Η ιστορία του χρόνου αποκαλύπτει πώς ένα σύστημα 5.000 ετών εξακολουθεί να καθορίζει την καθημερινότητά μας σήμερα
Τον Οκτώβριο του 1793, η νεοσύστατη Γαλλική Δημοκρατία ξεκίνησε ένα αποτυχημένο πείραμα: αποφάσισε να αλλάξει τον χρόνο. Οι επαναστάτες ήθελαν η μέρα να χωρίζεται σε 10 ώρες αντί για 24. Κάθε ώρα θα είχε 100 δεκαδικά λεπτά, τα οποία θα αποτελούνταν από 100 δεκαδικά δευτερόλεπτα.
Το σύστημα αυτό ήταν μέρος ενός ευρύτερου επαναστατικού ημερολογίου που στόχευε στον «εξορθολογισμό» (και την αποχριστιανοποίηση) της δομής του έτους, περιλαμβάνοντας και μια νέα εβδομάδα 10 ημερών. Ξεκίνησαν μάλιστα εργασίες για τη μετατροπή των ρολογιών στο νέο σύστημα, με δεκαδικά ρολόγια να τοποθετούνται σε δημαρχεία και επίσημες δραστηριότητες να καταγράφονται με το νέο ημερολόγιο.
Ωστόσο, το σύστημα σύντομα αποδείχθηκε εξαιρετικά προβληματικό. Η μετατροπή των υπαρχόντων ρολογιών ήταν δύσκολη, η Γαλλία απομονώθηκε από τις γειτονικές χώρες και ο αγροτικός πληθυσμός αντέδρασε έντονα, καθώς η ημέρα ανάπαυσης ερχόταν πλέον κάθε 10 ημέρες.
Τελικά, το δεκαδικό σύστημα χρόνου εγκαταλείφθηκε μετά από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο.
Η ιστορία ξεκινά από τους Σουμέριους, έναν αρχαίο λαό που έζησε στη Μεσοποταμία (σημερινό Ιράκ) περίπου από το 5300 έως το 1940 π.Χ. Θεωρούνται από τους πρώτους πολιτισμούς που δημιούργησαν πόλεις και τους αποδίδεται, μεταξύ άλλων, η εφεύρεση της γραφής.
Το αριθμητικό τους σύστημα βασιζόταν στο 60.
Μία πιθανή εξήγηση είναι η εξής: αν μετρήσετε τις αρθρώσεις των δακτύλων του ενός χεριού (εκτός από τον αντίχειρα), φτάνετε στο 12. Χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα του άλλου χεριού για να μετράτε πόσες φορές φτάνετε στο 12, μπορείτε να φτάσετε έως το 60.
Παρότι αυτή είναι μόνο μία θεωρία, δείχνει πώς ίσως προέκυψε η επιλογή του 60 αντί του 10 — μια επιλογή που επηρεάζει ακόμη και σήμερα τον τρόπο που μετράμε τον χρόνο.
Οι Σουμέριοι ανέπτυξαν τη γραφή και τα αριθμητικά τους συστήματα για πρακτικούς λόγους, όπως η καταγραφή αγροτικών δεδομένων. Χρησιμοποιούσαν πήλινες πινακίδες, στις οποίες χάραζαν αριθμούς και σύμβολα.
Αργότερα, το σύστημα αυτό εξελίχθηκε στο περίφημο σφηνοειδές σύστημα γραφής.
Το λεγόμενο εξηκονταδικό σύστημα (βάση 60) λειτουργούσε παρόμοια με το δεκαδικό μας σύστημα: όταν έφταναν στο 59, αντί να συνεχίσουν, «μετακινούσαν» τη μονάδα στην επόμενη θέση.
Παρότι δεν είναι σαφές γιατί επιλέχθηκε το 60, τα πλεονεκτήματά του είναι εμφανή: διαιρείται εύκολα με πολλούς αριθμούς (2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20, 30), κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο για υπολογισμούς, φορολογία και κατανομή γης.
Η προέλευση του χρόνου
Δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία ότι οι Σουμέριοι χρησιμοποιούσαν συστηματική μέτρηση του χρόνου. Οι πρώτοι που διαίρεσαν την ημέρα σε ώρες ήταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, περίπου το 2500 π.Χ.
Αρχικά, υπήρχαν 12 ώρες νύχτας, βασισμένες σε παρατηρήσεις άστρων. Αργότερα προστέθηκαν και οι 12 ώρες της ημέρας, δημιουργώντας το 24ωρο.
Ανέπτυξαν ένα ημερολόγιο περίπου 360 ημερών — ένας αριθμός που ταίριαζε ιδανικά με το σύστημα βάσης 60.
Διαίρεσαν την ημέρα και τη νύχτα σε 12 ώρες και, για αστρονομικούς υπολογισμούς, προχώρησαν σε περαιτέρω υποδιαιρέσεις:
κάθε «διπλή ώρα» χωριζόταν σε 30 μονάδες
κάθε μονάδα χωριζόταν σε 60 μικρότερες
Αυτές οι υποδιαιρέσεις αντιστοιχούν περίπου στα σημερινά λεπτά και δευτερόλεπτα.
Αρχικά όμως δεν χρησιμοποιούνταν για την καθημερινή ζωή, αλλά για αστρονομικούς υπολογισμούς.
Η διάδοση του συστήματος
Οι αρχαίοι Έλληνες υιοθέτησαν το βαβυλωνιακό σύστημα, κυρίως για να μπορούν να χρησιμοποιούν τα υπάρχοντα αστρονομικά δεδομένα.
Στη συνέχεια, οι έννοιες των ωρών, λεπτών και δευτερολέπτων πέρασαν μέσα στους αιώνες και καθιερώθηκαν.
Ωστόσο, μόνο τα τελευταία λίγα εκατοντάδες χρόνια τα ρολόγια έγιναν αρκετά ακριβή ώστε να χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα.
Η εξέλιξη της ακρίβειας του χρόνου
12ος αιώνας: τα πρώτα μηχανικά ρολόγια (ακρίβεια περίπου μίας ώρας)
16ος αιώνας: απόκλιση έως 10-15 λεπτά την ημέρα
18ος αιώνας: ρολόγια υψηλής ακρίβειας φέρνουν τη χρήση λεπτών και δευτερολέπτων
1920s: ρολόγια χαλαζία με τεράστια βελτίωση ακρίβειας
1950s: ατομικά ρολόγια, σχεδόν απόλυτη ακρίβεια
Σήμερα, ο χρόνος ορίζεται μέσω ατομικών ρολογιών, βασισμένων σε ιδιότητες ατόμων και όχι στην κίνηση του Ήλιου.
Γιατί δεν αλλάζει το σύστημα
Παρά τις προσπάθειες — όπως αυτή της Γαλλικής Επανάστασης — το σύστημα των 60 λεπτών και 60 δευτερολέπτων παρέμεινε.
Ο λόγος είναι απλός: έχει ενσωματωθεί βαθιά στον πολιτισμό και την επιστήμη.
Ακόμη κι αν δεν είναι το πιο «λογικό» σύστημα, είναι εξαιρετικά πρακτικό και — κυρίως — παγκοσμίως αποδεκτό.
Η ιστορία της μέτρησης του χρόνου δείχνει ότι πρόκειται για μια ανθρώπινη κατασκευή, αποτέλεσμα επιλογών, συγκυριών και παραδόσεων.
Και, όπως φαίνεται, είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που η αλλαγή της σήμερα θα ήταν σχεδόν αδύνατη.
Στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Μετρό «Σύνταγμα» θα υπάρχουν εκθέματα διαστημικής τεχνολογίας, όργανα που έχουν κατασκευαστεί για διαστημικές αποστολές, καθώς και διαδραστική γωνιά
17°
