Βομβίδια: Κεφτέδες, σοσιαλισμός και βαρβαρότητα στη Βασιλέως Ηρακλείου 

Άμα δεν πας στη Μέκκα, δεν γίνεσαι Χατζής. Αν στο Παρίσι δεν προσκυνήσεις τον τάφο του Τζιμ Μόρισον ή του Όσκαρ Γουάιλντ, δεν κάνει να δηλώνεις εμμονικός με Doors ή Ντόριαν Γκρέι. Όπως και είναι αμαρτία να λες ότι αγαπάς τον Χέλμουτ Νιούτον, εάν επιστρέψεις από το Βερολίνο χωρίς να επισκεφτείς το μουσείο του. Έτσι και την Τσικνοπέμπτη στη Θεσσαλονίκη, δεν μπορεί να δηλώνεις λοκάλι, αν μια φορά δεν το έχεις βροντήξει, μπουμπουνίσει, μεθύσει, χαχανίσει και καβλαντίσει με κεφτεδάκια, μάσκες, σερπαντίνες, κρεμμύδια και ντομάτες στα Βομβίδια, μέρος κι εσύ της ξέσαλης λαοθάλασσας που κάθε τέτοια μέρα μετατρέπει τη Βασιλέως Ηρακλείου σε raveland. Μόνο που αντί για κεφάλι με Underworld -λέμε τώρα!- το αυτί σου το ρημάζουν αθίγγανα χάλκινα.

«Ίου, ίου, ίου, έτσι γλεντάει την Αποκριά η άγρια φυλή της Βασιλέως Ηρακλείου», εδώ στα Βομβίδια, την πανδιάσημη ψησταριά θρύλο. Κάθε χρονιά στα πέριξ της καταργείται οποιοδήποτε μέτρο ευπρεπούς αστικής διαβίωσης, στο όνομα του εθίμου που θέλει το κομμάτι του δρόμου από τα Λουλουδάδια ως και την Αριστοτέλους να παράγει κάπνα, τσίκνα, συνωστισμό, λαϊκή πανηγυρούμπα και κατάσταση αμόκ. Λες και δεν έχουμε Τριώδιο αλλά ντέρμπι ΠΑΟΚ - ΑΡΗ. Φλασμπάκ: Δεν γνωρίζω ποια ομάδα υποστήριζε ο Σάκης Βαγιάτας, ο καλός ο άνθρωπος που το 1982 άνοιξε τα Βομβίδια με κόνσεπτ λαδόκολλα, κεφτεδάκι από μοσχαράκι και αρνί σε αναλογία 90/10, μπαχάρια, αλάτι, πιπέρι, ψωμάκι, κρεμμύδι, ντομάτα, μπουγιουρντί καυτερή πιπεριά και περάστε, κόσμε. Όπως και δεν γνωρίζω εάν υποστήριζε ή όχι το ΠΑΣΟΚ, που τα γραφεία του βρίσκονταν και βρίσκονται ακριβώς απέναντι από τα Βομβίδια, που τότε ξεκινά η ιστορία τους. 

Προσπάθησε να δεις την εικόνα: Ο Λαλιώτης με αμπέχονο ανεβαίνει από την Αθήνα για να συντονίσει την «Έφοδο στον Ουρανό». Ο μέγας καθοδηγητής αδυνατεί να εξηγήσει την ποιότητα των συνθημάτων που δονούν την ατμόσφαιρα της Βασιλέως Ηρακλείου της εποχής. Συνθήματα που περισσότερο έχουν να κάνουν με τις κόντρες μεταξύ των λαών του Φασούλα και του Γκάλη παρά με το προαιώνιο δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» ή το «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». 

Ανατρέχω στο κορνιζωμένο δημοσίευμα εποχής που κρέμεται σήμερα εντός του καταστήματος: «Τα Βομβίδια δεν έχουν καμία σχέση ούτε με την 17 Νοέμβρη, ούτε με τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα, ούτε γενικώς με οποιοδήποτε “ίδρυμα” κατασκευής ή τοποθέτησης βομβών. Πρόκειται περί αφηρημένης έννοιας, δεν υπάρχει καν μια ταμπέλα ή μια επιγραφή με το όνομα. Ακόμα και η τοποθέτησή τους δεν είναι ακριβώς σαφής. Μετακινείται αναλόγως προς τις… ορέξεις των πελατών. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο όρος βομβίδια προέρχεται: 1) εκ κατασκευής των εδεσμάτων: τα σουτζουκάκια είναι συνήθως σκληρά, ενώ τα ψωμάκια πάνω στην ψησταριά για να γίνουν τραγανιστά απολησμονιούνται και -σίγουρα- δεν θα περιλαμβάνονταν σε εισηγήσεις οδοντογιατρού για την συντήρηση των δοντιών. 2) Εκ της καταστάσεως εις την οποία περιέρχονται οι πελάτες λόγω της κατανάλωσης διαφόρων ποτών. […]Θούρια και πολεμικές ιαχές συνοδεύουν την εμφάνιση του απόστρατου Στρατηγού Σπυριούνη που -Κύριος οίδε γιατί- καταλήγουν και πάλι σε ζητωκραυγές του ΠΑΟΚ ή του Άρη. […]Χαρακτηριστικό είναι ότι ουδέποτε ακούστηκαν κραυγές υπέρ ή κατά του Ηρακλή. Μια φορά, προεκλογικά, έκανε την εμφάνιση του ο Στέλιος Παπαθεμελής, που δεν πολυεπισκέπτεται τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Οι βλάσφημοι πελάτες τον υποδέχτηκαν με το “Άμωμοι εν οδώ αλληλούια”». 

Τέτοια μέρα, τέτοια λόγια και τέτοιες ιστορίες από το κέντρο της Θεσσαλονίκης με το τρελό το καρναβάλι γλέντι να μας φέρνει πάλι. Κι εγώ να φωτογραφίζω τον Γιάννη τον μυθικό ψήστη, όπως και τα κορίτσια του σέρβις ακριβώς στις 11:15 ώρα πρωινή. Ήδη, στίφη πωρωμένων Θεσσαλοτσικνιστών αντί να πίνουν τον καφέ τους έχουν αρχίσει να μπεκρουλιάζουν και να βομβιδομπουκώνονται…