Θέατρο Άλφα – Ληναίος-Φωτίου: Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού και Θέλω να σου κρατάω το χέρι, επιστρέφουν με δύο ιστορίες για την αγάπη και τις ανθρώπινες σχέσεις
Το Θέατρο Άλφα – Ληναίος-Φωτίου υποδέχεται τη νέα σεζόν με δύο παραστάσεις που έχουν κερδίσει την αγάπη του κοινού και επιστρέφουν στη σκηνή. Δύο διαφορετικές ιστορίες με κοινό σημείο αναφοράς τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανάγκη για επικοινωνία και τη δύναμη της αγάπης. Από τις δυσκολίες της ουσιαστικής σύνδεσης μέχρι τις προκλήσεις της καθημερινής συμβίωσης, οι δύο παραστάσεις μάς θυμίζουν πόση προσπάθεια χρειάζεται για να κρατήσουμε κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν το έργο του βραβευμένου με Tony Μαρκ Μέντοφ, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1979, προκαλώντας μεγάλη αίσθηση στην εποχή του. Δύο άνθρωποι συναντιούνται και προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, έχοντας να ξεπεράσουν ένα σημαντικό εμπόδιο: τον ήχο.
Εκείνη είναι εκ γενετής κωφή, εκείνος καθηγητής κωφών ατόμων, που εφαρμόζει πιο φιλελεύθερες μεθόδους στο σχολείο όπου τον προσλαμβάνουν. Εκείνη έχει μάθει να ζει μέσα στη σιωπή της και αρνείται τις μεθόδους του, ενώ αυτός προσπαθεί να την βάλει στον δικό του κόσμο βγάζοντάς τη από τη μοναχικότητά της. Επί σκηνής παρακολουθούμε στιγμές μεγάλης τρυφερότητας αλλά και πολλών εντάσεων, που οφείλονται στα τραύματα του παρελθόντος που κουβαλά η πρωταγωνίστρια. Αυτή είναι η υπόθεση της παράστασης «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η παράσταση είναι προσβάσιμη σε κωφά άτομα. Καθ’ όλη τη διάρκειά της, οι ηθοποιοί αποδίδουν και στη νοηματική τόσο τα δικά τους λόγια όσο και εκείνα των συμπρωταγωνιστών τους, ενώ στις σκηνές όπου χρησιμοποιείται αποκλειστικά η νοηματική γλώσσα προβάλλονται υπότιτλοι.
Έχοντας συμπληρώσεις τις χίλιες παραστάσεις κι έπειτα από την επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία του σε όλη την Ελλάδα, το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» επιστρέφει για 6η χρονιά. Πόσο δύσκολο είναι να κρατηθεί μια σχέση, όταν τα έξοδα και οι υποχρεώσεις αυξάνονται και ο ποιοτικός χρόνος ενός ζευγαριού μειώνεται; Πώς αλλάζουν τις ισορροπίες τα παιδιά; Πώς μπορεί ένα ζευγάρι να διαφυλάξει τη σχέση του από την «εισβολή» τρίτων; Πώς διατηρείται το πάθος και η φλόγα μεταξύ τους, ακόμα και έπειτα από πολλά χρόνια συμβίωσης; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που τίθενται στην παράσταση.
Ο τίτλος του θεατρικού έργου που έγραψε ο Τάσος Ιορδανίδης το 2021 εμπνέεται από το ομώνυμο τραγούδι των Beatles «Ι want to hold your hand», που έγινε Νο 1 χιτ το 1964 στη Βρετανία. Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια υπογράφει η Θάλεια Ματίκα.
Επί σκηνής παρακολουθούμε ένα ζευγάρι (Θάλεια Ματίκα, Τάσος Ιορδανίδης) να παλεύει με τον χρόνο, προσπαθώντας να βρει απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα. Καβγάδες, εντάσεις, γέλιo και κλάμα διαδέχονται το ένα το άλλο, με έναν τρόπο τόσο φυσικό, που ο θεατής δύσκολα δεν θα αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του κι από τα δικά του λάθη και παραλείψεις σε όσα εκτυλίσσονται μπροστά του, αλλά ταυτόχρονα θα θυμηθεί κι εκείνες τις μικρές, πολύτιμες στιγμές τρυφερότητας και βαθιάς οικειότητας που κάνουν μια σχέση ξεχωριστή.
Γιατί, τελικά, στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχει πραγματικά σημασία σε μια σχέση που αντέχει στον χρόνο δεν είναι η απουσία δυσκολιών, αλλά η ουσιαστική συντροφικότητα. Να μπορείς να μοιράζεσαι τη ζωή με τον άλλον, να βρίσκεις καταφύγιο στην αγκαλιά του, να ανταλλάσσεις ένα χάδι, ένα φιλί, μια ματιά που λέει όσα δεν χρειάζεται να ειπωθούν. Και, πάνω απ’ όλα, να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που θέλεις να σε στηρίζει και να σου κρατά το χέρι…
Γιάννης Τσορτέκης και Έλενα Μαυρίδου αναμετρώνται με ένα έργο για την επιθυμία, την κοινωνική ανισότητα, την έλξη και την καταστροφική δύναμη της εξουσίας.
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Ο Μαξίμ Σπηλιώτης Γκοντορόζα μεταφέρει στη σκηνή «Το μπάνιο», στήνοντας μια γκροτέσκα παράσταση για την ατομική ευθύνη, την εξουσία και τη διαχρονική φοβία απέναντι στο καινούργιο
Μέσα από τη ματιά των ερμηνευτριών, τα έργα εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής ταυτότητας.
16°
