Στο βιβλίο αναλύεται ένα διατροφικό κι όχι διατροφολογικό... σύστημα, επιμένοντας στη διάκριση αυτή επειδή, όπως παρατηρείται συνήθως τα σχετικά πονήματα να έχουν ως αντικείμενο όχι τόσο τον θεραπευόμενο και τις διατροφικές ανάγκες του, όπως θα άρμοζε βέβαια, όσο την ίδια την επιστήμη της διατροφής και τους στόχους του διατροφολόγου, με την άτυπη συναίνεση του παχύσαρκου... Έχει διαπιστωθεί λοιπόν πως, μετά από μια πρώτη προσπάθεια να δουν τον άνθρωπο με πρόβλημα βάρους ουσιαστικά, επικεντρώνονται επαναλαμβανόμενα σε μια ενασχόληση με γραμμάρια, θερμίδες, συνδυασμούς τροφών, μετρήσεις, απαγορεύσεις, στερήσεις, οι οποίες στην πράξη απαντώνται με ατασθαλίες και παραβάσεις των κανόνων εκ μέρους του θεραπευόμενου...
Σε αντίθεση με τις στερητικές δίαιτες, οι οποίες μακροπρόθεσμα αποδεικνύονται αναποτελεσματικές ίσως και λόγω της αρχικής αγχωτικής εμμονής τους στο γρήγορο αποτέλεσμα της «εξαφάνισης» των παραπανίσιων κιλών, η Πανοπούλου αντιπροτείνει ένα σύστημα ανθρωποκεντρικό, το οποίο κοιτάζει τον παχύσαρκο «στα μάτια και όχι στο λίπος». Εκκινώντας από μια στάση σεβασμού, συμμαχίας και ενσυναίσθησης προς αυτόν, αποδεχόμενη τις βουλιμικές του κρίσεις και εντέλει απαξιώνοντας τις απαγορεύσεις, επιχειρεί μια βαθύτερη κατανόηση αυτής της ψυχοσωματικής ασθένειας που λέγεται παχυσαρκία.
Παραθέτει περιπτώσεις θεραπευομένων μέσα από τη σχεδόν τριαντάχρονη καριέρα της οι οποίες τη βοήθησαν να διαμορφώσει το σύστημά της, αλλά κυρίως μέσα στις σελίδες του βιβλίου αναδεικνύεται η βασική παραδοχή της ότι ψυχή και σώμα αποτελούν άρρηκτη ενότητα. Παράλληλα μας οδηγεί, με αριστοτεχνικό τρόπο να αναγνωρίσουμε πως στην άκρη των πιάτων και των ποτηριών μας υπάρχουν κρυμμένα συναισθήματα, σαν στόματα κλειστά τα οποία, παραδόξως, μιλούν για σχέσεις ενός παρελθόντος που δεν έχει παρέλθει πραγματικά, δεν έχει «μεταβολιστεί» ολοκληρωμένα, οπότε έτσι επιβεβαιώνεται ότι το λίπος παραπέμπει, πλαγίως πλην σαφώς, σε αυτά που μας λείπουν...
Επιπλέον, η συγγραφέας θεωρεί ότι, εκτός από την απόλαυση, η αυτοσυνείδηση και η αγάπη αποτελούν τα «πόδια» που μπορούν να μας οδηγήσουν στο στόχο, που είναι το να δημιουργήσουμε μια άλλη εικόνα σώματος βασισμένη στη γνώση, γι’ αυτό και στη διαδικασία αυτήν εισάγει, με πρωτοτυπία, τέσσερις χαρακτηρότυπους παχυσαρκίας και περιγράφει τα τέσσερα στάδια αδυνατίσματος.
Προτείνει όρια, κανόνες, δεδομένα, σε ένα πλαίσιο μεταμόρφωσης της ζωής του παχύσαρκου, και συνδυάζει τη μεσογειακή με τη μακροβιοτική διατροφή σε μια προσπάθεια επανεύρεσης της πρωτογενούς λιτότητας και ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου-φύσης. Ο τίτλος του βιβλίου «Εγώ και η ανάγκη μου για τροφή» ήδη προδίδει την τοποθέτηση της συγγραφέως: μιλά με βαθύ τρόπο από την οπτική του θεραπευόμενου. Τελικά είναι ένα βιβλίο με διατροφική φιλοσοφία, το οποίο ευθέως ακυρώνει τη μόδα των στερητικών διαιτών που χαρακτηρίζουν την εποχή της ευμάρειας, της ταχύτητας και της έλλειψης αρμονίας.
*Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει τη Δευτέρα 24/11 (18.00) στο café του βιβλιοπωλείου IANOS. Τη συγγραφέα θα προλογίσουν οι δημοσιογράφοι Ιορδάνης Χασαπόπουλος, Γιάννης Πιτταράς και ο επιμελητής της έκδοσης Δημοσθένης Κερασίδης.
«Η μυθοπλασία αξιοποιεί μια διαφορετική αφηγηματική τεχνική από τη μη-μυθοπλασία, όμως, στην τελική, κάθε είδους γραφή αποτελεί μια αφήγηση», δήλωσε ο Κινγκ στην Athens Voice
Η Μαρία Μπούρη, επιμελήτρια της έκδοσης, μιλάει για την ανθρωπιστική διάσταση της ιατρικής, τη σχέση γιατρού-ασθενούς και τον ρόλο της παιδείας στην άσκηση της ιατρικής.
Το μυθιστόρημα του Carsten Henn «Ο φούρναρης που ζύμωνε ιστορίες» (μετάφραση Μαρία Μαντή) κυκλοφορεί την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο
Νέες κυκλοφορίες, πολυαναμενόμενες επανεκδόσεις και μεγάλα ονόματα από την Ελλάδα και τον κόσμο. Τι φέρνουν οι εκδοτικοί οίκοι στο φθινοπωρινό αναγνωστικό ραντεβού.
Ο Δοξιάδης χρησιμοποιεί ένα σύνθετο αφηγηματικό οικοδόμημα για να μιλήσει για τη λογοτεχνία, την ιστορική μνήμη, τον μύθο και την πραγματικότητα, την ιδεολογική χειραγώγηση και τη διαφθορά της πνευματικής ελίτ.
23°
