκλο του «The Philanthropist», τι αφήνει πίσω του αυτό το έργο για τους Dirty Granny Tales και ποια κατεύθυνση διαφαίνεται για το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα;
2019 παίζουμε το «Rejection v2», η Βρωμογιαγιά είχε πάρει φόρα, ήμασταν ένα βήμα πριν ολοκληρώσουμε το επόμενο έργο μας. Αρχίζουν οι καραντίνες, τελειώνουν οι καραντίνες αλλά όχι για όλους. Δεν δεχτήκαμε να παίξουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Η παράσταση που είχαμε στα σκαριά δεν μας εξέφραζε πλέον. Μόλις μου ήρθε η ιδέα του Φιλάνθρωπου, ήταν σα να άνοιξε ξανά τα μάτια η Βρωμογιαγιά μετά από ένα λήθαργο πέντε χρόνων. Η επόμενη παράστασή μας θα είναι σαν ένα remake της πρώτης παράστασης που κάναμε το 2006. Θα είναι ένας φόρος τιμής στο έργο που μάς έβαλε στον κόσμο της Dirty Granny, η οποία μας μεταμόρφωσε σε αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα που πλέον μας έχουν δημιουργήσει μια σχέση εξάρτησης.

Τα σκοτεινά παραμύθια σας έχουν πάντα μια ποιητική πλευρά. Πιστεύετε ότι ο ρομαντισμός είναι μια μορφή αντίστασης;
Ζούμε σε εποχές ναρκισσισμού και ατομικισμού. Είναι ένα δωράκι σε ένα σύστημα που ο μεγαλύτερος του φόβος είναι να είμαστε ενωμένοι. Ο ρομαντισμός μάς ενώνει όποτε ναι, θα μπορούσα να πω ότι είναι μια μορφή αντίστασης. Τα παραμύθια μας όντως έχουν μια ποιητική πλευρά, αλλά ένα άλλο χαρακτηριστικό μας είναι ότι ποτέ δεν έχουμε happy end. Υπάρχει κόσμος που αυτό το θεωρεί απαράδεκτο. Έχω ακούσει κοτσάνες του στιλ «το μήνυμα πρέπει να ‘ναι αισιόδοξο». Δεν αντιλέγω, ο καθένας ας έχει τον τρόπο του, αλλά μη μου το κάνεις κανόνα. Ωραία και τα αισιόδοξα μηνύματα αλλά πολλές φορές επαναπαυόμαστε με αυτά. Εγώ θέλω μετά τις παραστάσεις μας το κοινό να είναι προβληματισμένο.

Αυτή την εβδομάδα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργόπουλου, στην οποία συμμετείχατε συνθετικά για το σάουντρακ του φιλμ. Πώς ήταν η εμπειρία;
Είχα γράψει και τη μουσική στην πρώτη ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου αλλά σε αυτή την ταινία έχει πάει σε άλλο level. Η μουσική γράφτηκε από δύο συνθέτες, εμένα και τη Μαριλένα Ορφανού. Είμαστε δύο μουσικοί με πολύ διαφορετικό ύφος, ο καθένας έγραψε τα δικά του μέρη και ο Γιώργος πολύ έντεχνα τα ενέταξε στην ταινία του. Η ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κέρδισε πέντε βραβεία - ανάμεσα σε αυτά και της μουσικής. Με ρωτάς στο σωστό timing γιατί πήγα πρόσφατα στην πρεμιέρα συντελεστών και είχα τη χαρά να την απολαύσω στη μεγάλη οθόνη. Τι να πω, δεν ξέρω, είναι αριστούργημα. Μεγάλη μου τιμή που έβαλα κι εγώ την πινελιά μου.