Παναγιώτης Χ. Βούρος: Η παραξενιά είναι η ρωγμή

Συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, αλλά και δικηγόρος Αθηνών παρ’ Αρείω Πάγω, ο Παναγιώτης Χ. Βούρος ανήκει στη γενιά των δημιουργών που κινούνται με άνεση ανάμεσα στην επαγγελματική καταξίωση και τη λογοτεχνική έκφραση. Έχοντας τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις και βραβεία σε πεζογραφία, ποίηση και θεατρική γραφή, στα έργα του πραγματεύεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις κοινωνικές αντιφάσεις, την ανάγκη ουσιαστικού διαλόγου, την αγάπη, τη μνήμη και την προσωπική ευθύνη. Τώρα επανέρχεται με το βιβλίο «Παραξενιά – άηχα κι ακοινώνητα στιχουργήματα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κοράλλι. Το βιβλίο του αποτελεί μια κατάθεση σκέψεων, εικόνων και συναισθημάτων που συνομιλούν με τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο Παναγιώτης Χ. Βούρος μιλάει στην ATHENS VOICE με αφορμή το τελευταίο του αυτό έργο, που φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ λογοτεχνίας και μουσικής, με προοπτική μελλοντικών μελοποιήσεων. 

— Στο νέο σας βιβλίο «Παραξενιά – άηχα κι ακοινώνητα στιχουργήματα» αναφέρετε ότι κεντρικό μήνυμα της έκδοσης είναι το «Η παραξενιά είναι η ρωγμή». Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η ρωγμή και γιατί πιστεύετε ότι σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ;
Με την «Παραξενιά» επιχείρησα πρωτόλεια τη συμφιλίωση των παράξενων ηρώων των στιχουργημάτων με τις συναισθηματικές τους ρωγμές. Ωστόσο, η σύνδεση της έννοιας της ρωγμής με τη φαινομενικότητα μιας κάποιας πληγής απέχει πολύ από τον προσανατολισμό του έργου. Η ρωγμή, δηλαδή, είναι το λογοτεχνικό σημείο της «Παραξενιάς» απ’ όπου πολεμά για τη ροή της εκείνη η εύθραυστη πια και λησμονημένη δύναμή μας, και άηχα, ακοινώνητα στο ναρκοπέδιο του σύγχρονου φαίνεσθαι ζητά να επιστρέψουμε στην ευθύνη, στον έρωτα, στο «μαζί».

— Ως δικηγόρος και συγγραφέας, κινείστε ανάμεσα στον κόσμο της λογικής και στον κόσμο της ποίησης. Με ποιον τρόπο επηρεάζει η μία ιδιότητα την άλλη;
Αν ο ένας τόπος, η δικηγορία, βρίσκεται, ας πούμε, κάπου στο επιχείρημα, ασφαλώς ο άλλος, η συγγραφή, αναγνωρίζω πως διαθέτει την ευρύτητα να τον περιέχει. Στη λογοτεχνία, πάντως, ο ρεαλισμός και η λογική δεν λείπουν. Κάθε άλλο. Η αντίστιξή τους μάλιστα με το υπερβατικό, με την αίσθηση, με τη φαντασία, με όσα στην αφήγηση ή στο συμβολισμό υπάρχουν, είναι ό,τι κινεί κι ενώνει τη σκέψη και το συναίσθημά μας σ’ ένα ενιαίο και αδιάσπαστο όλο. Δεν πιστεύω προσωπικά, εξάλλου, στις «ιδιότητες», παρά στην ανάγκη μας να ενεργούμε ακέραιοι, φανεροί και πλήρεις.

— Έχετε ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία στη συγγραφή διηγημάτων, μυθιστορημάτων και δοκιμίων, έχοντας μάλιστα αποσπάσει βραβεία για το σύνολο του έργου σας. Τι σας ώθησε να επιχειρήσετε τώρα αυτή την ποιητική κατάθεση;
Η δική μου ρωγμή μ’ έβγαλε για τώρα σ’ αυτό το μονοπάτι της ποίησης. Η δική μου παραξενιά. Το μέστωμα μιας ιδέας να εμφανιστώ κι εγώ ο ίδιος τραυματισμένος. Να εμπλακώ. Και χωρίς να με πλάσω οπωσδήποτε σε κάποιον κήρυκα, να ρωτήσω πιο λυρικά κι επίμονα τον αναγνώστη τα εξής: Πού κρύψαμε το «για πάντα» του έρωτα; Πότε οι πανύψηλες έννοιες πέθαναν ν’ αξίζουν και ξαναγεννήθηκαν να συμφέρουν; Πού ξεχάσαμε το αλληλέγγυο των θεμελίων μας, των συστατικών μας; Πόσο ακόμα θα μας αντέξουμε άηχους, δειλούς, μόνους, όμοιους, λίγους;

— Τα έργα σας πραγματεύονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αγάπη, τη μνήμη και την προσωπική ευθύνη. Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας την «Παραξενιά»;
Πως η «παραξενιά» του να αισθάνεται, ν’ αντιστέκεται, να θέλει δεν είναι συμβάν. Αλλά το γεγονός. Είναι το πάγια ανθισμένο έδαφος στο περαστικό ατσάλι, στη φωτιά του μηχανιστικού, αναίσθητου σήμερα. Πως γίναμε πάλι πρόθυμοι να καταλάβουμε οι πολλοί και διαφορετικοί παράξενοι. Πως τ’ όνειρό μας είναι που θα ορίσει αυτόν τον έναν καιρό κάπου καλύτερα.

— Σε μια εποχή έντονου ψηφιακού θορύβου και γρήγορης πληροφορίας, πιστεύετε ότι η ποίηση μπορεί ακόμη να επηρεάσει ουσιαστικά τον άνθρωπο και την κοινωνία; Με ποιον τρόπο;
Η γαλήνη, η ασφάλεια, ο πλούτος της σκέψης και του συναισθήματος με τα οποία μας προικίζει η λογοτεχνία εν γένει θ’ αποτελεί πάντοτε το καταφύγιό μας. Το μέσο μας, ορθότερα, ώστε από θορυβώδεις, άτσαλοι ανάνθρωποι να κατορθώνουμε να επισκεπτόμαστε, έστω τα λιγοστά αλλά βαθιά ουσιαστικά ξέφωτα αυτού του κόσμου, διαυγείς. Αυτό πιστεύω. Κι όσο καλλιεργούμε και ποτίζουμε στα ξέφωτα, μας γίνεται ολοένα και πιο σαφές, πιο ορατό το περιβόλι.

Σχετικό Άρθρο

Βιβλιο Ειρήνη Βαρδάκη: Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ και οι ιστορίες που δεν χαρίζονται

A.V. Team 10.07.2026, 15:25

— Τα στιχουργήματα του βιβλίου έχουν προοπτική να μελοποιηθούν; Και αν ναι, υπάρχουν ήδη σχετικές συζητήσεις ή κάποιο όνειρο συνεργασίας με συγκεκριμένους δημιουργούς;
Ναι. Αυτή είναι όντως η προοπτική τους. Συζητήσεις υπάρχουν σε ενεστώσα και ευτυχώς γόνιμη εξέλιξη και πορεία, τίποτα ωστόσο ακόμα δεν είναι επισήμως ανακοινώσιμο, οπότε θα μου επιτρέψετε να μην πω περισσότερα. Όσο για το όνειρο κάποιας συνεργασίας, ας αφήσουμε τον ορίζοντα να το ξυπνήσει πραγματοποιημένο και τότε…