Η μεγάλη αξία των φοιτητικών εκλογών

Σε αγώνες που συμμετέχουν παιδιά προσχολικής ηλικίας συνηθίζεται όλα να παίρνουν ένα χρυσό μετάλλιο. Υποθέτω ότι το σκεπτικό είναι πως τα τόσο μικρά παιδιά είναι πολύ μικρά για να χωνέψουν την ήττα και πολύ εύκολα απογοητεύονται. Οπότε αγωνίζονται, τερματίζουν σε διαφορετικές θέσεις, κάποιο είναι πρώτο, κάποιο δεύτερο και κάποιο τελευταίο, αλλά όλα παίρνουν το ίδιο μετάλλιο. Όλα είναι νικητές απλώς και μόνο επειδή συμμετείχαν. Η μόνη άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα στην οποία συμβαίνει ακριβώς το ίδιο είναι οι ελληνικές φοιτητικές εκλογές (ομολογώ ότι δεν ξέρω τις συνήθειες σε όλο τον πλανήτη αλλά νομίζω είναι ασφαλές να υποθέσω ότι έχουμε να κάνουμε με άλλη μια ελληνική ιδιαιτερότητα).

Βέβαια οι φοιτητικές εκλογές είναι κάπως πιο προχωρημένες, αφού η κάθε παράταξη βγάζει κάθε χρόνο τα δικά της αποτελέσματα και όποιος θέλει μπορεί να αυτοανακηρυχθεί νικητής και να πανηγυρίζει σαν οργανωμένος οπαδός που η ομάδα του πήρε το πρωτάθλημα.

Κάποιος, επιπόλαια σκεπτόμενος, μπορεί να σκεφτεί ότι εξαιτίας αυτών η συγκεκριμένη διαδικασία στερείται οποιουδήποτε λόγου ύπαρξης. Τι νόημα έχει πχ, θα σκεφτεί ο επιπόλαιος, ένας διαγωνισμός ταλέντων στον οποίο κάθε υποψήφιος βαθμολογεί τον εαυτό του; Ή τι νόημα θα είχαν οι πανελλήνιες αν ο κάθε μαθητής βαθμολογούσε ο ίδιος το γραπτό του; Κι αν μάλιστα ο επιπόλαιος συνυπολογίσει το ότι στις συγκεκριμένες εκλογές ψηφίζει ένα ποσοστό κοντά στο 7% των εγγεγραμμένων φοιτητών, τότε θα του φανεί ότι οι φοιτητικές εκλογές δεν έχουν καμία αξία.

Ε λοιπόν κύριοι επιπόλαιοι δεν είναι έτσι.

Για αρχή και μόνο ως ιδιαιτερότητα, ως μοναδικό κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού, οι φοιτητικές εκλογές πρέπει όχι απλώς να προφυλαχθούν αλλά και να διαφημιστούν. Μπορεί να οργανώνονται ταξίδια για τουρίστες που θα παρακολουθούν από κοντά τους προεκλογικούς ξυλοδαρμούς, τους βανδαλισμούς, τον στολισμό των πανεπιστημιακών χώρων με τις αφίσες των παρατάξεων, την καταμέτρηση των ψήφων και τέλος τους οπαδικούς πανηγυρισμούς. Τόσοι άνθρωποι θέλουν να δουν από κοντά τις ζούγκλες και τις άγριες φυλές ή τα αξιοπερίεργα του πλανήτη, γιατί να μη θέλουν να δουν από κοντά τη δράση των κομματικοποιημένων φοιτητών;

Όμως η μεγαλύτερη αξία των φοιτητικών εκλογών δεν είναι αυτή του πολιτιστικού αξιοθέατου. Γιατί η συνδικαλιστική φοιτητική δράση είναι στην πραγματικότητα η κοιτίδα του πολιτικού μας συστήματος και οι φοιτητές είναι τα «τσικό» του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Οι νεαροί συμπολίτες που βλέπετε στα ρεπορτάζ με τις γαλάζιες φανέλες να φωνάζουν ποδοσφαιρικά συνθήματα - σαν άγριοι πολεμιστές ή οι άλλοι που επαναλαμβάνουν τα ιερά λόγια της ντουντούκας σαν χαλασμένα ρομποτάκια - είναι οι μελλοντικοί εκλεκτοί του ελληνικού λαού. Είναι τα στελέχη των κομματικών μηχανισμών. Οι «του κόμματος» που έλεγε και ο Διονύσης ο Παπαγιανόπουλος στο «Υπάρχει και Φιλότιμο». Χωρίς τις φοιτητικές εκλογές, δεν υπάρχει πολιτική ζωή έτσι όπως την ξέρουμε και την απολαμβάνουμε. Δεν υπάρχει δηλαδή Ελλάδα. Και μπράβο της.

ΥΓ – Μην ακούσω τίποτα μπούρδες ότι χάρη στις φοιτητικές εκλογές ορίζονται οι εκπρόσωποι των φοιτητών και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει αυτό. Αυτός σίγουρα δεν είναι λόγος διατήρησης της συγκεκριμένης διαδικασίας, αφού μια κλήρωση θα είχε πιο αντιπροσωπευτικό αποτέλεσμα από μια εκλογική διαδικασία στην οποία απουσιάζει το 93% των ψηφοφόρων. Η αξία των φοιτητικών εκλογών είναι αποκλειστικά πολιτιστική και κομματική.