Ένα ψυχολογικό θρίλερ με γρήγορο ρυθμό και αποτελεσματικές ανατροπές, που θα κρατήσουν τους αναγνώστες σε αγωνία
Το ψυχολογικό θρίλερ «Ο τέλειος γάμος» της JenevaRose (μετάφραση Χριστιάννα Σακελλαροπούλου, Εκδόσεις Διόπτρα) κυκλοφορεί στις 4 Φεβρουαρίου. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:
Πίνω μια γουλιά από την εκλεκτή Bollinger σαμπάνια που κέρδισα με το σπαθί μου έπειτα απ’ αυτή την υπόθεση. Για έναν χρόνο σχεδόν δούλευα βράδια και Σαββατοκύριακα και ταξίδευα πάνω κάτω ως το Τέξας. Η Ανν ροκανίζει μια ινδική πίτα και ο Μάθιου απολαμβάνει το κοκτέιλ του βότκα μαρτίνι.
«Οφείλω να ομολογήσω ότι μ’ εντυπωσίασες, Σάρα. Έχω να σε δω σε δράση από τις εικονικές δίκες που κάναμε στο Γέιλ». Ο Μάθιου υψώνει το ποτήρι του. «Στην κοφτερή γλώσσα της Σάρα». Η Ανν κι εγώ σηκώνουμε τα ποτήρια μας. Τσουγκρίζου-με όλοι μαζί και πίνουμε.
«Το να την παρακολουθώ να αγορεύει είναι το αγαπημένο μου κομμάτι της δουλειάς. Είναι λες και παρακολουθώ επεισόδιο του “Νόμος και τάξη”», λέει η Ανν και γελάει.
Κατεβάζω τη σαμπάνια και ξαναγεμίζω το ποτήρι μου.
Με διακόπτει ο ήχος κλήσης του κινητού μου. Το βγάζω και βλέπω φαρδύ πλατύ στην οθόνη με κεφαλαία γράμματα το όνομα ΕΛΕΝΟΡ. Στη στιγμή νιώθω έναν κόμπο να μου φράζει τον λαιμό και ξεροκαταπίνω για να τον κατεβάσω. Δεν έχω καμιά διάθεση να την αντιμετωπίσω τώρα και σχεδόν αποφασίζω να μην απαντήσω, ωστόσο κάτι μέσα μου με πιέζει να το σηκώσω.
«Σάρα Μόργκαν», λέω με τον πιο επαγγελματικό μου τόνο σε μια προσπάθεια να δείξω πόσο σοβαρή και σπουδαία είμαι.
«Σάρα, προσπαθεί να σε βρει ο Άνταμ. Γιατί δεν απαντάς στις κλήσεις του γιου μου;» Ο τόνος της στάζει αγανάκτηση και εκνευρισμό. Ως συνήθως.
Κοιτάζω απαυδισμένη το ταβάνι. «Τι θα πει το ξέχασες; Ο Άνταμ έχει τέσσερα χρόνια να εκδώσει κάτι. Ποιος νομίζεις ότι…» Αποφασίζω να μην ολοκληρώσω τη φράση μου, αφού δεν έχει νόημα. Η Έλενορ ανέκαθεν σιχαινόταν το γεγονός ότι δούλευα. Ποτέ δεν μπόρεσα να εξακριβώσω αν ήταν κάτι προσωπικό ή η προσκόλλησή της στους παραδοσιακούς όσο και ξεπερασμένους ρόλους των φύλων.
«Τέλος πάντων. Ο Άνταμ σε χρειάζεται. Βρίσκεται στο γραφείο του σερίφη της κομητείας Πρινς Ουίλιαμ».
«Είσαι καλά;» ρωτάει άηχα η Ανν. Γνέφω καταφατικά.
Ο Μάθιου πίνει μια γουλιά από ένα ακόμα μαρτίνι που του έφερε μόλις η σερβιτόρα.
«Στάσου, τι είπες; Στη Βιρτζίνια; Τι συνέβη; Είναι καλά;» Οι σκέψεις μου γίνονται ένας πολτός, λες κι έπεσαν σε μπλέντερ.
«Δεν είμαι σίγουρη. Αλλά είναι σοβαρό, πρέπει να πας εκεί. Κι εγώ προσπαθώ να βρω θέση σε κάποια πτήση απόψε ή αύριο».
Η Ανν αφήνει το πιρούνι της και παρακολουθεί με ενδιαφέρον. Ο Μάθιου γέρνει προς το μέρος μου.
«Εντάξει. Ξεκινάω αμέσως». Ακούω κι εγώ τον πανικό στη φωνή μου.
Η πεθερά μου κλείνει τη γραμμή. Έχω μείνει κόκαλο.
«Σάρα, τι έγινε;» ρωτάει η Ανν επαναφέροντάς με στην πραγματικότητα.
«Η μαμά του Άνταμ ήταν. Με… με χρειάζεται. Πρέπει να πάω». Σηκώνομαι και φοράω το μαύρο σακάκι μου.
«Θα έρθω μαζί σου», λέει ο Μάθιου και σηκώνεται.
Γνέφω καταφατικά, αλλά λειτουργώ σαν σε αυτόματο πιλότο. Δεν ξέρω τι κάνω. Απλώς το κάνω. Βάζω το κινητό μου στη μεγάλη Hermes τσάντα μου. Πριν φύγω, αφήνω τρία χαρτονομίσματα των εκατό δολαρίων στο τραπέζι για το γεύμα μας.
«Θα το τακτοποιήσω εγώ». Η Ανν προσπαθεί να μου επιστρέψει τα λεφτά.
«Όχι. Μόνο γύρνα στο γραφείο όταν τελειώσεις το φαγητό σου. Σίγουρα δεν θα είναι τίποτα. Θα είναι όλα μια χαρά, κι εγώ θα έρθω σε κάνα δυο ώρες». Εντούτοις, το ένστικτό μου λέει ότι τίποτα δεν είναι μια χαρά. Ότι τα πράγματα ίσως άλλαξαν οριστικά και αμετάκλητα.
«Εντάξει. Θα ακυρώσω τα ραντεβού σου για την υπόλοιπη μέρα και, σε παρακαλώ, μην ανησυχείς για τίποτα στο γραφείο. Εσύ φρόντισε ό,τι θέμα έχει προκύψει και κράτα με ενήμερη». Δαγκώνω το χείλι μου και κατανεύω. Ο Μάθιου κι εγώ βγαίνουμε βιαστικά από το εστιατόριο.
Μία ώρα αργότερα, βρίσκομαι καθισμένη αντικριστά με έναν άντρα που μου συστήθηκε ως σερίφης Ράιαν Στίβενς. Η περιγραφή του παραπέμπει σε εκατομμύρια άντρες σ’ αυτόν τον πλανήτη. Ανοιχτά καστανά μαλλιά κουρεμένα καρφιά σε στιλ πρώην στρατιωτικού, διαπεραστικά πράσινα μάτια. Μάτια που έχουν δει τα πάντα και φαίνονται το ίδιο κουρασμένα όσο το υπόλοιπο πρόσωπό του. Η λεπτομέρεια που παρατηρώ περισσότερο απ’ όλες, πάντως, είναι η στάση του. Είναι ένας άντρας με κύρος· ένας άντρας που νοιάζεται πραγματικά για τη δουλειά του· ένας άντρας που δεν θέλεις να τσαντίσεις. Παρά την κόπωση και τη μακροχρόνια καταπόνηση του σώματός του λόγω δουλειάς, το πνεύμα του είναι πιο ζωηρό κι από βοηθών με τα μισά του χρόνια.
Κάθομαι απέναντί του σ’ ένα μικρό, ανάστατο γραφείο. Ο Μάθιου με περιμένει στην υποδοχή. Τον ήθελα εδώ μαζί μου, αλλά όχι πριν μάθω τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω, και δεν έχω δει μέχρι τώρα τον Άνταμ, αλλά με διαβεβαίωσαν ότι είναι μια χαρά κι ότι θα μπορέσω να μιλήσω μαζί του μόλις τελειώσει η ενημέρωση από τον σερίφη σχετικά με το συμβάν στο οποίο εμπλέκεται ο σύζυγός μου.
«Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας, κυρία Μόργκαν», λέει ο σερίφης Στίβενς.
«Σάρα. Μπορείτε να μου μιλάτε στον ενικό».
«Πολύ καλά. Τότε κι εγώ είμαι ο Ράιαν». Ο τόνος του έχει μια υποψία σαρκασμού, αλλά τα μάτια του είναι γεμάτα καλοσύνη – αν και όχι απαραίτητα προς εμένα προσωπικά.
«Τι συμβαίνει;» Σταυρώνω τα πόδια μου και γέρνω στην πλάτη της καρέκλας.
«Θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις πριν δεις τον Άνταμ».
«Καλώς».
«Ήταν μαζί σου χτες βράδυ;»
Μου παίρνει μερικές στιγμές να ανατρέξω στο χτεσινό βράδυ. Γύρισα αργά στο σπίτι μετά την έξοδό μου με την Ανν, αλλά ο Άνταμ γύρισε ακόμα πιο αργά. Είπε πως ήταν στο σπίτι στη λίμνη κι έγραφε, όπως το συνήθιζε. Πηγαίνει τακτικά εκεί για να γράψει και ενίοτε μένει για μέρες. Ήταν ένας από τους κύριους λόγους που αγοράσαμε το σπίτι στη λίμνη. Δυσκολευόταν για μεγάλο διάστημα να γράψει οτιδήποτε, κι όταν ήρθε και μου είπε την ιδέα του να αγοράσουμε ένα εξοχικό αρκετά κοντά ώστε να μπορεί να πετάγεται για να γράψει, αλλά και αρκετά μακριά ώστε να κάνουμε μικρές αποδράσεις ή διακοπές εκεί, συμφώνησα αμέσως. Ήταν η τέλεια λύση. Αν και εγώ πήγαινα σπάνια. Η Ανν περνούσε περισσότερο χρόνο από μένα εκεί. Πέρασε μία εβδομάδα στο σπίτι το περασμένο καλοκαίρι σαν μέρος του χριστουγεννιάτικου μπόνους της, μία εβδομάδα άδειας με αποδοχές στο εξοχικό μου στη λίμνη. Χάρηκα που είχε την ευκαιρία να το αξιοποιήσει για τον σκοπό που το αγοράσαμε: να κάνει διακοπές. Η δουλειά με κρατούσε υπερβολικά απασχολημένη για να κάνω συχνές αποδράσεις τα Σαββατοκύριακα, αλλά το σπίτι βοήθησε τον Άνταμ να ξαναρχίσει να γράφει. Γεμίζει σελίδες με πρωτόγνωρο ρυθμό.
«Ναι, από κάποια στιγμή και μετά», απαντάω τελικά.
«Και ποια ήταν αυτή η στιγμή;»
Καθυστερώ πάλι σε μια προσπάθεια να ζυγίσω καλά την απάντησή μου. «Η αλήθεια είναι ότι είχα αποκοιμηθεί. Αλλά ξύπνησα γύρω στις δύο τα ξημερώματα, κι ήταν εκεί. Μπορεί να είχε γυρίσει πολύ νωρίτερα, δεν μπορώ να το ξέρω».
Ο σερίφης Στίβενς κατανεύει και κρατάει μια πρόχειρη σημείωση στο μπλοκάκι που έχει μπροστά του. Μου ρίχνει μια ματιά και σημειώνει άλλες δυο λέξεις. Έπειτα, μασουλάει το στιλό του και με κοιτάζει ξανά – αυτή τη φορά κατεβάζοντας το βλέμμα του στο σώμα μου όσο το τραπέζι του επιτρέπει. «Και μιλάμε για το σπίτι σας στην Ουάσινγκτον, σωστά;»
«Ναι».
«Τι συνέβη μετά που επέστρεψε στο σπίτι;»
«Μιλήσαμε». Πνίγω ένα βηχαλάκι. «Και κάναμε σεξ». Ξέρω ότι έχει συμβεί κάτι τρομερό. Αυτό λέγεται ανάκριση, και δεν έχει νόημα να αποκρύψω οποιαδήποτε πληροφορία. Αποκλείεται ο Άνταμ να έκανε κάτι κακό, άρα η ειλικρίνεια είναι το μόνο πράγμα που θα λύσει όλη αυτή την παρεξήγηση, ό,τι κι αν αφορά.
«Είναι σύνηθες;»
«Το να κάνει σεξ ένα αντρόγυνο, σερίφη;»
«Όχι, το να κάνετε σεξ εσύ κι ο Άνταμ».
«Τι σημασία έχει αυτό;» Έχω νευριάσει και δεν σκοπεύω να συνεχίσω τα παιχνίδια με αυτόν τον στενόμυαλο τύπο. Αυτόν και τους ομοίους του τους έχω για πρωινό. Μπορεί να βρίσκομαι εδώ ως σύζυγος του Άνταμ, αλλά εξακολουθώ να είμαι δικηγόρος.
Ο σερίφης χτυπάει ρυθμικά το στιλό στο γραφείο. Περιμένει να συνεχίσω, αφού δεν προτίθεται να απαντήσει στην ερώτησή μου. Προσπαθεί να καταλάβει τη σχέση μας με τον Άνταμ, γιατί όμως; Σίγουρα δεν έχουμε τον τέλειο γάμο, αλλά και ποιος τον έχει; Και γιατί στην ευχή τον αφορά;
«Προσπαθούμε να κάνουμε μωρό», λέω χωρίς να απαντάω ουσιαστικά στην ερώτησή του, αλλά μάλλον παρακάμπτοντάς την. Αν δεν απαντάει στις ερωτήσεις μου, δεν θ’ απαντάω ούτε εγώ στις δικές του.
«Συγχαρητήρια». Αυτή τη φορά, ο σαρκασμός είναι πρόδηλος.
«Τελειώσαμε;»
«Όχι, κυρία Μόργκαν. Γνωρίζετε κάποια Κέλι Σάμερς;» Αυτό ήταν το άδοξο τέλος της οικειότητας μεταξύ μας.
«Όχι». Αδειάζω τον αέρα από τα πνευμόνια μου. Τινάζω το κεφάλι μου προς τα πάνω, υπογραμμίζοντας την αρνητική μου απάντηση.
Εκείνος κατανεύει και υπογραμμίζει κάτι στο σημειωματάριό του. Διαλέγει έναν φάκελο υπόθεσης από μια στοίβα χαρτιά και βγάζει μια φωτογραφία 20x25 εκατοστά, για να την απιθώσει στο τραπέζι μπροστά μου. Δείχνει μια όμορφη κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια. Χαμογελάει. Είναι μικρότερη, άντε να πλησιάζει τα τριάντα. Είναι το αντίθετο από τον σερίφη Στίβενς: εκεί που αυτός είναι σοβαρός, καταπονημένος, ταγμένος στην αποστολή του, η κοπέλα φαίνεται ξέγνοιαστη, πρόθυμη ν’ αφήσει τη ζωή να την οδηγήσει εκεί που θέλει αυτή.
«Αυτή είναι η Κέλι Σάμερς. Είστε σίγουρη ότι δεν τη γνωρίζετε;»
Τραβάω τη φωτογραφία προς το μέρος μου και σκύβω να την παρατηρήσω καλύτερα. Η ομορφιά της κοπέλας είναι στ’ αλήθεια καθηλωτική. Οι φακίδες της είναι σαν απαλές πιτσιλιές στη μύτη της, τα χείλη της είναι σαρκώδη και τα ζυγωματικά της σμιλεμένα. «Δεν τη γνωρίζω». Σπρώχνω τη φωτογραφία πίσω προς το μέρος του.
* * *
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: H Σάρα Μόργκαν είναι μια επιτυχημένη και δυναμική δικηγόρος στην Ουάσινγκτον. Ο σύζυγός της, ο Άνταμ, από την άλλη, είναι συγγραφέας που παλεύει να γίνει γνωστός, δίχως όμως να έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να σημειώσει κάποια επιτυχία στην καριέρα του. Ένα πρωί έρχεται ξαφνικά η καταστροφή: ο Άνταμ συλλαμβάνεται για τη δολοφονία μιας γυναίκας, η οποία, όπως φαίνεται, ήταν ερωμένη του, και βρέθηκε μαχαιρωμένη στο εξοχικό τους. Η Σάρα, προς έκπληξη όλων, αναλαμβάνει την υπεράσπιση του συζύγου της, παρά την προδοσία του. Θα καταφέρει όμως να αποδείξει την αθωότητά του;
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Η Jeneva Rose είναι η συγγραφέας πολλών best sellers των New York Times. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και κάποια από αυτά έχουν επιλεγεί για να γίνουν ταινίες ή σίριαλ. Με καταγωγή από το Ουισκόνσιν, ζει αυτή τη στιγμή στο Σικάγο με τον σύζυγό της, τον Ντρου, και το αγγλικό μπουλντόγκ της, τον Γουίνστον.
Το βιβλίο, «Εμμηνόπαυση: Ένας αισιόδοξος οδηγός για τη δεύτερη άνοιξη της γυναίκας» της Davina McCall (μετάφραση Γιάννα Σκαρβέλη, Εκδόσεις Μίνωας), κυκλοφορεί στις 31 Ιανουαρίου
Μια προσωπική συζήτηση μακριά από την επικαιρότητα για το οικονομικό-πολιτικό σκηνικό της μεταπολεμικής Ελλάδας και το αύριο της χώρας. Αφορμή το νέο του βιβλίο, «Ελλάδα 1953-2024 - Χρόνος και Πολιτική Οικονομία».
Οι σέκτες, οι αιρέσεις, οι απόκρυφες ομάδες ασκούν πάντα μια γοητεία στην ανθρώπινη φύση. Είναι το μυστήριο πίσω από την κλειστή πόρτα. Το απαγορευμένο.
14°
