Φιλοϊσλαμικός αριστερός διεθνισμός: Η στάση της ευρωπαϊκής αριστεράς από την Ισλαμική Επανάσταση μέχρι και τις πρόσφατες συγκρούσεις στο Ιράν
Και ξαφνικά η ελληνική αριστερά (ΕΑ) αγάπησε τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ. Θα έχει τους λόγους της. Καταρχάς ο Σάντσεθ αντιτάχθηκε στην πρόταση του ΝΑΤΟ για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% ώστε να αντιμετωπιστεί η Ρωσική επιθετικότητα. Και φυσικά ότι διευκολύνει τους Ρώσους να καταπιούν την Ευρώπη είναι ευπρόσδεκτο. Διότι η Ρωσία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη αγαπημένη της ευρωπαϊκής Αριστεράς, πόσο μάλλον της ελληνικής αφού αποτελεί το πιο αναχρονιστικό κομμάτι της. Και να μην ξεχνάμε ότι η ΕΣΣΔ ήταν η μητέρα πατρίδα κάθε δυτικού αριστερού ανθρώπου.
Κατά δεύτερο, ο Σάντσεθ αρνήθηκε να επιτρέψει την αξιοποίηση των βάσεων Rota και Morοn για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ στον κόλπο. Διότι ως σοσιαλιστής δεν θέλει μπλεξίματα με καπιταλιστικές επιδρομές, άσε που είναι και πολύ μακριά από το πεδίο της μάχης και δεν τον νοιάζει. Αλλά και ως δυτικός προοδευτικός, όπως και να το κάνουμε, συμπαθεί τους μουλάδες και το θεοκρατικό καθεστώς τους. Και όταν συμπαθείς τους ισλαμιστές, αντιπαθείς τους Εβραίους. Eίναι σχεδόν μαθηματική συνεπαγωγή.
Η «Ισλαμική Επανάσταση» του 1979 θεωρήθηκε από την ευρωπαϊκή Αριστερά ως «πνευματική επανάσταση», σύμφωνα με τον Φουκώ, που θα μπορούσε να συμβάλλει στην ήττα του υλισμού και του καπιταλισμού. Δηλαδή σε ήττα της φιλελεύθερης δημοκρατίας των ανοικτών θεσμών. Η διαμόρφωση ενός ισλαμοφασιστικού καθεστώτος με ακραία, ανείπωτη βία, εκτελέσεις και απαγχονισμούς σε δημόσια θέα και καταστολή κάθε είδους δικαιωμάτων μπορεί να απώθησε τελικά τον Φουκώ, αλλά άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην Αριστερά. Μια σφραγίδα που με τα χρόνια δεν υποχώρησε αλλά αντιθέτως έγινε εντονότερη στο μέτρο που το Ιράν αποτελεί εδώ και 45 χρόνια τον υπ’ αριθμό ένα εχθρό του Ισραήλ. Που εξοπλίζει και υποστηρίζει τη Χεζμπολάχ, της Χαμάς και τους Χούθι, τους λεγόμενους πληρεξούσιους, στον αγώνα τους για την εξαφάνιση του Ισραήλ.
Ο συνδυασμός αυτός εγκαθίδρυσε στην αριστερή θεολογία μια κραυγαλέα συμπάθεια προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Πάνω σε αυτήν τη συμπάθεια και στην πολιτική υποστήριξη ενός ακραία ανελεύθερου καθεστώτος, κονιορτοποιούνται όλα τα προοδευτικά αιτήματα της Αριστεράς για δημοκρατία και ελευθερία, για τα δικαιώματα των παιδιών, των γυναικών και της σεξουαλικής διαφορετικότητας. Όλα αυτά δηλαδή που στο Ιράν είναι υπό θανάσιμο διωγμό. Και γι αυτό δεν θα δείτε καμία υποστήριξη εκ μέρους της Αριστεράς στον αγώνα των Ιρανών για ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος. Το Ιράν απολαμβάνει μιας ακραίας ασυλίας εκ μέρους της Αριστεράς που έρχεται να συμπληρώσει την ανάλογη ασυλία που απολαμβάνουν τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Κίνας και της Β. Κορέας αλλά και το καθεστώς Πούτιν ως συνέχεια της ΕΣΣΔ.
Η ακίδα που συνδέει αυτήν την παραφροσύνη με την πραγματικότητα είναι φυσικά η υπόρρητη λατρεία για κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Ένα ισχυρό δάνειο από την εποχή της σοβιετικής Ρωσίας που αναζητά σύγχρονα ανελεύθερα καθεστώτα για να τοκιστεί και να αποδώσει νέα κέρδη. Κέρδη πολιτικά και ιδεολογικά στον αγώνα της Αριστεράς για ανατροπή του καπιταλισμού και των δυτικών φιλελεύθερων κοινωνιών. Προφανώς και οι ηγεσίες της Αριστεράς κατανοούν τις επιδιώξεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού, προφανώς και δεν θα ήθελαν ποτέ να ζήσουν σε ανάλογα καθεστώτα, πλην όμως στον αγώνα κατά της δυτικής δημοκρατίας όλοι οι κακοί χωράνε.
Στο μέτρο αυτό ή ήττα και η εξαφάνιση του Ισραήλ είναι για την Αριστερά ένας ανομολόγητος στόχος. Ο Εβραίος δεν έχει δικαίωμα να έχει πατρίδα εν μέσω των ισλαμικών λεόντων και όταν αμύνεται και νικά τους πολυάριθμους εχθρούς του είναι φασίστας και ιμπεριαλιστής. Και φυσικά όποιος τον βοηθά σε αυτόν τον αγώνα, όπως σήμερα οι ΗΠΑ, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και είναι εχθρός του «προοδευτικού» κόσμου. Και είναι τόσο ισχυρή αυτή η εμμονή ώστε να παραμερίζεται όχι μόνο η φύση του Ιρανικού καθεστώτος, όχι μόνο το δράμα ενός ολόκληρου λαού όπως του Ιρανικού, αλλά και η ασφάλεια όλης αυτής της περιοχής που συνορεύει με την Ευρώπη. Και οι εξελίξεις την επηρεάζουν. Πόσο μάλλον την Ελλάδα και την Κύπρο που βρίσκονται πολύ κοντά στο μάτι του κυκλώνα.
Κακό πράγμα η ιδεοληψία και ακόμα χειρότερο όταν παίζει με την ασφάλεια του σύγχρονου κόσμου. Η πτώση του σοβιετικού μπλοκ έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς, πόσο μάλλον της δικής μας που ακόμα ζει με τις φαντασιώσεις του ψυχρού πολέμου. Σε βαθμό που ακόμα και ένα ισλαμικό θεοκρατικό καθεστώς να φαντάζει συμμαχικό στον αγώνα της Αριστεράς για τον όποιο μετασχηματισμό των δυτικών κοινωνιών. Η υποστήριξη αυτή με τις διαστάσεις που παίρνει θα αποτελέσει μια ακόμα ταφόπλακα των αριστερών ιδεών στη χώρα μας κάτι που θα αποτυπωθεί και στις επόμενες μετρήσεις της κοινής γνώμης. Τα κόμματα της Αριστεράς αλλά και όποιος άλλος ονειρεύεται συμμαχίες μαζί της είναι άξιοι της μοίρας τους. Ή μάλλον της ιδεοληψίας τους.
17°
