Η σαβούρα της ζωής μας

Στα πλαίσια ράντομ εκκαθάρισης, ανακάλυψα στο βάθος της αποθήκης και κάτω από κάμποσες ψόφιες κατσαρίδες: ζευγάρι διαλυμένων παπουτσιών αγνώστου ανδρός, έξη λάμπες, τέσσερεις αναπτήρες μαζί με τασάκια (έχω κόψει το κάπνισμα δεκατρία χρόνια), καμιά δεκαριά διακόπτες τοίχου, πέντε μασούρια καλωδίων άσχετης χρήσης που σίγουρα δεν μασούρεψα εγώ προσωπικά διότι δεν κάνω τέτοια, ένα καμένο πορτατίφ, κορδόνια παπουτσιών σε άλλα πολλά μασούρια και όχι των παραπάνω παπουτσιών, δύο από αυτά τα μηχανάκια που έδινε κάποτε ο ΟΤΕς για το ιντερνετ, έναν χαλασμένο τηλεφωνητή, δύο άδεια κουτιά από τούρτες, έναν χαλασμένο βραστήρα, ένα χαλασμένο χτυπητήρι του φραπέ, μισό χαλασμένο σεσουάρ (δηλαδή ανοιγμένο στη μέση και μόνο το μισό διαθέσιμο), ένα ταψί, μια σχάρα, έξη παράταιρες κάλτσες δεμένες μεταξύ τους, ένα πακέτο βίδες, τρεις πρίζες, πολλά κλειδιά, μεταλλικά εργαλεία αγνώστου χρήσης αλλά και προέλευσης και, σε πακέτα, πολλά πλαστικά πράγματα που μοιάζουν με καπάκια παρόλο που είναι ξέμπαρκα, δεν δείχνουν να κλείνουν τίποτε, ούτε έχουν συνοδευτικά δοχεία τα οποία να καπακώνουν.

Η σαβούρα ήταν μέσα σε μεγάλο χαρτοκιβώτιο που έβλεπα πότε πότε με την άκρη του ματιού στο βάθος της αποθήκης και ή έκανα ότι δεν το έβλεπα, ή σε κρίσεις τιμιότητας έλεγα «ποιος ξέρει τι έχει μέσα, θα το αδειάσω άλλη μέρα», μόνο που, χωρίς να το καταλάβω, ορίστε που πέρασαν δεκατρία χρόνια ολόκληρα, ούτε καν μισά. Υπήρξαν μέρες που είχα τρομερά νεύρα μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, που θα μπορούσα να αδειάσω το μεγάλο κιβώτιο και να βγάλω τη σαβούρα στα σκουπίδια, όπως και άλλες σαβούρες…εννοώ ότι συνήθως κάνουμε τέτοιου είδους δουλειές όταν έχουμε τρομερά νεύρα, αλλιώς ποιος άνθρωπος με τα σωστά του λέει «έχω χίλια πράγματα στο κεφάλι μου και ξέρω με τι θα απασχοληθώ τις επόμενες δύο ώρες: με την σαβούρα της αποθήκης!» Κανένας άνθρωπος με τα σωστά του δεν το λέει αυτό, γιατί όλοι έχουμε χίλια πράγματα στο κεφάλι μας και στον ελεύθερο χρόνο μας θέλουμε να φυτευτούμε στον καναπέ να δούμε καμιά ταινία, ή να φυτευτούμε στον καναπέ να δούμε ντοκιμαντέρ με άγρια ζώα. Γιατί με παιδιά στο σπίτι είναι δύσκολο να δούμε τσόντες.

Τέλος πάντων όταν έχω τρομερά νεύρα, δυστυχώς δεν σκέφτομαι τη σαβούρα, ψάχνω τρόπους να μου φύγουν τα νεύρα χωρίς δράματα, με αποτέλεσμα να στουμπώνεται το κιβώτιο με επιπλέον καλώδια, λάμπες, χαλασμένα ηλεκτρικά κλπ. Πολλή σαβούρα ξεχειλίζει από το κιβώτιο στον γύρω χώρο, πχ παιχνίδια των παιδιών τα οποία θα προωθήσω σε άλλα παιδιά για να μην πάει χαμένο τόσο πλαστικό, είναι κρίμα. Έχω κουβαλήσει σακουλάρες με λούτρινα ζωάκια σε παιδικούς σταθμούς και παιδικά βιβλία σε σχολικές βιβλιοθήκες, αλλά παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα παιδικά παιχνίδια σε διάφορα σημεία του σπιτιού, και μάλλον θα υπάρχουν μέχρι να πάνε φαντάροι τα παιδιά μου. Κάποιος (ψυχαναλυτής) κάποτε μου είπε ότι το να μαζεύουμε σαβούρα στα σπίτια μας έχει να κάνει με τον φόβο του θανάτου, δυσκολευόμαστε να ξεφορτωθούμε πράγματα που δεν χρησιμοποιούμε πιά επειδή μας κάνουν να αισθανόμαστε ένα είδος ασφάλειας, ότι έχουμε χρόνο μπροστά μας, αν όχι ότι θα ζούμε για πάντα. Ακούγεται λογικό – όσο έχουμε οικοσκευή/πραμάτεια  να μας βγαίνει από τα αυτιά, αποκλείεται να πεθάνουμε… ή όχι; Μήπως η θεωρία αυτή ακούγεται σαν υπερβολή; Μήπως ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε μια (άλλη) μέρα, και συνεχίζουμε να μαζεύουμε σαβούρα, ή να μην ξεφορτωνόμαστε τη σαβούρα, επειδή βαριόμαστε; Επειδή έχουμε, όπως είπα, πολλά στο κεφάλι μας; Επειδή θα τη βάλουμε μπρος μια (άλλη) μέρα αυτήν την επιχείρηση απαλλαγής από την Ύλη, απλώς ελπίζουμε να αργήσει αυτή η μέρα;

Φίλος συγγραφέας δεν πετάει, δεν χαρίζει και δεν δανείζει ποτέ βιβλία, «Θα πεθάνω και θα με θάψουνε μαζί με τα βιβλία μου!», λέει. Η Βασίλισσα Βικτώρια της Αγγλίας πριν πεθάνει ζήτησε να την θάψουνε με όλα της τα μπιζού. Βέβαια τα βιβλία και τα μπιζού δεν είναι σαβούρα, έχουν αξία, τα κρατάμε για τα παιδιά μας και για τα παιδιά των παιδιών μας… τα οποία παιδιά θα σκοτώσουνε τα μπιζού μάνι-μάνι και θα προωθήσουνε τα βιβλία σε βιβλιοθήκες ή θα τα βγάλουνε στα σκουπίδια σε χαρτόκουτες, άρα καλά κάνω που στέλνω από τώρα βιβλία σε βιβλιοθήκες, να μη τα χρεωθούν τα παιδιά μου.

Στη σαβούρα μας κρύβεται όχι πολύ διακριτικά ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας: αξεσουάρ από περιόδους μωρών, μικρών παιδακίων, μεγαλύτερων παιδιών, σχολικά, παιχνίδια, πατίνια, σαμπρέλες ποδηλάτων, φουσκωτά θαλάσσης, μάσκες με αναπνευστήρες και άνευ, βατραχοπέδιλα, σανίδες μωρών/παιδιών και πάει λέγοντας, άλλα αξεσουάρ από κατοικίδια, σκυλιά, γατιά, ψάρια, ό,τι πέρασε από το σπίτι και τη ζωή μας, μαζί με μόδες, διακοσμητικές αλλαγές, προσφορές συγγενών σε είδη προικός, προσφορές φίλων σε είδη διακόσμησης, πλάι σε δίσκους, κασέτες, σιντί, συσκευές σχετικές με μουσική (κασετόφωνα, σιντιέρες, πικάπ κλπ),  κάντρα, αφίσες, περιοδικά… ο κατάλογος είναι ατελείωτος, μπορεί κάποιος να τσεκάρει τη σαβούρα μας και να αποφανθεί ότι κάποτε είχαμε παιδί/ά, σκυλί, γατί, χρυσόψαρα, χόμπι και πολλές εξωτερικές δραστηριότητες – μόνο φουσκωτά θαλάσσης, έχουμε τρία, και δύο τρόμπες. Κάπου θα χάθηκε η τρίτη…

Το κιβώτιο με την κυρίως σαβούρα το άδειασα πάντως, και ένοιωσα καλύτερα. Κυρίως επειδή βρήκα στον πάτο του κάτι παλιά τεύχη του κινηματογραφικού περιοδικού Empire. Θα τα πετάξω άλλη μέρα, αφού τα διαβάσω πρώτα. Και μια ακόμα πιο άλλη μέρα, σίγουρα θα αντιμετωπίσω την υπόλοιπη σαβούρα – τώρα έχω διάβασμα.