Kριτική για το Ο διάβολος φοράει Prada 2. Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φράνκελ. Πρωταγωνιστούν: Μέριλ Στριπ, Έμιλι Μπλαντ, Αν Χάθαγουεϊ, Στάνλεϊ Τούτσι, Κένεθ Μπράνα
Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που η νεαρή Άντι Σακς παράτησε μια υποσχόμενη καριέρα στο περιοδικό μόδας Runway ώστε να γίνει πραγματικά μάχιμη δημοσιογράφος. Και προφανώς τα κατάφερε μια χαρά, αφού στην αρχή της νέας περιπέτειάς της τη βλέπουμε να κερδίζει ένα βραβείο για τα κορυφαία ρεπορτάζ- άρθρα της χρονιάς. Μετά τα ευχάριστα, όμως, έρχεται το σοκ, καθώς η ηρωίδα μαθαίνει μέσω sms ότι απολύθηκε μαζί με τους περισσότερους συναδέλφους της.
Κάπως έτσι η Άντι αρχίζει να αναζητά εργασία, όταν λαμβάνει μήνυμα-πρόταση από τον εκδότη του Runway να αναλάβει την αρχισυνταξία του περιοδικού, το οποίο συνεχίζει να διευθύνει η αγέρωχα βλοσυρή Μιράντα Πρίστλι.
Σε μια πρώτη εντύπωση, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα για τους βασικούς χαρακτήρες της εμβληματικής ταινίας του 2006 «Ο διάβολος φοράει Prada», καθώς όλοι βρίσκονται εδώ και μάλιστα σε φόρμα: σαφώς ωριμότεροι, προφανώς πιο έμπειροι και απρόσμενα εμφανίσιμοι παρά το πέρασμα του χρόνου.
Κι όμως οι πραγματικές ρυτίδες αρχίζουν να φαίνονται μόνο όταν καταγράφεται το βάρος των δυσχερών οικονομικών συνθηκών που πλήττουν τον δημοσιογραφικό χώρο αλλά και τον κόσμο της υψηλής ραπτικής. Εκτός των πρωταγωνιστών, όμως, και οι υποστηρικτικοί δεύτεροι ρόλοι είναι εδώ, συμπεριλαμβανομένων της πρώην βοηθού της Μιράντα (Έμιλι Μπλαντ), που έφυγε με άσχημο τρόπο από το περιοδικό και εργάζεται πλέον στον οίκο Dior, αλλά και του photo editor Νάιτζελ, του πάντα αξιόπιστου Στάνλεϊ Τούτσι.
Οι ζωές τους επανασυνδέονται με φόντο τις αλλαγές σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο λόγω της οικονομικής κρίσης και η συνεπής αφήγηση του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φράνκελ (είχε υπογράψει και την πρώτη ταινία) περιγράφει με την κατάλληλη μείξη καυσίγελου και δηκτικής ειρωνείας το πώς έχει διαμορφωθεί πλέον το νέο τοπίο στη μόδα.
Εδώ οι νέες συμμαχίες στο πεδίο επιβολής του χρήματος και της εξουσίας έχουν σαφώς περισσότερο ψαχνό, αν και το μεγάλο ενδιαφέρον αφορά τις νέες συμπεριφορές των πρώην αλαζόνων εκπροσώπων της μόδας. Η σιδηρά κυρία της μόδας, παρότι δεν έχει αλλάξει πρόσωπο και ανάρμοστη συμπεριφορά, είναι προφανές ότι έχει μαλακώσει, καθώς αντιλαμβάνεται πλέον πως η καρέκλα της τρίζει λόγω γήρατος και απώλειας των πρώην συμμάχων της.
Το νέο σενάριο είναι εστιασμένο προς τη σωστή κατεύθυνση, αφού δεν δείχνει μόνο τη βασίλισσα… γυμνή (η Μέριλ Στριπ απολαυστική και πάλι, κάνει κτήμα της έναν χαρακτήρα υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων) αλλά και τον αυλικό κύκλο με ρεαλιστικά (κατά το δυνατόν) κριτήρια για τα πρόσωπα της μόδας, που βρίσκονται πλέον σε μεγαλύτερη επαφή με την πραγματικότητα, πράγμα που δεν το έλεγες με σιγουριά για την ταινία του 2006.
Σε τελική ανάλυση, το φιλμ, ψυχαγωγικό και με τις κατάλληλες δόσεις χαρμολύπης, είναι ανώτερο των χαμηλών προσδοκιών μας, καθώς τοποθετεί εύστοχα τα νέα δεδομένα της μόδας, της οικονομικής κρίσης, του ΑΙ και της δημοσιογραφίας στο ίδιο μίξερ, με έναν τρόπο που δεν αρνείται το ένδοξο παρελθόν της υψηλής ραπτικής αλλά είναι προσαρμοσμένος πλέον σε ένα πλαίσιο σαφώς πιο ρεαλιστικό και ανθρώπινο.
Παρότι το υλικό για κάτι πιο καινοτόμο είναι εκεί, η σκηνοθέτρια Τζόρτζια Όκλεϊ προτιμά να βασιστεί μόνο στις αψεγάδιαστες ερμηνείες και το υψηλό επίπεδο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης.
15°
