Για live jazz και καυτερά γκούλας στο απίθανο For Sale Pub της Βουδαπέστης

Η Βουδαπέστη είναι από τις πόλεις που στήνoυν μια ιεροτελεστία αισθήσεων μπροστά σου, καθώς το άρωμα της καπνιστής πάπρικας μπερδεύεται γλυκά με τη νοσταλγία της Belle Époque, εκείνης της «Ωραίας Εποχής» πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήθελε να πιστεύει ότι η ομορφιά και η τέχνη θα κρατούσαν για πάντα. Όταν όμως έρχεται η νύχτα πίσω από τους λόφους της Βούδας, η νοσταλγία μετατρέπεται σε κίνηση και ένταση μπροστά στο ποτάμι που λειτουργεί σαν υγρός καθρέφτης που πολλαπλασιάζει φώτα και διάθεση. Στις γειτονιές της Πέστης η ιστορία συναντά τον θόρυβο και οι φωνές μπερδεύονται με τζαζ μελωδίες και έντονα αρώματα κουζίνας, που είναι και το δυνατό της κομμάτι της πόλης, το σημείο όπου η σκληροτράχηλη ουγγρική πεδιάδα που γεννά την περιβόητη πάπρικα συναντά την αυστριακή φινέτσα. Και το λέω αυτό καθώς διασχίζω τα Ruin Bars της Εβραϊκής Συνοικίας, με την αυθόρμητη όσο και «βρώμικη» γεύση των lángos, που στάζουν λάδια και σκόρδο στο πλακόστρωτο, για να βρεθώ στο New York Café, που χαρακτηρίζεται ως το ομορφότερο καφέ του κόσμου.

Πνιγμένο σε μια «έκρηξη» διακόσμησης με μαρμάρινες κολόνες και τοιχογραφίες στην οροφή, θυμίζει περισσότερο παλάτι παρά καφενείο. Ένας σύντομος, στιβαρός espresso αρκεί για να με επαναφέρει από την ονειροπόληση του χρυσού παρελθόντος στο παλλόμενο «τώρα» της Βουδαπέστης, που δεν είναι πια το γκλάμουρ της αλλά το κομμάτι της πόλης όπου ο Δούναβης συναντά τη βουή της Nagy Vásárcsarnok, της μεγάλης αγοράς. Η έξοδος από τις στοές με τα κρεμασμένα σαλάμια και τους λόφους πάπρικας, είναι η απόληξη της εμβληματικής Γέφυρας της Ελευθερίας και η γωνιά της Vámház körút, που μοιάζει με σκηνικό ταινίας του 70. Εδώ ακριβώς στεγάζεται η “For Sale Pub” που ζεσταίνει με τα πιάτα της τις κρύες ακόμα νύχτες. Όνομα υπόμνημα για μια στιγμή απόγνωσης, που μετατράπηκε σε έμπνευση του ιδιοκτήτη, αφού είχε βγάλει το μαγαζί προς πώληση.

Για Goulash στη Βουδαπέστη

Από το πρώτο κιόλας βήμα το εστιατόριο δείχνει τη διαφορετικότητά του. Αισθάνεσαι το τρίξιμο του παλιού ξύλινου παρκέ αλλά και το θρόισμα που κάνουν τα άχυρα που καλύπτουν το ξύλινο πάτωμα. Το σκηνικό αναπαριστά έναν παλιό στάβλο σε μια ασπρόμαυρη ταινία εποχής, μπορεί και ευρωπαϊκό γουέστερν. Εντυπωσιακά είναι τα χιλιάδες λευκά χαρτάκια σημειώσεων που δημιουργούν ένα στατικό δάσος καθώς έχουν σκεπάσει τοίχους και ταβάνι. Ο φωτογράφος στο διπλανό τραπέζι τα χαρακτήρισε εύστοχα σαν «σταλακτίτες μνήμης», αφού το καθένα κουβαλάει και ένα στιγμιότυπο ζωής γραμμένο με ονόματα και εντυπώσεις. Σήκωσα το κεφάλι στο φωτιστικό ακριβώς πάνω μου. «ΠΑΟΚ…». Από πουθενά τελικά δε λείπει ένας ασπρόμαυρος οπαδός Θεσσαλονίκης.

Στο σκούρο τραπέζι, το καλάθι με τα κελυφωτά φυστίκια μίκρυνε την αναμονή. Στοιβάζω τα τσόφλια στην άκρη με μια άσκοπη τάξη, αλλά όταν έρχεται η κοπέλα, με μια αέρινη κίνηση τα στέλνει στο πάτωμα. Ο χώρος έχει τη δική του ιστορία που ξεπερνάει κάποιους κανόνες του savoir vivre. Είναι μια αναζωογονητική πράξη απελευθέρωσης…δε λέω!

Μια δεύτερη σερβιτόρα με τζιν και t-shirt ξεπροβάλλει ανάμεσα από το πλήθος και ακουμπάει με κρότο πάνω στο ξύλινο τραπέζι ένα αχνιστό σιδερένιο καζάνι ενός λίτρου, όπου ακόμα σιγοβράζει το βαθύ κόκκινο Goulash. Το σκεύος μοιάζει να βγήκε κατευθείαν από μεσαιωνική κουζίνα. Εντυπωσιακά μεγάλη ποσότητα που φέρνει μια λέξη στο στόμα: «Αποκλείεται…!». Γύρω μου όλα τα βλέμματα έχουν εκείνο το ίδιο μείγμα απόλαυσης και απόγνωσης. Κουταλιά πρώτη. Ζεστό, πλούσιο, σχεδόν βελούδινο μοσχάρι που λιώνει στο στόμα καθώς η πάπρικα καίει ευχάριστα τον ουρανίσκο. Μια τέτοια σούπα δεν χρειάζεται εξήγηση. Η ζεστασιά της ενδυναμώνεται από μόνη της, ανάμεσα σε άχυρα και χειρόγραφες εξομολογήσεις.

Δίνω χρόνο στο Lecsós Tészta που φτάνει δεύτερο στο τραπέζι. Πλούσιο, χωριάτικο στιφάδο λαχανικών, σοταρισμένα κρεμμύδια, άφθονη γλυκιά πάπρικα που του δίνει εκείνο το βαθύ, καπνιστό κόκκινο. Συνδυασμένο με χειροποίητα ζυμαρικά που δεν έχουν καμία σχέση με τα ιταλικά. Είναι βαριά, πλατιά και «ψωμένια», σαν να τα έφτιαξε μόλις μια γιαγιά στη διπλανή κουζίνα. Η ψημένη πάπρικα και η γλυκιά ντομάτα χτυπούν στη μύτη μαζί, χωρίς προειδοποίηση.

Γλυκό και ουγγρική μπίρα

Στα στριμωγμένα ξύλινα τραπέζια οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί. Η γενιά των selfies δίπλα δεν σταματά να φωτογραφίζει. Χαρτάκια και φιστίκια στην τιμητική τους. Ο Άγγλος φωτογράφος δίπλα μου παράγγειλε ένα σνίτσελ, που μοιάζει με χρυσαφένια ασπίδα, αφού δε χωράει καν στο πιάτο. Ούτε που σκέφτηκα να το παλέψω! Αντίθετα για το σβήσιμο της κάψας ήρθε μια Draft Hungarian παγωμένη μπίρα. Μαζί και η ενημέρωση ότι το βράδυ θα παίξει live blues και country μουσική, που θα κάνει το σκηνικό να θυμίζει πιο πολύ saloon στην καρδιά της Ευρώπης!

Δεν παρέλειψα να πιω και ένα Palinka, το τοπικό παραδοσιακό απόσταγμα φρούτων που καίει δαιμονισμένα όπως και να κάνω ένα θριαμβευτικό κλείσιμο με το Gundel Palacsinta, το γλυκό σύμβολο που θεωρείται ο «βασιλιάς» στις κρέπες της χώρας. Πλουσιότατη γέμιση με ψιλοκομμένα καρύδια και σταφίδες που μουλιάζουν στο ρούμι. Η κανέλα και το ξύσμα πορτοκαλιού αναδύονται από την κρέμα γάλακτος. Και πάνω από όλη αυτή την αμαρτία η παχύρρευστη και γυαλιστερή μαύρη σοκολάτα. Δυστυχώς το flambé δεν ενδείκνυται για τον χώρο. Κρίμα…

Κάνεις δε βιάζεται σε αυτό το μαγαζί με την «τραγανή» ακουστική και τη ρουστίκ ατμόσφαιρα. Ο υπεύθυνος δεν ενοχλείται που οι παρέες έχουν τελειώσει από ώρα το φαγητό και δεν λένε να αφήσουν την καρέκλα τη στιγμή που στην είσοδο η αναμονή έχει φτάσει τα οχτώ άτομα. Το χαμόγελο αποδεικνύει χωρίς λέξεις ότι κανείς εδώ δεν είναι ξένος.