Η συριζοποίηση του ΠΑΣΟΚ και οι τρίχες του Αλέκση

Η βοήθεια που επιχείρησε να δώσει η συντρόφισσα Αναστασίου στον Αλέκση μας για τη βαφή των τριχών του (την οποία δεν κατάφερα να διακρίνω, αλλά και πάλι δεν έχω την εξειδίκευση της συντρόφισσας) δεν είναι μια απλή (και πολύ αστεία για μας τους υπόλοιπους) επιπολαιότητα. Είναι μια επιπολαιότητα της οποίας η αφετηρία είναι η συριζοποίηση του ΠΑΣΟΚ: προτεραιότητα έχει ο εξευτελισμός του αντιπάλου και η πολιτική αντιπαράθεση, αν υπάρχει τέτοια, έπεται.

Προφανώς η συντρόφισσα Βάσια το έκανε κάπως πιο άτσαλα αλλά στην πραγματικότητα ακολούθησε τη γραμμή του κόμματός της έτσι όπως αυτή εκπορεύεται από τον σύντροφο Νικόλα και τα νέα αστέρια του ΠΑΣΟΚ. Είδε η καημένη ότι μπορούμε να αποκαλούμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους «συμμορία» και «καμόρα», είδε ότι μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις με τη χούντα, είδε ότι βάζουμε συνεχώς τις φωνές, είδε ότι δεν δεχόμαστε να συμφωνήσουμε ούτε στο τι μέρα ή τι ώρα είναι και σου λέει: γιατί να μην τους πούμε και βαψομαλλιάδες;*

Η φέρελπις (από σατιρικής απόψεως) πολιτικός βλέπει ότι το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του συντρόφου Ανδρουλάκη πασχίζει να γίνει μια πράσινη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος με τη σειρά του ήταν μια κόκκινη εκδοχή του ΠΑΣΟΚ της Αυριανής και υπό αυτή την έννοια έχουμε μια ολοκλήρωση ενός κύκλου). Και δεν βλέπει μόνο τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη να υιοθετούν όλο και συχνότερα το ύφος των στελεχών της Κουμουνδούρου. Βλέπει και την υιοθεσία συριζαίων που γίνονται δεκτοί μετά βαΐων και κλάδων στο κόμμα της. Και απλώς ακολουθεί το ρεύμα.

Βλέπετε, η συριζοποίηση του ΠΑΣΟΚ είναι η μοναδική εισφορά του συντρόφου Ανδρουλάκη στην αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική παράταξη» (και το μεγάλο του δώρο στον Κυριάκο τον Μητσοτάκη). Αντί να αντιπαρατεθεί ως ένας ψύχραιμος πολιτικός αντίπαλος που πατά γερά στα πόδια του, εκείνος συγκρούεται σαν ένας μονίμως θυμωμένος έφηβος. Φωνές, απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, βαριές κατηγορίες, μηδενισμός… μια συμπεριφορά καλή για ένα κόμμα διαμαρτυρίας που πασχίζει να μαζέψει ψήφους από αγανακτισμένους αλλά εντελώς ακατάλληλη για κόμμα που θέλει να εμπνεύσει τη σιγουριά ότι διαθέτει την ικανότητα να κυβερνήσει.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η γραμμή του ΠΑΣΟΚ μάλλον δεν μπορεί να αλλάξει. Γιατί όλα δείχνουν ότι δεν έχει χαραχθεί βάσει κάποιου σχεδίου το οποίο μπορεί να αναθεωρηθεί αλλά οφείλεται στην αδυναμία της ηγεσίας να είναι κάτι διαφορετικό. Η ανικανότητα του συντρόφου Νίκου και της ομάδας του να προτείνουν μια πειστική εναλλακτική, η σταθερή αποτυχία τους στις δημοσκοπήσεις (που όσο πλησιάζουν οι εκλογές φαντάζει μεγαλύτερη), η ανικανότητά τους να πείσουν, όλα αυτά τούς εκνευρίζουν και τους κάνουν όλο και πιο τοξικούς. Σαν ποδοσφαιριστές ομάδας που δεν μπορούν να παίξουν μπάλα και συνεχώς διαμαρτύρονται στον διαιτητή, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρονται περισσότερο να καταγγείλουν τους αντιπάλους τους από το να πείσουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν. Αυτό φυσικά είναι πολύ καλό για τους αντιπάλους τους αλλά πολύ κακό για τους ψηφοφόρους που έχουμε ανάγκη μια εναλλακτική που να πείθει ότι οι ικανότητές τους επεκτείνονται και πέραν του θυμού ή των συμβουλών ομορφιάς. Και μπράβο μας. 

*Έχει πλάκα να προσπαθήσετε να φανταστείτε τι θα είχε γίνει αν άντρας πολιτικός είχε μιλήσει για το έντονο βάψιμο της συντρόφισσας Βάσιας. Οι κατηγορίες για σεξισμό (ενώ θα ήταν απλώς ένα σχόλιο για τη ματαιοδοξία) θα εκτοξεύονταν με μεγαλύτερη ορμή κι από αυτή των πυραύλων της Χεζμπολά, πράγμα που δεν συμβαίνει τώρα και τον λόγο τον έχουμε εξηγήσει στο παρελθόν: κάθε εχθρός τους σεξισμού και υπέρμαχος της ισότητας των φύλων ξέρει ότι οι άντρες είναι γουρούνια.