Η παρουσία του Σταύρου Ξαρχάκου στη δισκογραφία είναι πολύχρονη και πλούσια, ενώ οι μουσικές του συνθέσεις έχουν συνοδεύσει αγαπημένα θεατρικά έργα και κινηματογραφικές ταινίες
Τον τιμητικό «Χρυσό Αλέξανδρο» για την συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο και τον ελληνικό πολιτισμό απένειμε το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν μπόρεσε να παραστεί με το κοινό να του εύχεται περαστικά με ένα δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα.
«Ένα μικρό κρυολόγημα τον κράτησε στην Αθήνα», ενημέρωσε τους θεατές ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης. «Μιλήσαμε μερικές φορές με τον ίδιο και την οικογένειά του. Δεν είναι κάτι που απειλεί την υγεία του. Ήλπιζε ότι θα το είχε ξεπεράσει μέχρι σήμερα, ωστόσο προτίμησε και προτιμήσαμε να προστατευθεί στην Αθήνα», εξήγησε.
Η παρουσία του Σταύρου Ξαρχάκου στη δισκογραφία είναι πολύχρονη και πλούσια, ενώ οι μουσικές του συνθέσεις έχουν συνοδεύσει αγαπημένα θεατρικά έργα και κινηματογραφικές ταινίες.
Για τη μεγάλη οθόνη έχει γράψει μουσική για δεκάδες παραγωγές, ανάμεσά τους «Το ταξίδι» και «Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, «Κόκκινα Φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη, «Διπλοπενιές» του Γιώργου Σκαλενάκη, «Γυμνοί στον δρόμο» του Γιάννη Δαλιανίδη, «Λυσιστράτη» του Γιώργου Ζερβουλάκου, «Κορίτσια στον Ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη και «Το Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Οι δύο τελευταίες ταινίες απέσπασαν από τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και το βραβείο μουσικής.
«Το 1962, όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε το τραγούδι "Τα δάκρυά μου είναι καυτά" για την ταινία "Το ταξίδι" του Ντίνου Δημόπουλου, που ήταν και η πρώτη του κινηματογραφική μουσική, ήταν μόλις 23 ετών», θύμισε ο κ. Ανδρεαδάκης, υπογραμμίζοντας ότι από τότε και για έξι δεκαετίες «έχει διαγράψει μια καταπληκτική καριέρα με τραγούδια που μας έχουν σημαδέψει, μας έχουν συγκινήσει, έχουν συνοδεύσει τα όνειρά μας, τις χαρές μας και τις λύπες μας».
Όπως σημείωσε ακόμη, πέρα από τα εμβληματικά τραγούδια που έγραψε για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο συνθέτης διαθέτει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που τον ξεχωρίζει από άλλους δημιουργούς της εποχής. «Σε πολλές ταινίες έχει μόνο ένα τραγούδι. Τις έχει ντύσει όμως με μουσική και μάλιστα έχει καταφέρει να ενσωματώσει και να χρησιμοποιήσει διαφορετικά μουσικά ιδιώματα. Χρησιμοποίησε τζαζ, μπλουζ, κλασική μουσική και ήξερε πάντα πώς θα αναδείξει τις κινούμενες εικόνες και θα τις κάνει να μιλήσουν περισσότερο», ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής.
Η Θέμις Μπαζάκα για το «Πρακτορείο» στο «Ρεμπέτικο»
Μια προσωπική ιστορία με πρωταγωνιστή τον Σταύρο Ξαρχάκο, που τη σημάδεψε, μοιράστηκε με το κοινό η ηθοποιός και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Θέμις Μπαζάκα.
Όπως διηγήθηκε, λίγο μετά τα 22 της χρόνια, όταν έφυγε από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα, είχε την τύχη να εξασφαλίσει έναν ρόλο στην ταινία «Το Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, τη μουσική της οποίας υπογράφει ο Σταύρος Ξαρχάκος. Κάποια στιγμή, της ανακοινώθηκε ότι ο μαέστρος ήθελε να τη συναντήσει, προκειμένου να δοκιμάσει αν μπορούσε να τραγουδήσει και η ίδια στην ταινία.
«Φτάνω εκεί, βλέπω έναν σοβαρό καλλιτέχνη, με κοιτά διερευνητικά, κάθεται στο πιάνο και μου λέει "για να δούμε τι ξέρεις". Παίζει μια μελωδία και μου λέει "πες το". Κόπηκαν τα πόδια μου, κόπηκαν τα χέρια μου, δεν μπορούσα να βγάλω ήχο», ανέφερε. Ο συνθέτης της έδωσε μερικές ακόμη ευκαιρίες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. «Με κοιτάει και μου λέει "λοιπόν, δεν θα πεις τραγούδι". Και κλείνει το πιάνο», συνέχισε, προσθέτοντας με χιούμορ ότι «ευτυχώς τα πήγα καλύτερα με την υποκριτική».
Άλλωστε, για την ερμηνεία της στην ίδια ταινία είχε αποσπάσει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου. «Και επίσης ευτυχώς, διότι το εν λόγω τραγούδι ήταν το "Πρακτορείο", που είπε ο ίδιος στην ταινία και το λέει καταπληκτικά», κατέληξε.
Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη σκληρή πραγματικότητα της εμπορίας ανθρώπων (human trafficking), της σεξουαλικής κακοποίησης και της έμφυλης εκμετάλλευσης
Το «You Can See Everything» έρχεται στις ελληνικές αίθουσες μετά από μια μυστική πρεμιέρα, ρεκόρ εισπράξεων και κριτικές που σπάνια διαβάζει κανείς για ντοκιμαντέρ.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
11°
