Σαν σήμερα, 12 Νοεμβρίου του 1945, γεννήθηκε ο Νιλ Γιανγκ

Γνώρισα τον Νιλ Γιανγκ το 1978, τότε ακριβώς που κυκλοφορούσε το «Comes A Time». Μου άρεσε πολύ αυτή η πολύ προσωπική κάντρι που έπαιζε. Ήταν Νοέμβρης του 1978. Το μεγάλο σοκ, όμως, ήταν όταν άκουσα το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς το «My My, Hey Hey», κάποια Παρασκευή, στο Ροκ Κλαμπ του Γιάννη Πετρίδη. Το «Rust Never Sleeps» ήταν αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που είχα ακούσει ποτέ. Στάθηκα αρκετά τυχερός, καθώς εκείνη την εποχή η WEA άρχισε να επανακυκλοφορεί τους παλιότερους δίσκους και, αστεία αστεία, μέχρι να κυκλοφορήσει το «Hawks And Doves», τα είχα μαζέψει όλα. Η διετία 1979-1981 ήταν γεμάτη από τη μελαγχολία του «On The Beach» και του «Tonight’s The Night», από τη μεγαλοπρέπεια του «Harvest» και του «After The Gold Rush», από την αθωότητα του πρώτου ομώνυμου δίσκου, από τις απανωτές ακροάσεις του «Zuma» και του «American Stars N’ Bars». Από τα 14 μέχρι τα 17 άκουγα κυρίως Γιανγκ και δεν θα ήταν ψέμα να πω ότι μεγάλωσα μαζί του. Και να τώρα, στα 62 μου, έχω να μιλήσω για έναν από τους πολύ καλούς του δίσκους, το «Second Song».

Το «Second Song» είναι από κάθε άποψη το καλύτερο άλμπουμ της ύστερης περιόδου του Νιλ Γιανγκ. Ακούγεται πιο βαθύ, πιο ανθρώπινο και πιο ουσιαστικό από τις περισσότερες πρόσφατες δουλειές του. Στα ογδόντα του, ο Γιανγκ δεν έχει τίποτα να αποδείξει. Χωρίς να προσπαθεί να γίνει ξανά αυτός που ήταν στο «Harvest» ή το «Rust Never Sleeps», κοιτάζει πίσω και, χωρίς περιττή νοσταλγία, γράφει για τον χρόνο, τη φθορά, την αγάπη και την απώλεια.

Σε συναυλία το 2016 © Wikimedia Commons

Το άλμπουμ αυτό είναι το δεύτερο που ηχογραφεί στο στούντιο με τους Chrome Hearts και η μπάντα δεν μπαίνει στη διαδικασία να δοκιμάσει ούτε τον ηλεκτρικό ήχο των Crazy Horse ούτε το πλούσια ενορχηστρωμένο από τον Τζακ Νίτσε ύφος των Stray Gators ούτε καν το ίσως υπερβολικά στρογγυλεμένο στιλ των Volume Dealers. Παίζουν ακατέργαστα και με ευαισθησία, αφήνοντας χώρο στη φωνή, τις κιθάρες και τις μικρές ατέλειες των τραγουδιών.

Το κεντρικό τραγούδι του άλμπουμ είναι το ομότιτλο. Τα έντεκα λεπτά του δεν στηρίζονται σε κάποιο καλοδουλεμένο ρεφρέν ή σε κάποιο δεξιοτεχνικό σόλο κιθάρας. Χτίζουν σιγά σιγά μια ατμόσφαιρα μνήμης και ενδεχομένως παραίτησης απέναντι σ’ αυτά που κάποτε θέλαμε ν’ αλλάξουμε αλλά ποτέ δεν καταφέραμε. Ο Γιανγκ τραγουδάει για όσα απογοητευτικά συμβαίνουν γύρω μας και για την ανάγκη να βρούμε ξανά το νόημα μέσα απ’ τη μουσική. Πρόκειται για ένα τραγούδι που μπορεί να σταθεί δίπλα στις πιο σημαντικές εξομολογητικές του συνθέσεις. Το «Second Song» θα ήταν το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, αν δεν υπήρχε το «Soon I Might Be Going» κι ίσως αυτό είναι απλώς προσωπική άποψη. Εδώ, ο Γιανγκ γίνεται απόλυτα εξομολογητικός: μιλάει για την Αμερική που αλλάζει και κυρίως για τον χρόνο –τον δικό του χρόνο– που τελειώνει. Δεν υπάρχει πια ο θυμός που υπήρχε σε αρκετές πρόσφατες δουλειές του. Ακούγεται κουρασμένος αλλά και τρυφερός. Είναι ο τραγουδοποιός που παρατηρεί μελαγχολικά τον εξωτερικό κόσμο και βάζει σε λόγια τις εικόνες και τα συναισθήματά του, όπως περίπου στο «See The Sky About To Rain» ή το «Moving Pictures» από το «On The Beach».

Το «Second Song» δεν είναι το τέλειο άλμπουμ. Κάποιος θα μπορούσε εύκολα να γκρινιάξει τουλάχιστον για δύο τραγούδια, τα «Casting Me Away From You» και «I’ll Love You Forever». Έρχονται και τα δύο πριν από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, το πρώτο γραμμένο με τον παιδικό του φίλο Comrie Smith και το δεύτερο με τους Squires. Όμως, το «Second Song» είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ. Πιο πολύ απ’ όλα γιατί ο Γιανγκ ξέρει πολύ καλά ότι σ’ αυτό το χρονικό σημείο δεν έχει κανένα λόγο να φτιασιδώνει τα τραγούδια του, δεν έχει κανένα λόγο να ψάχνει πρωτότυπες ενορχηστρώσεις, δεν έχει κανένα λόγο να προσποιείται τίποτα. Η φωνή του είναι σπασμένη, οι ενορχηστρώσεις απλές, μερικά από τα τραγούδια έχουν ατέλειες κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους. Έχω να βάλω στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς δίσκο του Γιανγκ από το 2005, που κυκλοφόρησε το «Prairie Wind», κι αυτό δεν ήταν καν στη δεκάδα. Το «Second Song», ειδικά για τη συναισθηματική παρακαταθήκη του «Soon I Might Be Going», μπορεί να χτυπήσει ακόμη και τριάδα. Κοντός ψαλμός…