Και τι έκανε η Ζωή με έναν «παραδομένο στο παρακράτος;»

Η αποκάλυψη της Ζωής της Κωνσταντοπούλου ήταν πραγματικά συγκλονιστική (εντάξει, φυσικά και δεν ήταν, αλλά προσπαθώ να κινήσω το ενδιαφέρον σας). Μιλώ για την αποκάλυψη την οποία έκανε στον Τάκη τον Χατζή, στον οποίο είπε «εγώ έχω άλλη παιδεία, άλλη διαδρομή, άλλη δημοκρατική συγκρότηση κι όταν είδα έναν Τσίπρα στο Μαξίμου να ξεφυλλίζει παρακολουθήσεις που του έδινε ο Ρουμπάτης και να προσπαθεί ουσιαστικά να με φοβίσει λέγοντας ότι κάποιοι θα κάνανε χτύπημα σε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, κατάλαβα πάρα πολύ καλά ότι εδώ μιλάμε για ένα πρόσωπο παραδομένο στο παρακράτος».

Αυτό που δεν είπε η αρχηγός του Μπιμπίλα είναι το πώς αυτή, με την άλλη παιδεία, την άλλη διαδρομή και την άλλη δημοκρατική συγκρότηση, συνέχισε να συμπορεύεται με έναν κάποιον που ήταν παραδομένος στο παρακράτος; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για κάποιον που έχει αποκλίνει από τις αρχικές του θέσεις, ή για κάποιον που έχει βάλει νερό στο κρασί του, ή για κάποιον ασυνεπή. Μιλάμε για κάποιον «παραδομένο στο παρακράτος». Δηλαδή για άνθρωπο επικίνδυνο, όχι μόνο για τους γύρω του, αλλά για τη χώρα ολόκληρη. Γιατί η κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου δεν παραιτήθηκε καταγγέλλοντας τον και προστατεύοντας τον λαό από τους κινδύνους που εγκυμονεί ένας παραδομένος στο παρακράτος ηγέτης;

Την ίδια ερώτηση (με κάποιες παραλλαγές, γιατί δεν έχουν πει τόσο μεγάλες χοντράδες) μπορεί να κάνει κάποιος σε αρκετούς παλιούς συντρόφους του Αλέκση μας. Παρακολουθώντας κανείς το φοβερό ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού που προβάλλεται στο ΣΚΑΙ, βλέπει παλιούς συριζαίους να απαξιώνουν ένα άνθρωπο που υπό την ηγεσία του καβάλησαν το άτι της εξουσίας. Και να τον απαξιώνουν ακόμα και για την περίοδο που πήγαιναν μαζί του χεράκι χεράκι χωρίς ποτέ να εξηγούν γιατί δεν διαχώρισαν εγκαίρως τη θέση τους.

Η εξουσία είναι πολύ γλυκιά και για να την απολαύσεις είσαι αναγκασμένος να τη συνοδεύσεις με κάποιες πίκρες, αλλά οι περισσότεροι σύντροφοι δεν έκαναν γι αυτό την πάπια. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν συμπορευόταν με έναν «παραδομένο στο παρακράτος» μόνο για την απόλαυση του να βασανίζει τους βουλευτές ως πρόεδρος της Βουλής. Ήταν και κάτι μεγαλύτερο. Βλέπετε, η ευκαιρία να καταστρέψεις τη χώρα σου δεν παρουσιάζεται πολλές φορές (συνήθως δεν παρουσιάζεται ούτε μια) και δεν είναι εύκολο να την αφήσεις να πάει χαμένη. Και για μια τέτοια ευκαιρία, αξίζει να σταθείς στο πλευρό ακόμα και κάποιου που ήταν «παραδομένος στο παρακράτος». Και μπράβο σου.