2010: Το θεμελιώδες τραυματικό γεγονός της ελληνικής κοινωνίας - Η αποτυχία των παραδοσιακών κομμάτων να κατανοήσουν την επερχόμενη θύελλα
Στη Γαλλία και στις εκλογές του 2007, το τότε Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχασε σχεδόν το 20% της δύναμής του, παίρνοντας στον 2ο γύρο 2,5% περίπου, αναδεικνύοντας για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας μια κεντρική μετακίνηση του εκλογικού σώματος προς τα δεξιά, αφού το χαμένο 20% πήγε σχεδόν σούμπιτο στην ακροδεξιά. Έκτοτε, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα χάθηκε από το προσκήνιο, τουλάχιστον υπό τη μορφή των περασμένων δεκαετιών, η οποία ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική.
Το παραπάνω γεγονός παρέμεινε ουσιαστικά ανερμήνευτο από τη γαλλική αριστερή πολιτική διανόηση, ενώ αντίθετα οι εξελίξεις στο κοινωνικό επίπεδο ανέδειξαν ένα πλειοψηφικό ρεύμα διαμαρτυρίας, όπου συνωστίζονταν ανάκατα ακροδεξιοί και κομμουνιστές μαζί, δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό ρεύμα διαμαρτυρίας, ωστόσο ιδιαιτέρως ανομοιογενές, ασύντακτο και κυρίως εκτός πραγματικότητας. Έτσι, στη θέση του πάλαι ποτέ ισχυρού ΚΚΓ αναδείχθηκε ένα μετακομμουνιστικό υβρίδιο διαφόρων τάσεων και φατριών υπό την ηγεσία της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Μελανσόν.
Χρειάζεται να επισημανθεί το γεγονός ότι το ΚΚΓ αποτελούσε, μαζί με το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, τις δύο βασικές δυνάμεις του ευρωκομμουνισμού. Ουσιαστικά και τα δύο αυτά κόμματα είχαν προσχωρήσει σ’ έναν μεγάλο βαθμό στην αποδοχή του λεγόμενου «αστικού» τρόπου ζωής, πλησιάζοντας τη σοσιαλδημοκρατία, ευνοώντας προφανώς τους εργαζόμενους για την απόκτηση υλικών αγαθών με χαμηλότοκα δάνεια ή και προσφορές, π.χ. απόκτηση κατοικίας, αυτοκινήτου, διακοπές κ.λπ. Όμως το κεντρικό πολιτικό ζήτημα ήταν ότι οι συγκεκριμένες πολιτικές, εκτός του ότι δεν είχαν ιδεολογική ταυτότητα, ταυτόχρονα είχαν ως βάση ένα κρατικίστικο οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο είχε ως βασικό πιστωτή το ίδιο το αστικό κράτος, με αποτέλεσμα, σε βάθος χρόνου, τη σημαντική αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Το παραπάνω γεγονός, των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, δεν αξιολογήθηκε όπως θα έπρεπε σε καμία από τις δύο χώρες, ούτε από τις ηγεσίες των τότε κομμάτων της αριστεράς ούτε όμως και από την κεντροδεξιά, και με το δεδομένο ότι επρόκειτο για χώρες με μεγάλη παραγωγική ιστορία, φάνηκε να υποτιμάται. Όμως τα πράγματα είχαν παγκοσμίως αλλάξει δραματικά, αφού στο τιμόνι της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας είχαν επικρατήσει οι νεοφιλελεύθεροι Αγγλοσάξονες. Έτσι, και με δεδομένο το γεγονός της ευρωπαϊκής οικονομικής ύφεσης, οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν ούτε τη νέα οικονομική πραγματικότητα ούτε βέβαια την κοινωνική αναταραχή, το κοινωνικό μένος και την επερχόμενη κοινωνική θύελλα και κατέρρευσαν μέσα σε μια νύχτα, πρώτα τα κομμουνιστικά και μετά τα σοσιαλιστικά κόμματα.
Σ’ αυτήν την ιστορία της πολιτικής κατάρρευσης των κομμάτων της ευρύτερης δημοκρατικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς, εκτός της αδυναμίας να μελετήσουν και να καταθέσουν προτάσεις με βάση τα καινούργια δεδομένα, το δεύτερο κεντρικό ζήτημα που μας αφορά είναι η αδυναμία απ’ όλους, πολιτικές δυνάμεις και διανόηση, να μελετήσουν και να αξιολογήσουν το θεμελιώδες τραυματικό γεγονός το οποίο σημάδεψε τη γαλλική και την ιταλική κοινωνία, με αποτέλεσμα σήμερα ακόμα να μην έχει βρεθεί λύση. Ακόμα χειρότερα, στη μεν Ιταλία κυβερνάει η συντηρητική δεξιά, παρεμπιπτόντως χωρίς ούτε αυτή να έχει δώσει δείγματα μιας οικονομικής διεξόδου, ενώ στη Γαλλία η ακροδεξιά παραμονεύει.
Στη χώρα μας, και σε αντίθεση με τη Γαλλία και την Ιταλία, υπάρχει μια κυβέρνηση η οποία συμβαδίζει σε μεγάλο βαθμό με την πραγματικότητα και δίνει διεξόδους και λύσεις σε πολλά ζητήματα, όμως και παρ’ όλα αυτά αυτή η άποψη δεν γίνεται αποδεκτή από το παραπάνω ποσοστό της κοινωνίας, το οποίο επί της ουσίας ζητάει να γυρίσουμε σε μια πραγματικότητα η οποία δεν υπάρχει ή υπάρχει μόνο ως ψευδαίσθηση, εμμένοντας σε μια ναρκισσιστική βάση. Αυτό το άλυτο κοινωνικό τραύμα, το οποίο έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις, χρειάζεται επειγόντως να αντιμετωπιστεί και να αντιμετωπιστεί πολιτικά στη βάση της αντιμετώπισης της τρέχουσας πραγματικότητας μ’ έναν τρόπο καθόλα πειστικό αλλά και αποφασιστικό. Σε αντίθετη περίπτωση είναι πολύ πιθανό να επιστρέψουμε εκεί όπου καταστραφήκαμε, επαναλαμβάνοντας τα ίδια.
17°
