Kριτική για την ταινία «Wild Horse Nine» σε σκηνοθεσία Μάρτιν ΜακΝτόνα. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Μάλκοβιτς, Σαμ Ρόκγουελ, Στιβ Μπουσέμι, Μαριάνα ντι Γκιρόλαμο, Τομ Γουέιτς
Λίγους μήνες πριν από το πραξικόπημα του Πινοσέτ τον Σεπτέμβριο του 1973, δύο πράκτορες της CIA –ο Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και ο Λι (Σαμ Ρόκγουελ)– καταφθάνουν στη Χιλή για να «βοηθήσουν» στην αποσταθεροποίηση της κατάστασης και τη διάψευση των προσδοκιών που δημιούργησε η εκλογή Αλιέντε. Κάποια στιγμή οι δύο Αμερικανοί πράκτορες οδηγούνται από το Σαντιάγο στο Νησί του Πάσχα με εντολή του προϊσταμένου τους, Εμ Τζέι (Στιβ Μπουσέμι), ο οποίος θα αναθέσει μια ριψοκίνδυνη ειδική αποστολή στον Λι.
Αυτό που κάνει γοητευτικό το σινεμά του Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι η μελαγχολική ηρεμία με την οποία τυλίγει τις αδυσώπητα σκληρές –στα όρια του κυνισμού– ιστορίες του. Από την «Αποστολή στην Μπριζ» μέχρι τα «Τα πνεύματα του Ινισέριν» οι βασανισμένοι ήρωές του ψάχνουν να βρουν κάποιο νόημα στη ζωή τους χωρίς η διαδρομή τους να γίνεται διδακτική ή «τραγική». Τα πάντα στο «Wild Horse Nine» κινούνται σ’ ένα πλαίσιο αμφισβήτησης, ρευστότητας αλλά και ραφιναρισμένου χιούμορ. Οι δύο ψυχροί εκτελεστές της CIA φαινομενικά δεν μοιάζουν να είναι και η καλύτερη επιλογή για να συνεχίσει την υπαρξιακή αναζήτηση και τον καλλιτεχνικό στοχασμό του ο Βρετανός δημιουργός. Όμως το σαρκαστικό χιούμορ –σήμα κατατεθέν σε όλο το φιλμικό αλλά και θεατρικό σύμπαν του– και η δηκτική πολιτική ματιά γύρω από αυθεντικά ιστορικά γεγονότα, κουμπώνουν εξαίσια στο απολαυστικό buddy movie, όπου ακόμη και οι κατάπτυστοι κεντρικοί χαρακτήρες αποκτούν ανθρώπινη ζεστασιά. Η επιλογή του μυσταγωγικού τοπίου με τα εμβληματικά αγάλματα του Ράπα Νούι και τα άγρια άλογα βοηθούν τον δεξιοτέχνη σκηνοθέτη να δώσει μορφή στις ευρηματικές ιδέες του: o στόχος του είναι η πολιτική καταγγελία για τον ρόλο των μυστικών αμερικανικών υπηρεσιών αλλά και το σκιτσάρισμα ενός συναρπαστικού πορτρέτου. Ο Τζον Μάλκοβιτς έχει την τύχη να επωμιστεί την ευθύνη χωρίς περιττές πόζες και υπερβολές. Η ερμηνευτική προσήλωσή του σε έναν ρόλο που φλερτάρει διαρκώς με τον παραλογισμό είναι συγκινητική. Όπως και ο αφοπλιστικός σαρκασμός με τον οποίο περικλείει ολόκληρη τη θεμελιώδη αξία ενός κυνικού ετοιμοθάνατου που είχε περάσει όλη τη ζωή του μέσα στο ψέμα και, λίγες μέρες πριν «αποχωρήσει» από τα εγκόσμια, αρχίζει να λέει την ωμή, ψυχρή αλήθεια. Ο Μάλκοβιτς κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία και θεωρείται ήδη ο βασικός υποψήφιος και για το Όσκαρ.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
15°
