Αναγνώστης με αιτία: Η «Δίκη» του Φραντς Κάφκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση της Αγγελικής Θεοδωρακοπούλου
Πώς θα σας φαινόταν να ξυπνούσατε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιό σας, σε μια πανσιόν ή ένα Airbnb, και να βρίσκατε απέναντί σας δυο αγνώστους να σας προστάζουν να ντυθείτε, για να σας ενημερώσουν αργότερα, με πλήρη τυπικότητα, ότι κατηγορείστε για κάτι απροσδιόριστο, κάτι για το οποίο είστε υποχρεωμένος να απολογηθείτε σε κάποιον ανακριτή, ώστε κάποια στιγμή στο απώτερο –κι εξίσου απροσδιόριστο– μέλλον να ξεκινήσει η δίκη σας;
Θα μου πείτε, ακούγεται καλύτερο από το να ξυπνήσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι όχι επειδή έχεις χανγκόβερ, αλλά γιατί –πώς στην οργή;– έχεις μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα.
Τι τα θες, αγαπητέ αναγνώστη, αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στα παράλληλα σύμπαντα του Κάφκα. Θα μπορούσε εξίσου καλά να βρεθείς σε κάποιο απομονωμένο χωριό και να προσπαθείς –επί ματαίω– να επικοινωνήσεις με τον ιδιοκτήτη ενός πύργου, ο οποίος σ’ έχει καλέσει να χωρομετρήσεις τα εκτάριά του, αλλά έκτοτε έχει εξαφανιστεί, κι εσύ οφείλεις να μείνεις εκεί, και μάλιστα εσαεί, αφού ο Δημιουργός σου –ο συγγραφέας κοντολογίς– έχει πλέον αποδημήσει εις άλλον πυργοδεσπότη και δεν δύναται πια να θέσει τέρμα στις ταλαιπωρίες σου εκεί στα δύσβατα βουνά.
Η εφιαλτική γραφειοκρατία που περιμένει τον δυστυχή ήρωα του Κάφκα, το δικαστικό κατεστημένο με τις παρωχημένες –αλλά πάντα προσοδοφόρες– τακτικές του, ο δικηγόρος που κάνει τα πάντα για να μη χάσει τον πελάτη, η συνεύρεση με την καμαριέρα, η επίσκεψη στον καθεδρικό, η παραβολή με τον φρουρό της πύλης, όλα αυτά καρυκευμένα με το παιγνιώδες χιούμορ του Κάφκα, που δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά ούτε καν τους αρραβώνες του, φτιάχνουν ένα μυθιστόρημα 250 σελίδων, το οποίο ο αναγνώστης δεν μπορεί πια να λησμονήσει.
Ο Κάφκα πέθανε 41 ετών από φυματίωση σε κάποιο σανατόριο κοντά στη Βιέννη. Τάφηκε στη γενέτειρά του, την Πράγα. Σε σημείωμα που είχε αφήσει στον κολλητό του φίλο Μαξ Μπροντ έδινε σαφείς οδηγίες για το έργο του: «Πολυαγαπημένε Μαξ, η τελευταία μου παράκληση: όλα όσα αφήνω πίσω μου (είτε στη βιβλιοθήκη, στην ντουλάπα, στο γραφείο μου στο σπίτι και στη δουλειά, ή οπουδήποτε αλλού μπορεί να έχει μεταφερθεί κάτι και το εντοπίσεις) σε μορφή ημερολογίων, χειρογράφων επιστολών ξένων ή δικών μου, σχεδίων κ.λπ. να καούν όλα χωρίς να διαβαστούν».
Ο Μαξ Μπροντ δεν υπάκουσε τον φίλο του. Θέλω να πω, για καλή μας τύχη, ο Μαξ Μπροντ έκανε του κεφαλιού του και δεν παρέδωσε τα γραπτά του Κάφκα στην πυρά.
Στο νεκροταφείο της Πράγας όπου βρίσκεται θαμμένος ο Κάφκα, στο τοιχίο απέναντι από τον τάφο του, έχει τοποθετηθεί μια πλάκα με το όνομα του Μαξ Μπροντ, έτσι ώστε οι δυο φίλοι να είναι πάντα μαζί.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
