Μην παίζετε στοίχημα με τις ζωές των παιδιών

Όπως φαίνεται το μαχαίρωμα της συμμαθήτριας στην Κυψέλη δεν ήταν η πρώτη βίαιη πράξη που έκανε στη ζωή της η 16χρονη μαχαιροβγάλτης (ή μήπως είναι μαχαιροβγάλτισσα;). Άλλωστε ήταν η πρώτη της μέρα στο σχολείο, στο οποίο είχε μεταφερθεί εξαιτίας αντίστοιχης συμπεριφοράς. Και η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο νου είναι «γιατί;».

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για αντικοινωνική συμπεριφορά. Δεν μιλάμε για ένα παιδί που είναι απείθαρχο, ή ένα παιδί που έχει δυσκολίες στην προσαρμογή, ή ένα παιδί με κακή συμπεριφορά. Εδώ μιλάμε για συμπεριφορά εγκληματική. Μιλάμε για ενέργειες που λίγα εκατοστά τις χωρίζουν από τη δολοφονία. Και μου φαίνεται κάπως παράλογη μια απόφαση του τύπου «ας την πάμε σε άλλο σχολείο να εγκληματίσει εκεί», της οποίας το λογικό αποτέλεσμα είναι αυτό που συνέβη.

Ποια διάνοια έχει αποφασίσει ότι ένα παιδί με δολοφονική συμπεριφορά πρέπει να συνεχίζει να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά και απλώς αυτά να αλλάζουν; Ποιος είναι αυτός ο ειδικός που του αρέσει να παίζει στοίχημα με τη ζωή και την σωματική ακεραιότητα μαθητών; Τι είδους λογική είναι το «ας της αλλάξουμε σχολείο ελπίζοντας ότι δεν θα κάνει τα ίδια», όταν τα ίδια μπορεί να στείλουν κάποιον στον τάφο;

Δεν ξέρω τι προβλήματα μπορεί να έχει ένα κορίτσι που πάει στο σχολείο με μαχαίρι, αλλά είμαι σίγουρος για τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει σε ανθρώπους άσχετους με όσα (πραγματικά ή όχι) τη βασανίζουν. Και νομίζω ότι κανένα σχολείο δεν μπορεί να φορτώνεται με αυτό το βάρος.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να συνυπάρχουν με άλλους ανθρώπους. Είναι άσχημο, είναι ακόμα και τραγικό, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το όποιο γνωστό πρόβλημα του ενός να πρέπει στοιχίσει ζωές άλλων. Τι είδους «ανθρωπισμός» είναι αυτός που τζογάρει τη ζωή πολλών παιδιών για να προστατέψει το ένα που την απειλεί; Γιατί δεν υπάρχει πρόβλεψη της κατ' οίκον διδασκαλίας για παιδιά που έχουν ήδη δείξει ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να διαχειριστούν τον θυμό τους και μπορεί να γίνουν πραγματικά επικίνδυνα;

Ξαναλέω ότι κάποιος μπορεί να έχει τόσα προβλήματα, που να τον καθιστούν ουσιαστικά ανεύθυνο για τη συμπεριφορά του. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει άλλοι να υποστούν τις συνέπειες της συμπεριφοράς αυτής. Και το πραγματικά ανθρωπιστικό είναι να κρατήσουμε μακριά από τα άλλα παιδιά εκείνα που απειλούν τη ζωή τους, μέχρι να βεβαιωθούμε ότι έχουν ξεπεράσει τα όποια προβλήματα τους. Κι όχι να παίζουμε στοίχημα με τις ζωές τους. Και μπράβο μας.