Στα 79 της χρόνια, η Πάτι Σμιθ χάρισε στο κοινό του Θεάτρου Λυκαβηττού ένα δίωρο γεμάτο ένταση, συναίσθημα και κοινωνικό παλμό
Σε μια εποχή όπου η παραμικρή ενέργεια ενός καλλιτέχνη μπορεί να δημιουργήσει από απλή παρεξήγηση μέχρι ένα πλήρες cancel, υπάρχουν ακόμα εκείνοι των οποίων η παρουσία, η ποιότητα και η οικουμενικότητά τους καταφέρνουν να ενώνουν τους πάντες, έστω και προσωρινά. Η αειθαλής Πάτι Σμιθ, αυτός ο πανέμορφος άνθρωπος που μετέτρεψε τα βιώματά του σε μουσική διαχρονική, ανήκει σίγουρα σε αυτή την κατηγορία. Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, παραμένει ένα σημείο αναφοράς για όλους εκείνους που στο πλαίσιο της σκληρής αστικής καθημερινότητας, προσέχουν ως κόρη οφθαλμού τις αφετηρίες τους. Η Πάτι Σμιθ είναι το «τατουάζ» και το «μπλουζάκι» που δεν αποχωρίστηκαν ποτέ και απ' ότι φάνηκε στη sold out συναυλία στο Θέατρο Λυκαβηττού, είναι έτοιμοι να το παραδώσουν στις επόμενες γενιές. Λίγες μέρες μετά τη θριαμβευτική επιστροφή των Metallica στη χώρα μας, η θερινή συναυλιακή περίοδος του 2026 απέκτησε άλλο ένα σπουδαίο ορόσημο.
Ο κόσμος έστησε από νωρίς ουρές έξω από το Θέατρο και δεν μπορούσε κανείς παρά να διακρίνει από την αρχή την ποικιλία στην ηλικία, το ύφος, τη διάθεση και την εκάστοτε σχέση με τη Σμιθ. Άνθρωποι στα δεύτερα και τρίτα «-ήντα» τους που μεγάλωσαν με τον ανατρεπτικό χαρακτήρα και λόγο της καλλιτέχνιδας, νεαρές ή και μεγαλύτερες γυναικοπαρέες που μαγεύτηκαν από την ποίησή της, μαζί και αυτοί οι ωραίοι τύποι, σωσίες του Τζιμ Τζάρμους που απολαμβάνουν τη ροκ μουσική και αισθητική με την εμπειρία του μεσήλικα. Κόσμος που πίστεψε στην αλλαγή που επικαλέστηκε η Σμιθ στην εποχή της και μετέτρεψε τη συναυλία σε ένα μίνι reunion φοιτητών της δεκαετίας του '70 και του '80. Χαρακτηριστικό μάλιστα το στιγμιότυπο όπου ένας κύριος κοιτούσε προσεκτικά τις ιατρικές εξετάσεις του, περιμένοντας να αρχίσει η συναυλία... Κι αν κάτι καταδεικνύει την πλήρη αποδοχή της Σμιθ από το μουσικόφιλο κοινό, είναι ίσως η ποικιλία στα t-shirts του κόσμου που γέμισε τον Λυκαβηττό. Από την E-Street Band του Springsteen, τον Μπόουι, τους Ramones και τους Velvet Underground, μέχρι και τον ωραίο τύπο που «έσκασε» με μπλούζα των Mayhem.
Μαζί και δύο κορίτσια που δεν σταμάτησαν να χαμογελάνε από τη στιγμή που εισήρθαν στο θέατρο. Η Μαρίνα, στα 33 της, μας εξηγεί για ποιον λόγο δεν θα έχανε αυτή τη συναυλία:
«Μεγάλωσα με πανκ, με Sex Pistols και τη σκηνή της Καλιφόρνια. Ήρθα για να δω τη "γιαγιά" του είδους», μας λέει, γνωρίζοντας ίσως για το ξεκίνημα της Πάτι Σμιθ στο CBGB, το θρυλικό club του Μανχάταν που πρωτοέδωσε βήμα στους Ramones, τους Talking Heads, τη Blondie και τόσους άλλους που άφησαν ένα ανεξίτηλο μουσικό στίγμα.
Με το που έπεσε η νύχτα, η Πάτι Σμιθ ανέβηκε στη σκηνή μέσα σε αποθέωση και με σύμμαχο έναν κρυστάλλινο ήχο έδωσε το σύνθημα για τη μεγάλη βραδιά με το «Dancing Barefoot». Για το επόμενο δίωρο, η ερμηνεύτρια προσέφερε μια εξαιρετική ερμηνεία (αναλογιζόμενοι και τα 79 της χρόνια), όπου οι αισθαντικές στο στυλ του Τζιμ Μόρισον ερμηνείες εναλάσσονταν με ξεσπάσματα και κραυγές που ξεσήκωσαν τους πάντες στο Θέατρο. Ευγενέστατη και ταπεινή προς τον κόσμο, τον ευχαριστούσε συνεχώς για τη στήριξή του, με ένα μόνιμο και άκρως ειλικρινές χαμόγελο ενός ανθρώπου χορτάτου, πλήρη σε βιώματα και αγάπη. Αφιέρωσε τραγούδια στον τραγουδιστή των Doors, απέδωσε εξαιρετικά το «Crystal Ship» των τελευταίων, μίλησε για όλα αυτά που την απασχολούν μέχρι και σήμερα, από τα ανθρώπινα δικαιώματα μέχρι τα παιδιά που είναι τα θύματα κάθε εμπόλεμης ζώνης και κατάστασης στον πλανήτη. Καθώς έκανε ένα διάλειμμα για τις απαραίτητες ανάσες, το υπόλοιπο γκρουπ μας χάρισε το Isn't it a Pity του Τζορτζ Χάρισον, με το θέατρο να φωτίζεται από τους φακούς των κινητών τηλεφώνων. Μπορεί οι παραδοσιακοί αναπτήρες να έχουν εκλείψει από αυτή τη συναυλιακή τελετουργία, το συναίσθημα όμως παραμένει το ίδιο, αν όχι εντονότερο.
Στο πλευρό της και o γιος της Τζάκσον Σμιθ, με τη χαρακτηριστική Telecaster κιθάρα του, καρπός του έρωτά της με τον Φρεντ Σμιθ των MC5 και πρώην σύζυγος για μικρό διάστημα της Meg White των White Stripes. Όπως επισης και ο Tony Shanahan σε μπάσο και πλήκτρα, 30 χρόνια συνοδοιπόρος της και βασικός συντελεστής στον εξαιρετικά συμπαγή ήχο της συναυλίας. Μιλώντας για τον γιο της, η Πάτι Σμιθ θα θυμηθεί και τον πατέρα του για τον οποίο έγραψε τους στίχους του «Because the Night», με το οποίο ξεκίνησε για ένα από τα πλέον θριαμβευτικά κλεισίματα σε συναυλία που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Ο κόσμος τραγουδούσε κάθε στίχο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμος για την καταιγιστική εκτέλεση του «Gloria» που ακολούθησε. Σε μια μυσταγωγία, η Σμιθ έδωσε το σύνθημα για την κορύφωση του live, με έναν από τους πλέον δημοφιλείς στίχους της:
«Jesus died for somebody's sins, but not mine», το προσωπικό της μανιφέστο ανεξαρτησίας, το οποίο βασίστηκε στο ποίημα «Oath» που έγραψε στα 20 της χρόνια.
Το κοινό εκστασιάζεται, τραγουδάει και χορεύει στην κορυφαία ίσως στιγμή της συναυλίας, την οποία συναγωνίζεται μόνο το κάλεσμα της Σμιθ προς τον κόσμο να έρθει κοντά της στη σκηνή, σαν μια μητέρα που καλεί τα παιδιά της. Όλοι στο Θέατρο Λυκαβηττού ενώνονται σε μια κοινή φωνή και το ιστορικό «People Have the Power» κλείνει πανηγυρικά μια εμφάνιση-κατάθεση ψυχής, μια συναυλία greatest hits όχι μόνο για την καριέρα της Σμιθ, αλλά και για την ίδια της τη ζωή. Η αγάπη που δέχεται από τον κόσμο την κάνει να αποχωρήσει εμφανώς συγκινημένη.
17°
