Las Ramblas SKG ή το μπραντς ως το σημείο G της Θεσσαλονίκης!

«Θεσσαλονίκη μου μεγάλη brunchομάνα, εσύ που βγάζεις τα καλύτερα αυγά» πάει να πει ότι στον Βορρά το μπραντσάδικο είναι πλέον θεσμός και πως το Las Ramblas SKG (όλοι μιλάνε για το Las Ramblas SKG το φετινό καλοκαιροφθινόπωρο) είναι άλλη μια μεστά ωραία και κόζι εκδοχή του. Λέω «θεσμός», γιατί κλείνουν σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από τις εποχές που τα εξαίσια μπραντς gathering του ξενοδοχείου Εξέλσιορ της Μητροπόλεως (ήμουν κι εγώ εκεί!), οι pop up μπουφέδες του Λα Πλας Μινιόν στην Εθνικής Αμύνης (παρομοίως!), όπως και το αριστοκρατικό, λίγο μετα-νιου γουέιβ μπραντς του Estrella πίσω από την Αγίας Σοφίας (ο Κώστας Καπετανάκης και η Μαρία Σμπιλή είναι οι γεννήτορες της επίσημης πλέον τάσης), είναι σήμερα κυρίαρχη τάση. Η Θεσσαλονίκη διακονεί παθιασμένα την κουλτούρα του «αυγοκάντο» και μπραντσάρει ανηλεώς. Λίγο ο τουρισμός το χεράκι του, λίγο και η νέα γενιά (παρατηρώ πως οι Gen Zένερς καταβροχθίζουν τα αυγά με την ίδια μανία και λατρεία με την οποία ο Πασχάλης της γιαγιάς Ντακ ή ο Πόλντο στον Ποπάι εξόντωναν τις μηλόπιτες και τα μπέργκερ!) κι όλη πόλη ένα μπραντσάδικο!

«Αντί του αγγλικού κυριακάτικου βραδινού, ένα γεύμα μετά την εκκλησία με κρέατα και αλμυρές πίτες, γιατί όχι ένα καινούργιο γεύμα που σερβίρεται κατά το μεσημέρι, που ξεκινάει με ένα τσάι ή με καφέ, με μαρμελάδα, και άλλα υλικά για πρωινό πριν προχωρήσει σε πιο βαριά φαγητά;». Το 1895, ανατρέχω καθώς αναμένω τα πιάτα του Ramblas SKG για το αυγοτέστ ντράιβ μας, ο άγγλος συγγραφέας Γκι Μπερίνγκερ περιγράφει το ιδανικό γεύμα για τη φυλή των γλεντζέδων του Σαββατοκύριακου: «Εξασφαλίζοντας την ανάγκη να σηκωθεί κανείς νωρίς την Κυριακή, το μπραντς μπορεί να κάνει τη ζωή καλύτερη. Είναι ένα χαρούμενο κοινωνικό γεγονός, σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, σου φτιάχνει τη διάθεση, σε κάνει να ικανοποιηθείς με τον εαυτό σου, διώχνει τις έγνοιες και σε βοηθά να ξεκινήσεις όμορφα την εβδομάδα». Λίγα χρόνια μετά, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ο δημοσιογράφος της νεοϋορκέζικης Sun Φρανκ Γουόρντ Ο’ Μάλι περιγράφει τις άστατες διατροφικές συνήθειες των ρεπόρτερ, συστήνοντας το μπραντς ως την απόλυτη πρόσληψη όγκου θερμίδων για όσους δεν ξέρουν ούτε τι ώρα θα γυρίσουν στο σπίτι από τη δουλειά, ή κοιμούνται σε ξενοδοχεία. Το 1930 το μπραντς γίνεται μόδα στα σικ ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης, όμως μετά τον πόλεμο το «σπορ» εκδημοκρατίζεται, γίνεται λαϊκό και όλη η χώρα γεμίζει με μπραντσάδικα που σερβίρουν αυγά, μπέικον, λουκάνικα, φρούτα, τηγανίτες, βάφλες, γλυκά, αρτοσκευάσματα και μαύρους καφέδες, 24 ώρες το 24ωρο. 

Θεσσαλονίκη κοντά έναν αιώνα από τις εποχές εκείνες, καθισμένος στον πεζόδρομο της Αγίας Θεοδώρας, δοκιμάζω τα πιάτα του Las Ramblas. Τα αυγά τους σε παραλλαγές είναι ποίηση, το κροκ μαντάμ τους ηδονική λατρεία, όλοι μιλάνε για το Las Ramblas το φετινό καλοκαίρι και ολοκληρώνω: τα καλούδια του μπήκαν κατευθείαν στη λίστα με τα αγαπημένα, εκεί ψηλά στην ίδια απαίχτου κατηγορία που σκοράρουν τα Estrella, Garcon και Κάραβαν στο κέντρο, όπως φυσικά και τα Θέγια και ZAK, στη Σοφούλη και την Κρήνη αντίστοιχα. Μάχιμος!