Συνδέεις κι εσύ φαγητά με κακές στιγμές;

Κάπου πήρε το μάτι μου πρόσφατα το σάντουιτς «μπανάνα φυστικοβούτυρο» - ωραιότατο, υγιεινό και μαλακό, τρώγεται μπαμ και κάτω όταν βιάζεσαι, σου δίνει βιταμίνες, φυτικές ίνες και φιστικοβούτυρο που, δεν μπορεί, όλο και σε κάτι κάνει καλό. Μου αρέσει, ή μάλλον μου άρεζε, αλλά τώρα το αποφεύγω με την πρώτη ματιά. Όχι επειδή δεν είναι γευστικό, παρά επειδή μου θυμίζει τα Νοσοκομεία Παίδων, το Αγλαΐα Κυριακού και το Αγία Σοφία: και τα τρία παιδιά μου έχουν περάσει κατά καιρούς από αυτά τα νοσοκομεία τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και επί σχεδόν τόσα χρόνια, ένα καφέ απέναντι από τα νοσοκομεία πουλάει αυτό ακριβώς το πολύ βολικό σάντουιτς. Το έχω αγοράσει και φάει πολλές φορές, σε διάλειμμα ενώ κοιμάται το ένα ή το άλλο παιδί, κι ενώ έχω βγει έξω γκαγκανιασμένη, να πάρω αέρα. Θυμάμαι πολύ καλά τη γεύση του, όταν είναι φρέσκο όπως και όταν έχει ξεμείνει στο νοσοκομειο-κομοδίνο αλλά είναι τρεις το πρωί και δε βαριέσαι, τρώγεται ακόμα, ας είναι μαυρομπιμπικιασμένη η μπανάνα. Ενώ είναι ένα καλό σάντουιτς, δεν θέλω ούτε να το βλέπω επειδή με πάει πίσω στις μέρες και νύχτες νοσοκομείου Παίδων.

Επίσης, δεν τρώω αβοκάντο: το δοκίμασα για πρώτη φορά σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι της θρυλικής Φιλμικής Εταιρείας, έγκυος στον μεγάλο μου γιο, με σκυλο-πείραξε, το ξεφορτώθηκα τελικά τα χαράματα, ενώ πάλεψα πολλές ώρες να μην κάνω εμετό (για να πάρει τις βιταμίνες το έμβρυο…) κι από τότε το βγάζω στην άκρη ακόμα και στις σαλάτες. Ξαναδοκίμασα αβοκάντο, μια σταλίτσα, σε ωραία σαλάτα που βαρέθηκα να την ξεψαχνίσω, ένα βράδι πριν μπει να χειρουργηθεί αγαπημένο μου πρόσωπο – με τα ίδια αποτελέσματα. Δεν ξέρω αν έφταιγε το αβοκάντο το ίδιο ή η αγωνία μου για το επικείμενο χειρουργείο, πάντως από κει και μετά το αβοκάντο εξορίστηκε από τη διατροφή μου μια για πάντα. 

Βγάζω το μπέικον από την Σαλάτα Σήζαρς επειδή μου έχει μείνει η γεύση του από μεγααααάλο καυγά με άντρα που αποδείχθηκε τεράστιο λάθος (ο άντρας, όχι ο καυγάς) σε κυριλέ εστιατόριο που μόλις είχε λανσάρει την Σαλάτα Σήζαρς. Όταν ξεκίνησε ο καυγάς είχα μόλις φάει μια μπουκιά πρασινάδα, αυτήν την άσπρη που βάζουν στην Σήζαρς και δεν ξέρω ποτέ πως λέγεται  (iceberg στα Αγγλικά), μαζί με ένα κομμάτι μπέικον. Η συγκεκριμένη πρασινάδα σε συνδυασμό με το μπέικον έγινε νόου-νόου, κι ενώ παραγγέλνω Σήζαρς, αφήνω στην άκρη το μπέικον, που έτσι κι αλλιώς ταυτίστηκε ΚΑΙ με την Πέππα Πιγκ όσο ήταν μικρά τα παιδιά μου.

Νόμιζα ότι μόνον εγώ έχω ιδιορρυθμίες, συναισθηματικούς ή/και εντελώς κουλούς λόγους που δεν τρώω το ένα ή το άλλο, αλλά όχι: κολλητός μου σιχαίνεται το πράσινο μήλο και οτιδήποτε έχει σχέση με πράσινο μήλο, επειδή όταν έκανε αποτοξίνωση (από σκληρά ντραγκς, χρόνια πριν) η μαμά του συνήθιζε να πλένει τα σεντόνια με μαλακτικό «Πράσινο μήλο». Περνούσε τη χειρότερη περίοδο της ζωής του, ίδρωνε, χτυπιόταν και ψηνόταν ταυτόχρονα, και η μυρωδιά του πράσινου μήλου κόλλησε πάνω σε αυτήν την χάλια περίοδο, παίρνοντας μαζί της το ίδιο το καημένο το πράσινο μήλο. Άλλη φίλη απεχθάνεται το ρυζόγαλο, όχι ως γεύση παρά επειδή της το έφερναν ως επιδόρπιο όσο βρισκόταν σε νοσοκομείο μετά από σοβαρή επέμβαση, και με την αγωνία για το πόσο θα ζούσε μετά το χειρουργείο. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια, δόξα τω θεώ ζει ακόμα, αλλά βλέπει ρυζόγαλο και παίρνει δρόμο, όσο σπιτικό κι αν είναι.

Αν καθίσω να το σκεφτώ, είναι κι άλλα πράγματα που δεν τρώω, είτε επειδή με χάλασαν κάποτε είτε, ή μάλλον κυρίως, επειδή τα έχω συνδυάσει με μαύρες στιγμές. Με ζόρια, νοσοκομεία, δυσκολίες, συγκρούσεις, φαρμακώματα σε σχέσεις, άσχημα νέα, με χτυπήματα της μοίρας από αυτά που θέλεις με κάθε τρόπο να τα ξεχάσεις και να προχωρήσεις… και κάποια τρόφιμα, σνακς ή φαγητά, αυτά που σου θυμίζουν τις καταστροφές της ζωής σου, τα καταργείς εντελώς γιατί δεν θέλεις να ενεργοποιήσουν τις κακές αναμνήσεις μέσω της γεύσης ή της όσφρησης. Δεν λέω δηλαδή για πράγματα που δεν τρως για ιατρικούς λόγους παρά για πράγματα που δεν τρως για λοξούς, συχνά μη εξηγήσιμους λόγους…

Παρόλα αυτά, τελευταία σκέφτομαι να φάω μια μέρα το σάντουιτς με μπανάνα και φυστικοβούτυρο - το πετυχαίνω συχνά σε ένα ευχάριστο, ζωηρό καφέ, και σκέφτομαι να του δώσω άλλη μια ευκαιρία…