Τι υποστηρίζει ο ελληνοαμερικανός κοινωνιολόγος και γιατρός Νικόλας Χρηστάκης για την εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού και τα σχολεία.
Όταν διαβάζει κανείς το απολαυστικό νέο βιβλίο του εξέχοντος και διεθνούς φήμης Ελληνοαμερικανού καθηγητή Κοινωνικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γέιλ των ΗΠΑ, Νικόλα Χρηστάκη, «Το βέλος του Απόλλωνα», εκδόσεις Κάκτος, 2020, αντιλαμβάνεσαι κάποια στιγμή ότι κάποιο λάθος έχει διαπραχθεί στη χώρα μας στο θέμα της επανεκκίνησης της λειτουργίας των σχολείων.
Το λέμε αυτό, γιατί ο καθηγητής Χρηστάκης εξηγεί στο εν λόγω βιβλίο του ότι όλες οι σχετικές μελέτες έχουν δείξει ότι, πράγματι, τα ανοιχτά σχολεία δεν επηρεάζουν γενικώς την εξάπλωση της επιδημίας του νέου κορωνοϊού. Δεν έχει ξεκινήσει επιδημία κορωνοϊού από μαθητές ή εκπαιδευτικούς.
Με μία πολύ σημαντική διαφορά, όμως.
Ο Χρηστάκης εξηγεί ότι οι μελέτες δείχνουν πως, όταν έχει αναπτυχθεί η επιδημία στην κοινότητα, τότε η επιδημία θα εισέλθει και στα σχολεία και, τότε, τα σχολεία μετατρέπονται, πράγματι, σε παράγοντα περαιτέρω επιδημιολογικής επιβάρυνσης.
Μάλιστα, ο Χρηστάκης περιγράφει με γλαφυρότητα τις «σκληρές» μάχες οι οποίες δόθηκαν στις ΗΠΑ, ιδιαιτέρως στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να κλείσουν τα σχολεία όταν η επιδημία βρισκόταν ήδη σε πλήρη ανάπτυξη.
Μόνο που, όταν η επιδημία βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη, η αναστολή της λειτουργίας των σχολείων δεν αναμένεται να επιδράσει σημαντικά στον περιορισμό της ίδιας της επιδημίας. Το πιο σημαντικό μέτρο είναι η αναστολή της λειτουργίας των σχολείων όταν στην κοινότητα καταγράφονται μονοψήφια ή και διψήφια κρούσματα του νέου κορωνοϊού. Αυτό έχει αποδειχθεί με στοιχεία από τις διαφορετικές πρακτικές τις οποίες εφάρμοσαν οι διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, καθώς ο Χρηστάκης δείχνει ότι πολιτείες οι οποίες έκλεισαν τα σχολεία μόλις κατέγραψαν τα πρώτα κρούσματα του νέου κορωνοϊού, περιορίστηκαν τελικά σε υποπολλαπλάσια θύματα λόγω της πανδημίας, σε σύγκριση με εκείνες τις πολιτείες των ΗΠΑ οι οποίες αποφάσισαν να κλείσουν τα σχολεία τους μόνον αφού είχαν ήδη καταγράψει τριψήφιο και τετραψήφιο ή και πενταψήφιο αριθμό κρουσμάτων του νέου κορωνοϊού.
Δεν τα γράφει με ευκολία όλα αυτά ο Χρηστάκης. Γνωρίζει πόσο δραματικές επιπτώσεις έχουν τα κλειστά σχολεία ακόμη και για την καθημερινή σίτιση πολύ φτωχών μαθητών στις ΗΠΑ, γνωρίζει επίσης τι σημαίνει να κλείνει ένα σχολείο για τον μαθητή ο οποίος τυχαίνει να βιώνει ενδοοικογενειακή βία και τώρα στερείται και το ζεστό βλέμμα του δασκάλου του.
Ο καθηγητής Χρηστάκης τα γράφει με δυσκολία όλα αυτά για τα σχολεία εν μέσω πανδημίας.
Το ερώτημα είναι εάν αυτή η γνώση, στην οποία κοινωνούς μας κάνει ο καθηγητής Χρηστάκης, είναι κτήμα ικανού μέρους των ιθυνόντων.
Και, βεβαίως, το βασικό συμπέρασμα είναι ότι δεν επανεκκινούν τα σχολεία με την επιδημία του νέου κορωνοϊού σε ανάπτυξη…
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
