Σωθήκαμε στο χιλιοστό; Από το «λεφτά υπάρχουν» στο νέο αφήγημα της κεντροαριστερής σύμπραξης
Ποιο χιλιοστό; Ίσως εκατομμυριοστό (1μm) ή και δισεκατομμυριοστό (1nm) του μέτρου πριν το γκρεμό φτάσαμε, αλλά ακόμα δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Και πολλοί νομίζουν ότι όταν τελειώσει αυτό το ντοκιμαντέρ, των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού «Στο χιλιοστό», η Ελλάδα χρεοκοπεί ανοικτά και από δω πάν κι άλλοι. Και πέφτει πείνα και των γονέων. Και ο στρατός φτιάχνει φάρμακα όταν δεν εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Και ο Πούτιν μετανιώνει και στέλνει καραβιές με ρούβλια να μας σώσει. Κι εμείς αμέριμνοι χορεύουμε στους δρόμους «Dancing in the street» παρέα με τους Μπόουι και Τζάγκερ, διότι είμαστε μαρξιστές και η κανονικότητα δεν μας ταιριάζει.
Αν δεν το καταλάβατε, οι τύποι δεν πούλαγαν «τρελίτσα», που λέγαμε στον στρατό, αλλά επιζητούσαν μια ανοικτή χρεοκοπία. Πλην όμως το μετάνιωσαν την ύστατη στιγμή διότι ο φόβος φυλάει τα έρημα. Ή γιατί επενέβη ο από μηχανής θεός της Ελλάδας. Είχε προηγηθεί βεβαίως η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή που πούλαγε παραμύθια στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κι αυτοί βεβαίως τα είχαν χάψει, όπως παραδέχτηκε «χθες» και ο Ζ.Κ. Γιούνκερ. Γιατί νόμιζαν ότι η Ελλάδα ήταν μια κανονική χώρα και είχε κανονική ΕΛΣΤΑΤ, και κανονικό Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Και πάνω απ’ όλα σοβαρή κυβέρνηση που έλεγχε την κατάσταση. Αλλά είχε και ΓΑΠ με κείνο το εμβληματικό «λεφτά υπάρχουν». Και όμως η χώρα σώθηκε. Αλλά δεν θα σώζεται για πάντα. Και αυτό καλό είναι να το έχουμε στο μυαλό μας.
Διότι παρατηρώ νουνεχείς ανθρώπους να κατασκευάζουν μανιφέστα και να πλαισιώνουν το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιστροφής του ανδρός στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Με τη φιλοδοξία να ηγηθεί και πάλι, για να επιφέρει την κανονικότητα στη χώρα, κατά πως λέγει και ο ίδιος, που κινδυνεύει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αλήθεια τι κάνει όλους αυτούς τους πρόθυμους να πιστεύουν ότι ο «αριστερός ριζοσπάστης» Αλέξης έμαθε, κατάλαβε, μετάνιωσε, άλλαξε και επιστρέφει; Σάμπως έκανε καμιά αυτοκριτική; Μήπως μας παρουσίασε κάποιες πειστικές δικαιολογίες; Μήπως μας έδωσε τίποτα, έστω και έωλες, εξηγήσεις για τις τότε κινήσεις και επιλογές του; Κάτι τέλος πάντων, ώστε να τον εμπιστευτούμε ξανά;
Ωστόσο πάντα υπάρχει χώρος για το υπερβατικό και το ανεξήγητο στη χώρα της υπερβολής. Διότι όταν κατάκατσε ο κουρνιαχτός, το 2023, εκείνος ο Αλέξης και το κόμμα του πήραν ένα 18% ως επιβράβευση για την ανεπιτυχή προσπάθεια να σπρώξουν τη χώρα στο γκρεμό. Και φυσικά αυτό το 18% είναι ακόμα εδώ και θα προσπαθήσει και πάλι. Όχι απλά για να δει τον Αλέξη της καρδιάς του στη θέση του οδηγού, αλλά και τη χώρα εκτός ευρώ. Διότι για τη λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» αυτός είναι ο μεγάλος και συχνά ανομολόγητος πόθος. Η επιστροφή στη δραχμή. Έξοδος, τρίτος κόσμος και σοσιαλισμός. Για τους αφελείς ή πονηρούς σιγουρατζήδες παίζει μια παραλλαγή, παραμονή στο ευρώ αλλά συμμετοχή στο άρμα του Πούτιν. Και φυσικά ανοίξαμε τα σύνορα και σας περιμένουμε.
Και ο Αλέξης μόνος του δεν θα ήταν θέμα για πολλές συζητήσεις αν δεν υπήρχαν και αυτοί που τον θεωρούν εν δυνάμει σύμμαχο στον δρόμο για τη σοσιαλδημοκρατία. Πάντοτε βεβαίως στην αριστερή και άκρως προοδευτική εκδοχή της. Αυτή που έχει ξεπέσει στην Ευρώπη αλλά στην Ελλάδα θεωρείται ακόμα πολύφερνη νύφη. Με 4ήμερη εργασία, ανοικτά σύνορα, πάγωμα των εξοπλισμών και αμφισβήτηση της Δύσης. Αυτών που επαγγέλλονται προοδευτική διακυβέρνηση με τον Τσίπρα και αν χρειαστεί και με τα άλλα τα παιδιά. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη.
Διότι αν δεν καταφέρει το ΠΑΣΟΚ, έστω για λίγο, να πιάσει το 38% και να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση, λέμε τώρα, ο μόνος προοδευτικός εταίρος θα είναι το κόμμα του Αλέξη, του οποίου τη συνεργασία θα ζητήσει για την προοδευτική διακυβέρνηση των ονείρων σας. Και αν δεν φτάσουν τα κουκιά του Αλέξη, υπάρχουν και του Γιάνη και της Ζωής. Του Μήτσου όχι. Αυτός είναι σοβαρός (sic) και τα κουκιά του δεν τα δίνει όπου λάχει.
Και αναρωτιέμαι πώς βγαίνεις σήμερα και μετά το ντοκιμαντέρ, στο πανελλήνιο και προτείνεις κυβέρνηση «Ανδρουλάκη – Τσίπρα – κλπ» όταν οι μνήμες είναι ακόμα νωπές; Όταν πριν κάτι χρόνια οι μελλοντικοί συνέταιροι λεηλατούσαν το ΠΑΣΟΚ; Όταν σήμερα αρδεύονται όλοι από την ίδια εκλογική δεξαμενή ψηφοφόρων και ο ανταγωνισμός είναι σκληρός μιας και οι απόψεις για τα μικρά και τα μεγάλα δεν διαφέρουν. Απ’ όσα έχουμε δει προς το παρόν μιας και ο Τσίπρας δεν έχει ανοίξει όλα τα πολιτικά χαρτιά του.
Πώς καλείς τους σοσιαλδημοκράτες να τα βρουν με τη ριζοσπαστική αριστερά για τη λεγόμενη πλειοψηφική «κυβερνώσα αριστερά»; Και με τι εχέγγυα όλοι αυτοί μαζί μπορούν να αποτελέσουν δύναμη αλλαγής; Αλλαγής σε ποια κατεύθυνση; Και σε μια προγραμματική βάση; Χωρίς να έχουν μια κοινή άποψη για την οικονομία και τις συμμαχίες της χώρας; Χωρίς να παρουσιάζουν ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον της Ελλάδας εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, για να μην ξεχνιόμαστε. Και βεβαίως σε καθεστώς φιλελεύθερης δημοκρατίας ανοικτών θεσμών. Εκτός και αν είναι και αυτά τα βασικά στον αέρα. Σε στυλ δημιουργικής ασάφειας.
Το ΠΑΣΟΚ, με την αφελή αριστερίλα του, κράτησε ζωντανό τον ΣΥΡΙΖΑ με τις επαγγελίες περί προοδευτικών συγκλίσεων. Και μάλιστα αντέγραψε από τον Τσίπρα το τοξικό κλίμα πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να επαναλάβει το θρίαμβό του έστω και χωρίς «χαρισματικό» ηγέτη. Κράτησε ζωντανό και διακονεί τον ριζοσπαστικό αριστερισμό εγκαταλείποντας το χώρο του κέντρου στη ΝΔ. Διότι πίστεψε ότι μπορεί να ηγηθεί της Αριστεράς, όχι μόνο της κεντρώας εκδοχής της, αλλά συνολικά. Και τώρα που εμφανίζεται και πάλι ο Τσίπρας, ο παραδοσιακός ηγέτης της, δεν ξέρει τι να κάνει; Πώς να τον αντιμετωπίσει; Ως αντίπαλο που διεκδικεί το εκλογικό ψωμί του, ή ως μελλοντικό κυβερνητικό εταίρο με τον οποίο θα μοιραστούν το ψωμί της εξουσίας;
Και όλα αυτά μέσα σε ένα τοξικό κλίμα που το έφτιαξε με τα χεράκια της η αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή, ώστε να μην καταλαβαίνουν οι απλοί ψηφοφόροι ποιος είναι τι και τι θέλει; Ακόμα και η Καρυστιανού στην αρχή θεωρείτο αριστερίστρια και τη συμβούλευαν αριστεριστές, μέχρι να πει κάτι κουφά για τις αμβλώσεις και να καταταγεί αυτομάτως στο ακροδεξιό στρατόπεδο. Διότι ως φαίνεται η πολιτική εμβέλεια του Κ. Μητσοτάκη και κυρίως η ανθεκτικότητά του, τους έχει παραφρονήσει όλους και δεν ξέρουν πώς να πολιτευτούν. Και γι' αυτό πηγαίνοντας προς τις εκλογές και όταν μετρηθεί κανονικά το κόμμα του Αλέξη, θα δούμε τα πράγματα ν’ αλλάζουν. Και η «ενιαία κεντροαριστερά» να κατακερματίζεται και πάλι. Και να κολυμπάει στη δική της εσωτερική τοξική σούπα. Διότι η δεύτερη θέση είναι για έναν και όχι για δύο.
Η πολιτική στην Ελλάδα θα είχε ατέλειωτη πλάκα, αν δεν ήταν επικίνδυνη. Γι αυτό, ακόμα και αν δεν πιστεύετε, να ανάβετε ένα κερί στον θεό της Ελλάδας. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Πάντα θα υπάρχουν ευκαιρίες για την καταστροφή.
17°
