Μια συρματένια χάλκινη φωλιά

Είμαι όρθια με τα μάτια καρφωμένα στη θάλασσα. Επιτέλους έφτασα! Σκύβω και πλένω την ντομάτα στο νερό και ξεδιψάω από τον χυμό της. Μετά χάνομαι στον εαυτό μου. Φοράω ένα πορτοκαλί ολόσωμο μαγιό και είμαι ξυπόλητη. Ήρθε όμως η ώρα να γυρίσω πίσω. Ποιον δρόμο άραγε πρέπει να ακολουθήσω; Δεν ήμουν σίγουρη. Αποφασίζω να γυρίσω από διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχα έρθει, ίσως για να παρατείνω τη βόλτα με τον εαυτό μου. Είμαι έξι ετών και ο προσανατολισμός δεν είναι από τα πιο δυνατά μου σημεία. Πίσω στην πρόχειρη κατασκήνωση οι γονείς μου και τα αδέλφια μου είχαν ήδη αρχίσει να με ψάχνουν. Περπατούσα μέσα στο πευκοδάσος προσπαθώντας να εντοπίσω το μπλε αυτοκίνητο Zephyr Ford που ήξερα ότι έχουμε. Ήμουνα σίγουρη ότι θα το βρω, όμως κάθε φορά που πλησίαζα ένα λάθος αυτοκίνητο τόσο πιο πολύ απομακρυνόμουν από το σωστό. Η αποτυχία ήταν έκπληξη για μένα και δεν άργησα να βάλω τα κλάματα. Η αγωνία μου κορυφώνεται. Τώρα ξέρω ότι δεν μπορώ να βασιστώ μόνο στον εαυτό μου και άρρητα καλώ σε βοήθεια. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα και ξυπνάω.

Είμαι στο σπίτι μου αρκετές δεκαετίες αργότερα. Στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι βλέπω ένα μενταγιόν αγορασμένο από ένα πλανόδιο καλλιτέχνη σε πανηγύρι που είχα πάει αποβραδίς. Ήταν μια συρματένια χάλκινη φωλιά που είχε ένα άσπρο μαργαριταρένιο αυγό στρογγυλοκαθισμένο στη μέση της φωλιάς. Ένα μικρότερο και μαύρο αυγό ήταν στην άκρη της φωλιάς έτοιμο να πέσει. Ένα μικρό χαρτάκι που συνόδευε το κόσμημα εξηγούσε τον συμβολισμό.

Και κατάλαβα ότι ίσως στο όνειρο ήμουν το μαύρο αυγό που ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του!