Ο Γιώργης Κοντοπόδης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ο Κοιμώμενος Χαλεπάς- Σάλος Άγιος» του Άγγελου Ανδρεόπουλου, στο θέατρο Καλιρρόης, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου
Ο «Κοιμώμενος Χαλεπάς, ο Σαλός Άγιος» του Άγγελου Ανδρεόπουλου, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου επιστρέφει για 5η σεζόν, στο θέατρο Καλλιρρόης αυτή τη φορά, με τον Γιώργη Κοντοπόδη να ερμηνεύει τον μονόλογο επί σκηνής.
Ο Γιώργης Κοντοπόδης αναμετράται με τον Γιαννούλη Χαλεπά στο Θέατρο Καλλιρρόης
Αν μπορούσες να μιλήσεις απευθείας στον χαρακτήρα του έργου -με τρυφερότητα, απορία, ή ακόμα και κριτική- τι θα του έλεγες;
Πραγματικά, δεν ξέρω, αν έχω να πω κάτι σε αυτόν τον άνθρωπο… σίγουρα πρέπει να του πω και θέλω να του πω ένα τεράστιο «ευχαριστώ» γιατί η ζωή του, ο βίος του, η πραγματικότητά του, στάθηκαν αφορμή για εμένα να βιώνω από το 2022 μαγικές στιγμές που, πολλάκις, όταν σκέφτομαι ότι στηρίζονται στη ζωή ενός ανθρώπου, που τα όσα περιγράφω και προσπαθώ να ζήσω επί σκηνής, εκείνος τα βίωσε και αρνητικά και θετικά... σοκάρομαι. Αληθινά, πέραν του τεράστιου «ευχαριστώ», η μόνη ερώτηση που θα ήθελα να του κάνω ήταν… «ο τρόπος που αποτυπώνουμε τη ζωή σου επί σκηνής σε κάνει χαρούμενο»...
«Ο ήρωάς μου κι εγώ»: Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον ρόλο, τι κοινό θα έβρισκες και πού είσαι τελείως αντίθετη; Χωρίς σκέψη θα σας απαντήσω, ότι η εμμονή μου σε σχέση με τη δουλειά μου, θα τολμούσα να πω ότι, είναι ίδια με αυτή που έχω κατανοήσει ότι είχε και ο ήρωας μου εξ ου και νιώθω, στα 47 μου χρόνια, ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έχω εργαστεί υπό την έννοια της εργασίας. Τελείως αντίθετος δεν θα μπορούσα να είμαι σε τίποτα που αφορά σε αυτόν τον άνθρωπο… σίγουρα είμαι αρκετά αντίθετος στον τρόπο που τον αντιμετώπισαν, αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ήταν ο ίδιος υπεύθυνος αλλά η κοινωνία και αυτό, το οποίο πολλές φορές με θλίβει είναι, ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ αυτό το κοινωνικό statusquo, ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους ιδιαίτερους ανθρώπους, όπως και να το μεταφράσουμε.
«Αν ήμουν εγώ στη θέση σου»… Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας που υποδύεσαι; Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας, ότι θεωρώ τη λέξη που περιγράφει το πώς αντιμετώπισε ο Γιαννούλης Χαλεπάς τη ζωή του ήταν «στωικότητα»: αυτή η αέναη υπομονή. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος τρόπος για να αντιδράσει κανείς σε αυτές τις καταστάσεις τόσο τις θετικές όσο και τις αρνητικές που αντιμετώπισε. Μία, τεράστια, υπομονή μόνο χρειαζόταν και πίστη στο, ότι θα υπάρξει η αναγέννηση μια και συγκρίνω, τολμώ να πω,τη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά με την ιστορία της αναγέννησης του φοίνικα… απλά πρέπει να πιστεύεις και να ελπίζεις σε αυτή την αναγέννηση.
«Αν ήμουν εγώ στη θέση σου»… Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας που υποδύεσαι; Πολύ ξεκάθαρα… συνέχισε να κάνεις αυτό που σε κάνει χαρούμενο και η ζωή, ο Θεός, το σύμπαν θα στο αποπληρώσει
«Αν μπορούσα να σε αλλάξω»: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να γράψεις εσύ τον ρόλο, τι θα άλλαζες;
Αν μπορούσα να ξαναγράψω το ρόλο, αναφερόμενοι στο θεατρικό κείμενο δεν θα άλλαζα ούτε το τελευταίο ‘’και’’. Το κείμενο του Άγγελου Ανδρεόπουλου είναι, για μένα, από τα ωραιότερα κείμενα, ίσως το ωραιότερο, που έχω παίξει ως τώρα, η δε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακοπουλου, σαν μια μαγική χορογραφία μιάμισης ώρας, τόσο στη κίνηση όσο και στο πέρασμα απ' τη μία κατάσταση στην άλλη… εξ ου και πέντε χρόνια τώρα δεν κουράζομαι να το παρουσιάζω επί σκηνής αλλά κάθε μέρα, σε κάθε παράσταση βρίσκω και κάτι καινούργιο που το κάνει κάθε μέρα μαγικό.
«Αυτό ήταν δύσκολο»: Υπήρξε κάποιο στοιχείο του ρόλου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα και γιατί;
Την πρώτη χρονιά δυσκολευόμουν ιδιαίτερα, δεδομένου ότι το έργο ξεκινάει από το κελί του Χαλεπά και μάλιστα σε στιγμή κρίσης, οπότε η προετοιμασία ήταν πάρα πολύ δύσκολη στο καμαρίνι και ο χρόνος, πριν βγω στη σκηνή από το πρώτο έως το τρίτο κουδούνι, βασανιστικός. Πλέον, απλά ετοιμάζομαι και όταν χτυπάει το τρίτο κουδούνι αφήνω να με οδηγήσει το ηχητικό έναρξης στα συναισθήματα που μου προκαλεί ο ρόλος και τα λόγια που λέω.
«Έλα στη θέση μου»: Αν μπορούσες να συναντήσεις τον χαρακτήρα στην πραγματική ζωή, τι θα του έλεγες;
Απλά θα τον παρατηρούσα… απλά στα στεκόμουν αντίκρυ του και θα τον κοίταζα. Πιστεύω πως ό,τι ζούμε στη ζωή μας, δεν ξέρω αν ακούγεται πεσιμιστικό δεν ξέρω αν ακούγεται μοιρολατρικό, έχουμε επιλέξει να το ζούμε και, αν δεν το ζήσουμε, αν δεν ζήσουμε τα πάντα που έχουμε επιλέξει να ζήσουμε, δεν θα βρεθούμε στο «τώρα» μας συνειδητά και παρόντες. Πιστεύω όμως ότι η παρατήρηση αυτού του ανθρώπου, όπως παρατηρώ και πολλούς καλλιτέχνες στο τώρα μας που θαυμάζω, θα μπορούσε να μου προσφέρει πολλά ως προς την αντίληψη γύρω απ' το τι είναι αυτό το ταξίδι που ονομάζουμε ζωή και πόσο αντικρουόμενες στιγμές μπορεί να έχει.
Το soundtrack του ήρωά μου: Αν ο ήρωας είχε playlist, ποια τραγούδια θα είχε και γιατί;
Σίγουρα θα ξεκίναγε με το «Μένω εκτός», με τη λατρεμένη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη και θα τελείωνε με τραγούδι της ίδιας ερμηνεύτριας «εγώ το μέλλον νοσταλγώ»… Ποια τραγούδια θα ήταν ενδιάμεσα, ας τα αποφασίσουν οι θεατές μας που θα έρθουν να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Γιάννης Τσορτέκης και Έλενα Μαυρίδου αναμετρώνται με ένα έργο για την επιθυμία, την κοινωνική ανισότητα, την έλξη και την καταστροφική δύναμη της εξουσίας.
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Ο Μαξίμ Σπηλιώτης Γκοντορόζα μεταφέρει στη σκηνή «Το μπάνιο», στήνοντας μια γκροτέσκα παράσταση για την ατομική ευθύνη, την εξουσία και τη διαχρονική φοβία απέναντι στο καινούργιο
Μέσα από τη ματιά των ερμηνευτριών, τα έργα εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής ταυτότητας.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Ζούλια, η Λένα Παπαληγούρα, ο Γιάννης Τσορτέκης κι ένας μεγάλος θίασος ζωντανεύουν το έργο του Λέοντος Τολστόι
Από το «Μάνα, μητέρα, μαμά» και την «Πρώτη συνάντηση» μέχρι το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» και τα «Ραδίκια ανάποδα», τέσσερις παραστάσεις με χιούμορ, συγκίνηση και ανατροπές
19°
