Ο Διάβολος Φοράει Prada 2: Ξεμαλλιάζοντας το λιοντάρι

Για την Gen Z, το σίκουελ του ο «Διάβολος φοράει Prada» ήταν μια γλυκούλικη κομεντί με υπερβολές και μπαλαφάρες, αλλά γεμάτη νοήματα και βάθος.

Στην μπροστινή σειρά κάθονταν δύο πιτσιρίκες που είχαν κατασυγκινηθεί με τον τρόπο που ο Νάιτζελ (Στάνλεϊ Τούτσι) κάνει διακριτικό ασίστ στην τρεμοπαίζουσα καριέρα της Άντι (Αν Χάθαγουεϊ). Για το υπόλοιπο, κάπως πιο ενήλικο κοινό, το επαναλανσάρισμα του Διαβόλου που φοράει Prada ήταν ένα μεγαλοπρεπές ξεμάλλιασμα του λέοντος. Για να μην πούμε ξεδόντιασμα. Όπου «λιοντάρι», βάλτε ό,τι στην παλιά, αναλογική σας ζωή είχε κάποιο gravitas, κάποιο κύρος, αξία οικονομική ή θεσμική.

Η δημοσιογραφία –κουρελού από καιρό–, οι παλαιάς κοπής επιχειρηματίες των εκδόσεων, οι βαρύνουσες απόψεις, τα ντιβιλίκια, οι ανάρμοστες συμπεριφορές, οι χλιδάτες εκδηλώσεις, όλα πατήθηκαν κάτω από το παπούτσι μιας γενιάς που σέβεται μόνο τις γρήγορες συνδέσεις, απεχθάνεται τη μυρωδιά του χαρτιού και αντιμετωπίζει το χρήμα σαν αυτό που είναι: περισσότερο ως παγκόσμια γλώσσα συνεννόησης και λιγότερο ως εργαλείο συναλλαγής.

Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 © 20thcenturystudios.com

Η άλλοτε κραταιά Μιράντα Πρίστλι κρεμάει πλέον μόνη της τα γουναρικά της στους καλόγερους, καθώς, απ’ ό,τι αφήνεται να εννοηθεί, την επέπληξε το τμήμα HR για τις αντισυναδελφικές συμπεριφορές της και το mobbing στους υφισταμένους της. Οι περικοπές έχουν πλήξει κι αυτήν την πάλαι ποτέ λέαινα των εκδόσεων, που αναγκάζεται σε ταπεινωτικές συνεννοήσεις με οίκους όπως ο Dior, ενώ μαθαίνει να ταξιδεύει στην οικονομική θέση, στριμωγμένη με την –κατά τη σκηνοθετική ματιά– πλέμπα.

Η δε Άντι Σακς, φέρελπις δημοσιογράφος προ 20ετίας, βραβεύτηκε και διακρίθηκε, αλλά ούτε πρόκοψε ούτε μυαλό έβαλε. Παρέμεινε παρατρεχάμενη της κάθε διευθύντριας και του εκάστοτε εκδότη, χωρίς βάθος σκέψης και προσωπικό ειδικό βάρος. Αν σεναριογράφος και σκηνοθέτης ήθελαν κάτι να μας πουν για τη σύγχρονη δημοσιογραφία, το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Τα δεύτερα βιολιά –ο πιστός Νάιτζελ και η μωροφιλόδοξη Έμιλι (Έμιλι Μπλαντ)– παραμένουν δεύτερα και απλώς αναβαθμίζονται ή παραπαίουν βάσει χαρακτήρα και ηθικών αντιστάσεων: ο αιώνιος βοηθός της Μιράντα έχει κόκκινες γραμμές και αξίες, η δε πρώην μαθητευόμενη που βρέθηκε στην επικοινωνία του Dior απολύτως καμία και γι’ αυτό καταλήγει απένταρη και μόνη.

Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 © 20thcenturystudios.com

Σχετικό Άρθρο

Κινηματογραφος Μέριλ Στριπ: Υπήρχε μόνο ένας όρος για να κάνουμε το «Ο Διάβολος Φοράει Prada»

Newsroom 02.05.2026, 18:34

Από κοντά, η ταινία παρακολουθεί και τα αλισβερίσια του Τύπου με τη νέα επιχειρηματική μηχανή κοπής χρημάτων, τους αφεντάδες των τεχνολογικών κολοσσών να συμπεριφέρονται σαν αυτό που έτσι κι αλλιώς είναι, σαν κωλόπαιδα δηλαδή, με κτηνώδη λεφτά και μηδενικό ηθικό αντίβαρο. Σήμερα είσαι εσύ (γκόμενα, εταιρεία, συμφωνία), αύριο κάποια άλλη, να καεί ο κόσμος, να απολυθούν όλοι, οι σιλικόνες του μωρού μου να ’ναι στη θέση τους. Κι όπως ξεμαλλιάζεται και ξεδοντιάζεται ο παλιός κόσμος –που δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο ακριβώς– ανατέλλει ένα καινούργιο υβρίδιο που, εκτός από την πολιτική ορθότητα και το φαίνεσθαι, κατά κύριο λόγο διατηρεί όλα τα κουσούρια της αναλογικής εποχής, σε digital μορφή και με προβιά.

Οι συμφωνίες εξακολουθούν να γίνονται κάτω απ’ το τραπέζι, οι συναλλαγές με την εξουσία παραμένουν το ίδιο χυδαίες, αρχηγοί δεν υπάρχουν, παρά μόνο όσοι κρατάνε και κουνάνε τα νήματα, και η ζωή συνεχίζεται σε cloud. Ακόμα χειρότερα; Ό,τι περιγράφει ως μυθοπλασία η ταινία –και η πρώτη και η δεύτερη– όλως τυχαίως συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Η Μιράντα Πρίστλι είναι η Άννα Γουίντουρ –το ξέρουν πια και οι κότες αυτό–, άσε που στη Γουίντουρ, τελικά, καλάρεσε όλη αυτή η προβολή, η Elias Clarke είναι η Condé Nast, ο πολυεκατομμυριούχος που χώρισε θα μπορούσε άνετα να ήταν ο Τζεφ Μπέζος και πάει λέγοντας.

Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 © 20thcenturystudios.com

Αντιστοίχως, η Γουίντουρ έζησε φουρτούνες μέχρι να παραδώσει τα κλειδιά της Vogue και να κεφαλαιοποιήσει όσο καλύτερα μπορούσε την παλιά αίγλη της, ομοίως η Condé Nast αντιμετώπισε τριγμούς με τη μετάβαση από το χαρτί στο ίντερνετ. Τι απομένει; Το αδειανό πουκάμισο της δημοσιογραφίας παγκοσμίως, οι επισφαλείς θέσεις εργασίας τόσο στον Τύπο όσο και στους τεχνολογικούς κολοσσούς που απολύουν αβέρτα για να επενδύσουν στην ΤΝ, η αίσθηση της ματαιότητας από μια γενιά που τρέμει μην της παραβιάσουν τα δικαιώματα, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα να πατήσει επί πτωμάτων, όπως όλες οι προηγούμενες.

Σχετικό Άρθρο

Trending Now Ο Διάβολος Φοράει Prada 2: Το ξεκαρδιστικό λάθος στο τρέιλερ που λίγοι εντόπισαν

Newsroom 09.04.2026, 18:52

Δεδομένων των παραπάνω, ακόμα και η σκηνή με τη Στριπ να επιβλέπει όρθια τη μακέτα του περιοδικού που διευθύνει επί 30 χρόνια, αρνούμενη να προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή, που θα μπορούσε να είναι η πιο τρυφερή της ταινίας, μετατρέπεται σε καρικατούρα. Χάλι συνολικό δηλαδή, εκτός κι αν η ταινία ήθελε να δείξει ακριβώς αυτό: την πανάκριβη έκπτωση των πάντων, τις επιδερμικές αναγνώσεις, εκεί, δηλαδή, που ένας γυμνοσάλιαγκας μπορεί να ρίξει ανάσκελα το λιοντάρι και κάλλιστα να το αντικαταστήσει, χωρίς να δακρύσει μάτι.

Το τέλος του κόσμου μας ούτε καν με λυγμό. Κι ο πάταγος στο διαδίκτυο διαρκεί όσο ένα κλικ. Το ξέρουμε πια καλά αυτό. Όσο για τους συντελεστές της ταινίας που, παρά τις κακές κριτικές, έχει σπάσει ταμεία, ε, έχουν κι αυτοί έξοδα, δάνεια, ας κάνουν και μια πατάτα που δεν θα πάρει Όσκαρ.

Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 © 20thcenturystudios.com