Ο πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης, 53χρονος ιερέας στο Ναύπλιο, κυκλοφόρησε το άλμπουμ Paradise Metal, μια δισκογραφική δουλειά που προκαλεί αίσθηση διεθνώς.
Υπάρχουν εξώφυλλα μουσικών άλμπουμ τα οποία δεν προσπερνάς εύκολα, ανάμεσά τους αυτό που οπωσδήποτε αποτελεί ήδη ένα instant classic της weird ροκ εικονογραφίας.
Ένας ιερέας με πλήρη εκκλησιαστική αμφίεση, κρατώντας μια επτάχορδη ηλεκτρική κιθάρα με το «ΙΣ ΧΣ ΝΙΚΑ» σκαλισμένο στο σώμα της, πλαισιωμένος από κόκκινα τριαντάφυλλα, με φόντο έναν ουρανό από σύννεφα και τον τίτλο του άλμπουμ τυπωμένο κάτω: Paradise Metal. Αν το δεις σε κάποιο δισκοπάζαρο, το προμηθεύεσαι αναπόφευκτα. Και όταν το ακούσεις, επιστρέφεις στις ερμηνείες και τις ιδέες του ξανά και ξανά.
Ο πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης είναι 53 ετών, εφημέριος στην Παναγίτσα του Ναυπλίου, πατέρας τριών παιδιών, συγγραφέας με βιβλία που κινούνται μεταξύ Αθωνιτικής μοναστικής σκέψης και της υφής της σύγχρονης ζωής. Ηχογραφεί μόνος στο σπίτι του. Αυτό είναι το δισκογραφικό του ντεμπούτο.
Το Paradise Metal κυκλοφόρησε στις 29 Απριλίου από την Elhellel, μια θεσσαλονικιώτικη ετικέτα αδιευκρίνιστων συντεταγμένων, σε συνεργασία με την Athens Heat Crimes. Η αρχική περιορισμένη έκδοση σε κασέτα 150 αντιτύπων έγινε sold out. Μια επιπλέον κυκλοφορία σε δίσκο βινυλίου αναμένεται στις 29 Ιουλίου.
Στο Paradise Metal, ο πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης αποφασίζει να μεταφράσει το βυζαντινό λειτουργικό σύστημα σε έναν ηλεκτρικό κώδικα. Η μουσική του δεν είναι ακριβώς metal, παρά τις παραπομπές του τίτλου. Είναι περισσότερο ένα αργόσυρτο διαλογιστικό drone, που φέρνει στον νου τις ευφρόσυνες θορυβωδίες των Earth και των Ohm ή το δυσοίωνο βάρος των Sunn O))), μπολιασμένο με την ηχώ των αιωνόβιων τοίχων ενός σκοτεινού ναού. Στα χέρια του πατήρ Ταμπάκη, η κιθάρα λυγίζει σε τόνους που θυμίζουν τον τρόπο που κινείται η φωνή σε βυζαντινή ψαλμωδία, ευλαβικά, σαν να ψάχνει τη λύτρωση στις κλίμακες ενός εξηλεκτρισμένου σολφέζ.
Το πρώτο μισό του δίσκου είναι το πιο άμεσο, ενώ στο δεύτερο μέρος τα πράγματα γίνονται πιο απρόβλεπτα, ενίοτε χιουμοριστικά: κάλαντα πάνω σε house beat, ψαλμωδία πάνω σε synths, dubstep και πολυφωνικά φωνητικά. Εδώ το Paradise Metal ανοίγει παράθυρο στον πειραματισμό, εδώ επίσης κρύβεται και η πιο εύθραυστη πλευρά της παραγωγής. Τα drum machine, σε αρκετά σημεία, παραμένουν σε ένα επίπεδο ανεπεξέργαστο για τις φιλοδοξίες του υλικού, σαν να ζητάει η μουσική κάτι που τα μέσα δεν μπορούν ακόμα να της δώσουν. Εύλογα η DIY ηχογράφηση στο σπίτι ευνοεί ορισμένα στρώματα του ήχου και ζημιώνει άλλα.
Το άλμπουμ κλείνει με δύο κομμάτια για φωνή και κιθάρα, με τη συμμετοχή της Ευγενίας Συμέλα Αρμένη. Η ερμηνεία της, εκπαιδευμένη στην ορθόδοξη χορωδιακή παράδοση, κόβει τη drone ατμόσφαιρα με τη διαύγεια κεριού σε σκοτεινό ναό. Ψάλλει ένα ποντιακό τροπάριο στην Παναγία Σουμελά και ένα «Ρόδον Ψυχής», αμφότερα αιθέρια και μυστικιστικά. Οι ακροατές της Alison Cotton και της σύγχρονης βρετανικής φολκ θα εντοπίσουν εδώ αρκετά συγγενικά συστατικά στοιχεία. Ο επίλογος καταφθάνει με γκάιντες, σαν το εσωτερικό ενός ιερού που λούζεται στο φως.
Το παγκόσμιο ενδιαφέρον για το Paradise Metal είναι δικαιολογημένο. Το ξένο alternative κοινό, πάντα πεινασμένο για το αυθεντικά αταξινόμητο, βρήκε στον πατέρα Διονύσιο μια αμιγώς αβάντ γκαρντ φιγούρα. Ο ιερέας με την ηλεκτρική κιθάρα ταιριάζει σε συγκεκριμένο αισθητικό πλαίσιο. Αλλά ακόμη και με αυτή την πρόφαση, εδώ υπάρχει ένα άλμπουμ άξιο να ακουστεί, που λειτουργεί και χωρίς το βιογραφικό του δημιουργού.
17°
