Αδελφές Αλεξανδρή: «Στόχος μας είναι το χρυσό μετάλλιο, αλλά θέλουμε να απολαύσουμε και το ταξίδι μέχρι εκεί»

Δεκατέσσερα χρόνια μακριά από την Ελλάδα, τρία χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μια κοινή απόφαση που άλλαξε ξανά τη ζωή τους: να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να αγωνιστούν με τα ελληνικά χρώματα. Η Άννα-Μαρία, η Ειρήνη-Μαρίνα και η Βασιλική Αλεξανδρή, οι 29χρονες τρίδυμες αδελφές από τον Βόλο, ασχολούνται με την καλλιτεχνική κολύμβηση εδώ και 25 χρόνια. Ξεκίνησαν να μαθαίνουν κολύμπι σε ηλικία μόλις τρεισήμισι ετών και στα πέντε τους ήρθαν σε επαφή με το άθλημα που θα καθόριζε την πορεία τους. Στα 15 τους μετακόμισαν στην Αυστρία, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, μακριά από την οικογένειά τους και με την πρόκληση να συνδυάσουν το σχολείο με τον πρωταθλητισμό. Εκεί έχτισαν τη ζωή και την αθλητική τους καριέρα, εκπροσωπώντας τη χώρα σε διεθνές επίπεδο για 14 χρόνια, μέχρι και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης το 2025.

Η Ελλάδα, ωστόσο, παρέμενε πάντα μέσα τους. Όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να επιστρέψουν, η απόφαση ήταν κοινή: «Πάμε και οι τρεις». Τον Μάρτιο του 2026 γύρισαν στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω τη ζωή που είχαν δημιουργήσει στην Αυστρία και φέρνοντας μαζί τους ένα μεγάλο όνειρο. Με μόλις πέντε μήνες προετοιμασίας, απέναντι σε ομάδες που είχαν προπονηθεί για έναν ολόκληρο χρόνο, οι τρεις αδελφές κατέκτησαν στο Παρίσι δύο χρυσά μετάλλια στο τεχνικό και το ελεύθερο πρόγραμμα του ντουέτου, με την Άννα-Μαρία και την Ειρήνη-Μαρίνα να γράφουν ιστορία για την ελληνική καλλιτεχνική κολύμβηση. Η Βασιλική, παρά τον σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο και την αμυγδαλίτιδα που αντιμετώπισε πριν από τους αγώνες, κατέλαβε την πέμπτη θέση στο τεχνικό και την έβδομη στο ελεύθερο πρόγραμμα του σόλο.

Πίσω από τις επιτυχίες τους κρύβονται έξι έως επτά ώρες καθημερινής προπόνησης, που στην τελική προετοιμασία έφτασαν ακόμη και τις 11 ώρες στο ΟΑΚΑ, αλλά και ένας δεσμός που τις κράτησε ενωμένες στις πιο δύσκολες στιγμές. «Αυτό που μας έσωσε ήταν ότι είχαμε η μία την άλλη», έχει δηλώσει η Βασιλική.

Πειθαρχημένες, συνεπείς και προσηλωμένες στους στόχους τους, οι τρεις αδελφές αντιμετωπίζουν κάθε νέα πρόκληση ως ευκαιρία εξέλιξης. Έξω από το νερό, όμως, αφήνουν πίσω τους την αυστηρότητα του πρωταθλητισμού: είναι χαλαρές, ήρεμες, γελούν πολύ και απολαμβάνουν τις μικρές, αυθόρμητες στιγμές της καθημερινότητας. Όταν το απαιτητικό πρόγραμμά τους το επιτρέπει, παίζουν μπόουλινγκ, μαγειρεύουν, συναντούν φίλους κι αγαπημένους ανθρώπους και ταξιδεύουν, κάτι που αγαπούν πολύ. Η ιδανική ημέρα για εκείνες δεν χρειάζεται μετάλλια ή μεγάλες συγκινήσεις, αλλά ήλιο, καλή παρέα, ατελείωτο γέλιο και χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπούν, χωρίς άγχος και πίεση. Γιατί, πέρα από τις αθλήτριες που έμαθαν να κυνηγούν την κορυφή, παραμένουν τρεις αδελφές που μοιράζονται την ίδια διαδρομή, τα ίδια όνειρα και την πιο σταθερή τους δύναμη: η μία την άλλη. Μαζί και ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. που στηρίζει τη νέα τους προσπάθεια να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην καλλιτεχνική κολύμβηση, με ορίζοντα τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πάμε να τις γνωρίσουμε καλύτερα.

- Θυμάστε τις πρώτες σας στιγμές στην πισίνα, όταν ήσασταν μόλις 3,5 ετών; Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία στην Ελλάδα;

Δεν θυμόμαστε πολλά από τις πρώτες μας στιγμές στην πισίνα, αλλά έχουμε πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα επόμενα χρόνια. Το νερό μάς άρεσε πάντα πολύ, παρόλο που κάποιες φορές κρυώναμε. Μία από τις πιο δυνατές μας αναμνήσεις είναι οι πρώτοι μας αγώνες, όταν ήμασταν ακόμη πολύ μικρές. Θυμόμαστε τη χαρά που νιώθαμε απλώς και μόνο επειδή συμμετείχαμε, απολαμβάνοντας τη διαδικασία και γιορτάζοντας κάθε μικρή μας νίκη. Για εμάς η επιτυχία δεν ήταν απαραίτητα ένα μετάλλιο, αλλά η συμμετοχή, η προσπάθεια και, πάνω απ’ όλα, η χαρά που μας έδινε το άθλημα. Επίσης, θυμόμαστε τις φορές που η μητέρα μας μάς έπαιρνε μαζί της για να παρακολουθήσουμε αγώνες μεγαλύτερων συναθλητριών μας. Χαιρόμασταν πάρα πολύ, τις χειροκροτούσαμε και τους προσφέραμε λουλούδια.

- Όταν ήσασταν παιδιά, τι στερηθήκατε εξαιτίας του πρωταθλητισμού; Υπήρχαν πράγματα που βλέπατε τα άλλα παιδιά να κάνουν κι εσείς δεν μπορούσατε;

Συνήθως χάναμε κάποια πάρτι, αλλά δεν νιώθουμε ότι έχουμε στερηθεί κάτι. Αυτό που κάναμε μάς γέμιζε από μικρές και το αγαπούσαμε πολύ, οπότε ήταν και είναι για εμάς τρόπος ζωής. Προσπαθούσαμε με σωστό προγραμματισμό να τα προλαβαίνουμε όλα. Τα άλλα παιδιά πήγαιναν εκδρομές και σε πάρτι ή είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, ενώ ο δικός μας ήταν πιο περιορισμένος. Ζούσαμε, όμως, εμπειρίες που μας πρόσφερε ο κόσμος του αθλητισμού και που δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε με άλλο τρόπο.

- Πώς αισθανθήκατε όταν διαπιστώσατε ότι η ελληνική ομοσπονδία δεν μπορούσε να σας υποστηρίξει πρακτικά ώστε να παραμείνετε στην Ελλάδα; Τι σας ενόχλησε περισσότερο σ’ εκείνη την κατάσταση;

Το 2012, σε ηλικία μόλις 15 ετών, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τη Γ΄ Γυμνασίου, αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε από την Εθνική Ομάδα, στην οποία ήμασταν μέλη για τρία χρόνια, αγωνιζόμενες σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες: κορασίδων, νεανίδων και γυναικών. Ο λόγος της αποχώρησής μας, όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, ήταν ζητήματα αναξιοκρατίας.

Τότε, οι επιλογές μας ήταν τρεις: είτε να συνεχίσουμε υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν είτε να σταματήσουμε τον αθλητισμό είτε να φύγουμε στο εξωτερικό, προκειμένου να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Η απόφασή μας να μετακομίσουμε στην Αυστρία, και μάλιστα μόνες μας, καθώς η μητέρα μας εργαζόταν στην Ελλάδα, ήταν μία από τις πιο δύσκολες αποφάσεις της ζωής μας.

- Τι θυμάστε από την πρώτη σας μέρα σε μια ξένη χώρα και πώς ήταν η ζωή εκεί; Βιώσατε ρατσισμό;

Την πρώτη μας μέρα στην Αυστρία τη θυμόμαστε σαν να ήταν χθες. Ήμασταν αγχωμένες, αλλά ταυτόχρονα γεμάτες περιέργεια, φοβισμένες, αλλά και ενθουσιασμένες γι’ αυτό το νέο κεφάλαιο που άνοιγε στη ζωή μας. Η πιο δύσκολη στιγμή, όμως, ήταν όταν έφτασε η ώρα να αποχαιρετήσουμε τη μητέρα μας, η οποία θα επέστρεφε στην Ελλάδα, ενώ εμείς θα μέναμε πίσω για να ξεκινήσουμε τη νέα μας ζωή στην Αυστρία.

Η εφηβεία είναι από μόνη της μια περίοδος γεμάτη προκλήσεις, πόσο μάλλον όταν τη βιώνεις σε μια ξένη χώρα, μακριά από την οικογένειά σου. Εμείς ζούσαμε σε ένα οργανωμένο και προστατευμένο περιβάλλον, σε boarding school, όπου είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν, εκτός από τους δικούς μας ανθρώπους. Το γεγονός, όμως, ότι ήμασταν τρεις αδελφές μάς έδινε δύναμη, καθώς ήμασταν μεν μόνες, αλλά είχαμε η μία την άλλη. Ναι, υπήρξαν και μεμονωμένες περιπτώσεις ρατσιστικής συμπεριφοράς λόγω της καταγωγής μας και της δυσκολίας μας με τη γλώσσα. Παρ’ όλα αυτά, η Αυστρία μάς αγκάλιασε και μας σεβάστηκε τόσο ως ανθρώπους όσο και ως αθλήτριες. Μέσα απ’ αυτή την εμπειρία μάθαμε από μικρές να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας, να αναλαμβάνουμε ευθύνες και να παίρνουμε αποφάσεις που θα καθόριζαν το μέλλον μας.

- Ποιες ήταν οι διαφορές με την Ελλάδα στο αθλητικό κομμάτι;

Μία από τις σημαντικότερες διαφορές είχε να κάνει με τις συνθήκες προπόνησης. Στο δικό μας άθλημα χρειαζόμαστε αρκετό χώρο μέσα στην πισίνα. Στην Αυστρία είχαμε δύο με τρεις διαδρομές, ενώ στην Ελλάδα έχουμε στη διάθεσή μας ολόκληρη την πισίνα, κάτι που κάνει μεγάλη διαφορά στην ποιότητα και την αποτελεσματικότητα της προπόνησής μας. Μία ακόμη σημαντική διαφορά είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο σύστημα όπως αυτό που ζήσαμε στην Αυστρία, όπου το σχολείο, οι προπονήσεις και η διαμονή συνδυάζονται στον ίδιο χώρο.

- Πότε καταλάβατε ότι θέλετε πραγματικά να επιστρέψετε και να αγωνιστείτε ξανά για την Ελλάδα και πώς έγινε τελικά η επιστροφή;

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Η επιθυμία να επιστρέψουμε και να αγωνιστούμε ξανά για την Ελλάδα υπήρχε μέσα μας, όμως επρόκειτο για μια πολύ μεγάλη απόφαση ζωής, την οποία έπρεπε να συζητήσουμε και να σκεφτούμε όλες μαζί.

Καθοριστική ήταν η στήριξη του προέδρου της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος μας έδωσε σιγουριά και ασφάλεια, στηρίζοντάς μας έμπρακτα σε όλα τα επίπεδα. Εξίσου σημαντική ήταν η υποστήριξη του προέδρου της Ομοσπονδίας και της εφόρου του τμήματος, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μας σε όλη αυτή την προσπάθεια. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά, γιατί η συμβολή τους έκανε αυτή τη μετάβαση πιο εύκολη και μας έδωσε τη δύναμη να προχωρήσουμε. Ήταν μια απαιτητική περίοδος, κατά την οποία έπρεπε να διαχειριστούμε πολλές αλλαγές, χωρίς να χάσουμε τον αθλητικό μας στόχο. Επιπλέον, χρειάστηκε να παραμείνουμε για έναν χρόνο εκτός διεθνών αγώνων, μέχρι να μπορέσουμε να αγωνιστούμε ξανά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Παρίσι.

- Ήταν δύσκολο ν’ αφήσετε πίσω σας μια ζωή που είχατε χτίσει στην Αυστρία; Εκεί σας γνώριζε ο κόσμος και είχατε κατακτήσει πολλά χρυσά μετάλλια για τη χώρα. Πώς αντέδρασαν οι άνθρωποι εκεί όταν τους ανακοινώσατε την απόφασή σας;

Σίγουρα ήταν δύσκολο, ακόμη και από πρακτικής άποψης, καθώς έπρεπε να κάνουμε κανονική μετακόμιση. Υπήρχαν άνθρωποι που στενοχωρήθηκαν πολύ, αλλά κατανόησαν την επιθυμία μας να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας. Ήταν πολύ όμορφο το γεγονός ότι ο στρατός και η Ολυμπιακή Επιτροπή της Αυστρίας μάς ευχήθηκαν να κατακτήσουμε το χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

- Ποια ήταν η δυσκολότερη περίοδος της αθλητικής σας διαδρομής και πώς καταφέρατε να την ξεπεράσετε;

Είχαμε δύο πολύ δύσκολες περιόδους στην αθλητική μας διαδρομή. Η πρώτη ήταν όταν μετακομίσαμε στην Αυστρία, όπου περιμέναμε σχεδόν δύο χρόνια για να αποκτήσουμε την αυστριακή υπηκοότητα και να μπορέσουμε να αγωνιστούμε ξανά σε διεθνείς αγώνες αλλά και σε διασυλλογικό επίπεδο. Το πιο δύσκολο για έναν αθλητή είναι να μην μπορεί να αγωνιστεί. Η δεύτερη και ίσως ακόμη πιο δύσκολη περίοδος ήταν μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, όπου κατακτήσαμε την 4η θέση. Αυτή η εμπειρία μάς άλλαξε προς το καλύτερο, τόσο ως αθλήτριες όσο και ως ανθρώπους. Μας έκανε να ανακαλύψουμε καινούργιες πτυχές του εαυτού μας και να εξελιχθούμε σε πολλά επίπεδα. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο για εμάς, που μας δίδαξε πολλά, μας βοήθησε να ωριμάσουμε και να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα.

- Υπήρξε στιγμή που κάποια από τις τρεις σκέφτηκε να εγκαταλείψει ή να επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο, αλλά συνέχισε επειδή δεν ήθελε να απογοητεύσει τις άλλες δύο;

Η μόνη στιγμή που σκεφτήκαμε πραγματικά να σταματήσουμε ήταν μετά τους Ολυμπιακούς του Παρισιού. Βέβαια, αυτή ήταν μια αυθόρμητη σκέψη και αντίδραση, πάνω στην ένταση και την απογοήτευση της στιγμής. Έπειτα από τόσο μεγάλες διοργανώσεις, θεωρούμε ότι πρέπει ν’ αφήνεις να περνάει κάποιο χρονικό διάστημα, να αποστασιοποιείσαι από τα γεγονότα και τότε η καρδιά σου θα σε οδηγήσει από μόνη της σ’ αυτό που θέλεις πραγματικά να κάνεις. Πολύ σύντομα καταλάβαμε ότι μιλούσε η απογοήτευση για το χαμένο μετάλλιο, καθώς δεν ήμασταν ακόμη έτοιμες ν’ αφήσουμε τις πισίνες και το άθλημα που τόσο πολύ αγαπάμε. Είχαμε πολλούς λόγους να σταματήσουμε, αλλά έναν, τον πιο σημαντικό, για να συνεχίσουμε: το πάθος μας και την αγάπη μας για την καλλιτεχνική κολύμβηση. Ξέραμε πάντα ότι, όταν φτάσει εκείνη η ώρα, θα σταματήσουμε μαζί, όπως ακριβώς ξεκινήσαμε. Πιστεύουμε ότι θα συγχρονιστούμε και σ’ αυτό το επίπεδο.

- Τι πέρασε απ’ το μυαλό σας όταν συνειδητοποιήσατε ότι είστε πρωταθλήτριες Ευρώπης;

Στο τεχνικό ντουέτο, που ήταν την πρώτη μέρα, καθώς οι μεγαλύτερες αντίπαλοί μας είχαν αγωνιστεί πριν από εμάς, όταν μάθαμε τη βαθμολογία μας, πανηγυρίσαμε αμέσως. Η πρώτη μας σκέψη ήταν ότι θα ακούσουμε τον εθνικό ύμνο. Το θέλαμε πάρα πολύ και η συνειδητοποίηση ότι θα γινόταν πραγματικότητα ήταν κάτι που μας έδωσε τεράστια χαρά. Στο ελεύθερο ντουέτο, όταν πήραμε τη βαθμολογία μας, είχε μείνει να αγωνιστεί ένα ακόμη ντουέτο, οπότε έπρεπε να περιμένουμε τα τελικά αποτελέσματα. Αυτή τη φορά εντυπωσιαστήκαμε. Κι αυτό γιατί είχαμε να αγωνιστούμε στο συγκεκριμένο αγώνισμα από τους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 2024, αλλά και επειδή η χορογραφία μας ήταν ολοκαίνουργια: δεν την είχαμε παρουσιάσει πουθενά πριν ούτε την είχαμε τεστάρει σε αγώνες. Οπότε ήταν το τέλειο «ντεμπούτο» για μας.

Όταν στεκόμασταν στο βάθρο, ακούσαμε τον εθνικό ύμνο και είδαμε την ελληνική σημαία να κυματίζει, νιώσαμε ρίγη χαράς και υπερηφάνειας, αλλά και τεράστια συγκίνηση. Ήταν ένα μαγικό συναίσθημα που ευχόμαστε να ξαναβιώσουμε και για το οποίο δουλεύουμε πολύ σκληρά. Και οι δύο φορές ήταν μοναδικές και τις απολαύσαμε στο έπακρο.

- Πώς είναι σήμερα οι συνθήκες για την καλλιτεχνική κολύμβηση στην Ελλάδα; Ποιες ελλείψεις εξακολουθούν να υπάρχουν, τόσο στις υποδομές όσο και στις οικονομικές απολαβές των αθλητών;

Η καλλιτεχνική κολύμβηση στην Ελλάδα γνωρίζει άνθηση και όλο και περισσότερα παιδιά γνωρίζουν αυτό το πανέμορφο άθλημα, κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα μόλις λίγους μήνες, οπότε δεν έχουμε ακόμη πλήρη εικόνα των συνθηκών που επικρατούν, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε ό,τι αφορά τις οικονομικές απολαβές των αθλητών. Γίνονται σημαντικές προσπάθειες από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή για τη στήριξη όσο το δυνατόν περισσότερων αθλητών. Η στήριξη αυτή είναι καθοριστική, καθώς δίνει στους αθλητές τη δυνατότητα να αφοσιωθούν στις προπονήσεις τους και να κυνηγήσουν τους στόχους τους.

- Έχοντας ζήσει τον πρωταθλητισμό από μέσα, τι θα θέλατε περισσότερο να αλλάξετε στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους αθλητές στην Ελλάδα;

Είναι σημαντικό να στηρίζουμε τους αθλητές ακόμη κι όταν δεν φέρνουν τις επιτυχίες που περιμένουν από εκείνους, να είμαστε περήφανοι γι’ αυτούς και να μη βιαζόμαστε να τους κρίνουμε. Πίσω από κάθε αθλητή υπάρχει πολλή δουλειά, προσπάθεια και προσωπικές θυσίες που δεν είναι πάντα ορατές. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά είναι κάτι που συμβαίνει παγκοσμίως.

- Τι περιλαμβάνει μια τυπική προπόνησή σας;

Μια τυπική προπονητική ημέρα περιλαμβάνει δύο προπονήσεις στο νερό και μία εκτός νερού. Το πρόγραμμά μας συνδυάζει ευλυγισία, δυναμικές ασκήσεις, κολύμπι, τεχνική, χορογραφία και ακροβατικά. Παράλληλα, δουλεύουμε τις χορογραφίες εκτός νερού, μετρώντας τις κινήσεις και εστιάζοντας σε κάθε λεπτομέρεια, ώστε να μπορέσουμε να τις αποδώσουμε με ακρίβεια μέσα στο νερό.

- Έχετε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στην προσωπική ζωή και τον πρωταθλητισμό;

Σε γενικές γραμμές, η προσωπική μας ζωή έχει μείνει πιο πίσω σε σχέση με τον πρωταθλητισμό. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθούμε να βρίσκουμε χρόνο για να βλέπουμε τους φίλους μας και να γεμίζουμε τις μπαταρίες μας και μέσα από την κοινωνική μας ζωή. Είναι κάτι που μας βοηθάει πολύ και ψυχολογικά, καθώς μας δίνει ενέργεια και δύναμη να ανταποκρινόμαστε στην καθημερινότητα και στις απαιτητικές προπονήσεις μας.

- Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σας, τόσο οι αθλητικοί όσο και οι προσωπικοί;

Ο μεγάλος μας αθλητικός στόχος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λος Άντζελες για το ντουέτο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Βουδαπέστη το 2027, τόσο για τη Βάσω στο σόλο όσο και για το ντουέτο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες για εμάς είναι μια γιορτή του αθλητισμού, η κορυφαία στιγμή της πορείας ενός αθλητή, το αποτέλεσμα χρόνων προσπάθειας, επιμονής και πίστης σ’ ένα όνειρο. Στόχος μας είναι το χρυσό μετάλλιο, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να βελτιωνόμαστε συνεχώς και να γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Παράλληλα, θέλουμε να απολαύσουμε το ταξίδι μέχρι εκεί και να δημιουργήσουμε όμορφες αναμνήσεις, παραμένοντας φυσικά προσηλωμένες και αφοσιωμένες στον μεγάλο μας στόχο. Πέρα, όμως, από τους αθλητικούς μας στόχους, θέλουμε να εξελισσόμαστε και ως άνθρωποι, να αποκτούμε νέες εμπειρίες και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.

- Τι θα θέλατε ν’ αφήσετε ως παρακαταθήκη στην ελληνική καλλιτεχνική κολύμβηση;

Θα θέλαμε να εμπνεύσουμε τα παιδιά να μην τα παρατάνε και να κυνηγούν τα όνειρά τους. Η καλλιτεχνική κολύμβηση είναι ένα πολύ όμορφο άθλημα, αλλά είναι και απαιτητικό, καθώς χρειάζεται πολλές ώρες δουλειάς και αφοσίωση. Τα αποτελέσματα δεν έρχονται πάντα αμέσως, γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχουν υπομονή, να πιστεύουν στον εαυτό τους και να συνεχίζουν να προσπαθούν.