Λουλουδάδικα για πάντα και ας τελείωσε ο ρομαντισμός! 

Παρόλο που το λουτρό Γιαχουντί Χαμάμ μετρά 16 αιώνες ζωής, τα Λουλουδάδικα κερδίζουν στο ντέρμπι της ονοματοδοσίας της γειτονιάς που συνθέτει η διασταύρωση της Κομνηνών με τη Βασιλέως Ηρακλείου και τη Φραγκίνη. Να μια σύντομη χρονοταξιδιωτική περιήγηση εντός του τριγώνου: Το 1950, το Σωματείο Ανθοπωλών κατάφερε να πείσει τον Υπουργό Βόρειας Ελλάδας Ιασωνίδη πως οι πλανόδιοι ανθοπώλες δικαιούνταν μια δική τους μόνιμη έδρα, αφού, ούτως ή άλλως, από τη δεκαετία του ’30 και μετά οι ανθοκομικοί πάγκοι στήνονταν μπροστά στην Αγορά Μοδιάνο, την Κομνηνών και τη Βασιλέως Ηρακλείου. Η άτυπη έως τότε λουλουδοπανήγυρη του κέντρου της Θεσσαλονίκης κατοχυρώθηκε με βούλα ως η επίσημη πιάτσα της βιγκόνιας, του φύκου, των ερωτευμένων τριαντάφυλλων του Βαλεντίνου, των Χριστουγέννων με τα βαμμένα κουκουνάρια, των φθινοπωρινών χρυσάνθεμων του Αγίου Δημητρίου και των συναφών. 

Έως και τη δεκαετία του ’90 θυμάμαι την Κομνηνών γεμάτη από μικροπωλητές που έστηναν τους «κήπους» τους με πλάτη το μνημείο, ώσπου να επιχειρήσουν Κράτος και Εφορία Αρχαιοτήτων να βάλουν την τάξη με το Σχέδιο Πιλοτικής Ανάπλασης του Κέντρου, που εκτός από την πεζοδρόμηση της Κομνηνών, το εγχείρημα πρόβλεπε εργασίες για την αναστύλωση του Χαμάμ μνημείου. Δηλαδή και χωροθέτηση των άναρχων ανθοπωλείων σε ένα πιο αυστηρό και εύκτατο πλαίσιο. Ήταν φως φανάρι πως τα Λουλουδάδικα ενοχλούσαν το gentrification και με έναν εύσχημο τρόπο τα ωθούσαν για…πού;

Οι ανθοπώλες δεν το έβαλαν κάτω. Ο δήμαρχος Κοσμόπουλος τάχθηκε με το μέρος τους και ο κλάδος κατάφερε να προσβάλει την απόφαση της ανάπλασης και να δικαιωθεί. Το δικαστήριο έδωσε μια πολύ συγκεκριμένη προδιαγραφή (κάθε επιχείρηση να κατέχει 6 μέτρα στεγασμένου χώρου και 6 μέτρα υπαίθριου μπροστά από την κατασκευή), το πογκρόμ στα άνθη τελείωσε και έτσι τα πέριξ της Κομνηνών και της Βασιλέως Ηρακλείου, από τότε ως τώρα, Λουλουδάδικα τα λένε σε πείσμα των άλλων εμβληματικών σποτ που καταπίνουν τη γύρη τους. Παρόλο που γύρω από τις ορτανσίες, τα ζουμπούλια και τις ορχιδέες υπάρχουν μερικά εξίσου εμβληματικά τοπόσημα, κανένα από τα Μοδιάνο, Λουμίδης, Βομβίδια και Γιαχουντί Χαμάμ δεν κέρδισαν το προνόμιο ονοματοδοσίας της περιοχής. 

Βέβαια, αν οι επισκέπτες που περνούν από τη γειτονιά και τα φωτογραφίζουν σαν μια απόλυτη ενσταντανέ εκδοχή του κουλέρ λοκάλ αγόραζαν και μια αζαλέα ή ένα ματσάκι μη με λησμόνει, οι τελευταίοι των Λουλουδομοϊκανών δε θα είχαν κανένα παράπονο για την αναδουλειά του κλάδου την εποχή που όλοι λέμε σ’ αγαπώ με εμότικον. Συναισθηματική παράκρουση: Τα αγαπημένα μου Αθηναϊκόν και Σισμανίδης, κάθε φορά που με βγάζει ο δρόμος στη γειτονιά, με συγκινούν σφόδρα σαν απομεινάρι μιας εποχής που θυμάμαι τους δικούς μου σε γιορτές, αργίες και επετείους φορτωμένους με λουλούδια και σοκολατάκια να επισκέπτονται το εορτάζον πρόσωπο κατ’ οίκον. Τώρα που στέλνω ένα μήνυμα ή ένα gifάκι και καθάρισα, κάθε φορά που περνώ μπροστά από τα Λουλουδάδικα και θυμάμαι τον παλιό ρομαντικό κόσμο, με πιάνουν τύψεις που τον απαρνήθηκα και επιταχύνω το βήμα.