Από τα Τέμπη και την «κουκκίδα» του τρένου μέχρι το πρόστιμο των 150 ευρώ στα Εξάρχεια — τι δείχνει η κινητικότητα για το πώς λειτουργεί τελικά το κράτος
Οι προκλήσεις στις συγκοινωνίες, την οδική ασφάλεια και τα προβλήματα μετακίνησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μας οδηγούν να σκεφτόμαστε βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα από τη μετακίνηση μας εντός και εκτός αστικών κέντρων. Από την άλλη, ελάχιστα θέματα θυμίζουν «μάχη» όσο οι παρατεταμένες καθυστερήσεις και η ταλαιπωρία των πολιτών που προσπαθούν να χωρέσουν σε 24 ώρες υποχρεώσεις και ό,τι μοιάζει με ανθρώπινη ζωή.
Πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση διεμήνυσε πως άκουσε τη φωνή των πολιτών για έναν ασφαλή σιδηρόδρομο και αποφάσισε να τον φτιάξει. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών και την τραγική απώλεια 57 συμπολιτών μας, πράγματι κάτι κινήθηκε. Ενεργοποιήθηκαν συστήματα, μπήκε γεωεντοπισμός στα τρένα, βλέπουμε πλέον την «κουκκίδα» της αμαξοστοιχίας στην οθόνη του κινητού μας.Πρακτικά, υποθέτω, έχει μια ωφέλεια εφόσον την παρακολουθούν οι υπεύθυνοι για την ασφάλεια. Ψυχολογικά, προσφέρει ηρεμία στους συγγενείς των επιβατών. Έχει γίνει παραγγελία νέων τρένων, έχουν ξεκινήσει προσλήψεις εξειδικευμένων επαγγελματιών, ολοκληρώνεται η αποκατάσταση του δικτύου. Όλα αυτά είναι πρόοδος. Είναι δύσκολο να μην το αναγνωρίσει κανείς. Το ερώτημα είναι γιατί πρέπει να προηγηθεί μια εθνική τραγωδία και μαζικές διαδηλώσεις για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα; Υπάρχουν άλλα τέτοια αυτονόητα που επιδέχονται βελτίωσης;
Δεν είναι μόνο ο ΟΣΕ και η παθογένειες δεκαετιών. Είναι ο τρόπος που μετακινούμαστε. Είναι το αν μπορούμε να φτάσουμε στη δουλειά μας χωρίς να χρειαστεί να ξυπνήσουμε δύο ώρες νωρίτερα. Αν μπορούμε να περιμένουμε το λεωφορείο σε μια στεγανή τον χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι στάση λεωφορείου, με λειτουργική τηλεματική και γεωντοπισμό λεωφορείων, με συχνότητα δρομολογίων χωρίς αναμονή που ξεπερνά το δεκάλεπτο, και ιδανικά να μπορούμε να βρούμε θέση σε μια διαδρομή που διαρκεί πάνω από μια ώρα, όσο κάνει για παράδειγμα να διανύσει το Α7 την απόσταση Εξάρχεια - Μαρούσι. Να μπορεί ο κάτοικος της ανατολικής Θεσσαλονίκης, για παράδειγμα, να φτάσει στο κέντρο της πόλης χωρίς αυτοκίνητο. Σκεφτείτε ότι από την Περαία ένας κάτοικος πρέπει να πάρει 2 λεωφορεία για να φτάσει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ή δυο λεωφορεία και το μετρό σε χρόνο 75 λεπτών, όταν σε χώρες με ανάλογη γεωγραφική κλίμακα μια θαλάσσια συγκοινωνία θα εξυπηρετούσε σε λιγότερο από 20 λεπτά εν πλω.
Στη χώρα μας, το αυτοκίνητο δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαστική επένδυση. Αν ζεις στην περιφέρεια ή σε μια μεγάλη πόλη χωρίς αξιόπιστο δίκτυο ΜΜΜ, χρειάζεσαι Ι.Χ. για να κινηθείς, να ταξιδέψεις, να πας στο νοσοκομείο, να δεις τους γονείς σου. Το παράδοξο είναι ότι ενώ η ίδια πολιτεία που σε ωθεί να έχεις αυτοκίνητο, σε τιμωρεί όταν δεν έχεις πού να το βάλεις.
Μια συνάδελφος δέχτηκε πρόστιμο 150 ευρώ επειδή πάρκαρε στην Ερεσού, στα Εξάρχεια. Όχι πάνω σε πεζοδρόμιο, ούτε έκλεισε κάποια ράμπα. Σε μια γειτονιά που θεωρείται «κέντρο», αλλά δεν διαθέτει το καθεστώς μπλε διαγράμμισης που απολαμβάνουν άλλες περιοχές, με λιγότερο αριθμό τουριστών μάλιστα, όπως το Κολωνάκι. Γιατί; Με ποια πολεοδομική λογική; Τα Εξάρχεια, η Κυψέλη, το Παγκράτι, το Κουκάκι είναι μέσα στον πυρήνα της Αθήνας. Δέχονται καθημερινά επισκέπτες, έχουν πυκνή κατοίκηση, και μεγάλη έλλειψη θέσεων. Γιατί ο κάτοικος μιας συγκεκριμένης συνοικίας του κέντρου έχει θεσμοθετημένο πλεονέκτημα και ο άλλος όχι;
Δεν ζητά κανείς να μην υπάρχει τάξη. Ζητά η τάξη να σχεδιάζεται με ενιαία κριτήρια. Αν η πόλη δεν σου δίνει αξιόπιστη εναλλακτική μετακίνησης, αν δεν σου εξασφαλίζει θέση κατοίκου, αν σε αναγκάζει να χρησιμοποιείς Ι.Χ., τότε το πρόστιμο των 150 ευρώ μοιάζει με διπλή και παράλογη τιμωρία.
Η εμπειρία των υπεραστικών μετακινήσεων με ΚΤΕΛ δεν βελτιώνει την εικόνα. Από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τα ΚΤΕΛ Κηφισού, από εκεί εξίμιση ώρες μέχρι τη Θεσσαλονίκη, και μετά άλλη μια διαδρομή μέχρι την ανατολική πλευρά της πόλης. Συνολικά τον προηγούμενο μήνα διέθεσα σχεδόν δέκα ώρες για 500 χιλιόμετρα διαδρομή. Ο οδηγός στο ύψος της Θήβας βγήκε από την Εθνική για να παραλάβει «πελάτη» από στάση έξω από τη Λειβαδιά σε επαρχιακό δρόμο. Κανείς μας δεν είχε προειδοποιηθεί. Αν μια χώρα χρειάζεται δέκα ώρες για να ενώσει δύο μητροπολιτικά της κέντρα, τότε δεν μιλάμε για ταλαιπωρία. Είναι εξαντλητικό.
Η αντιπολίτευση μιλά συχνά με έμφαση για την περιφερειακή ανάπτυξη. Σωστά. Αλλά περιφερειακή ανάπτυξη χωρίς γρήγορη, καθαρή, αξιόπιστη μεταφορά δεν γίνεται. Πώς θα πάρει μπρος η οικονομία στην περιφέρεια; Πώς θα κατοικηθεί ξανά η επαρχία; Πώς θα στηθούν επιχειρήσεις πάνω σε ερείπια καταστημάτων που φθείρονται από απραξία και εγκατάλειψη μέσα στο χρόνο, όταν μένεις αποκομμένος από το κέντρο;
Η κινητικότητα είναι πολιτισμός. Είναι ο τρόπος που οργανώνεται μια κοινωνία. Είναι η αίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί χωρίς να χρειάζεται να το υπενθυμίζεις με πανό με φωνές με συνθήματα. Όταν οι αλλαγές έρχονται μόνο μετά από οργή, τότε κάτι βαθύτερο είναι προβληματκό.
Από τα Τέμπη και την «κουκκίδα» του τρένου μέχρι το πρόστιμο των 150 ευρώ στα Εξάρχεια — τι δείχνει η κινητικότητα για το πώς λειτουργεί τελικά το κράτος
Σε μία εποχή όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα θεωρούνται αυτονόητα, οι σεξεργάτες συνεχίζουν να αγωνίζονται με στόχο τη θεσμική προστασία, την ισότιμη μεταχείριση και την κοινωνική αποδοχή
17°
