Οι δημοτικές εκλογές στη Γαλλία μέσα σε πολιτική αστάθεια, άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς και αμφιλεγόμενες υποψηφιότητες με ισλαμιστικές διασυνδέσεις.
Η Γαλλία ετοιμάζεται για τις δημοτικές εκλογές: ο πρώτος γύρος θα πραγματοποιηθεί σήμερα και ο δεύτερος στις 21 Μαρτίου. Πολλά έχουν αλλάξει από τις δημοτικές του 2020: η κεντρώα παράταξη —διάφοροι σχηματισμοί γύρω από τον Εμμανουέλ Μακρόν— έχασε την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2022· από τότε οι κυβερνήσεις είναι μειοψηφικές, κάτι αρκετά ασυνήθιστο για την Πέμπτη Δημοκρατία. Με την Εθνοσυνέλευση χωρισμένη σε τρία περίπου ισοδύναμα μπλοκ, η Γαλλία οδηγήθηκε σε πολιτική αστάθεια η οποία πρέπει να αποδοχθεί λιγότερο στις ιδεολογικές διαφορές και περισσότερο στο πολιτικό ήθος της άρνησης των συναινέσεων. Η εθνικιστική δεξιά —Λεπέν-Μπαρντελλά, Ερίκ Ζεμμούρ κτλ— ενισχύθηκε φτάνοντας το 40 % των ψήφων στις ευρωεκλογές του 2024 και αγγίζοντας, κατά τη δική μου γνώμη τουλάχιστον, ένα όριο που δύσκολα θα υπερβεί σε εθνικό επίπεδο. Όμως, σε τοπικό επίπεδο,εξαιτίας της έντονης ισλαμιστικής παρουσίας σε πολλές μικρές και μεσαίες πόλεις, υπάρχουν περιθώρια αύξησης της δύναμης της επονομαζόμενης «ακροδεξιάς». Όσο για την αριστερά, που ήταν κατακερματισμένη μέχρι το 2022, συνενώθηκε στο μέτωπο NUPES, με πυρήνα την Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, και έγινε το μεγαλύτερο μπλοκ της αντιπολίτευσης στη Εθνοσυνέλευση. Η ενότητα της NUPES είναι αρκετά εύθραυστη από ιδεολογική άποψη —σοσιαλιστές, οικολόγοι, ριζοσπαστική αριστερά— αλλά διατηρείται λόγω του μίσους για τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις· περισσότερο για την κεντροδεξιά παρά για τη λαϊκή, εθνικιστική (ακρο)δεξιά. Τώρα, στο εσωτερικό της, οι σοσιαλιστές έχουν αρχίσει να ανακάμπτουν: πολλοί κεντρώοι θεωρούν τον κυβερνητικό συνασπισμό υπερβολικά «δεξιό» και «νεοφιλελεύθερο», χωρίς ουσιαστικές διαφορές από την παραδοσιακή (κεντρο)δεξιά, που κι αυτή έχει, κατά τη γνώμη τους, μετακινηθεί δεξιότερα. Πράγματι, οι Républicains επιμένουν με μεγαλύτερη ένταση στα ζητήματα του νόμου, της τάξης και της αντιμετώπισης του ισλαμικού εισοδισμού από ό,τι στο παρελθόν.
Με λίγα λόγια, οι δημοτικές εκλογές του 2020 στη Γαλλία είχαν γίνει σε πολιτικό πλαίσιο αρκετά διαφορετικό από το σημερινό. Τότε οι οικολόγοι κέρδισαν σημαντικές πόλεις όπως τη Λυόν, το Μπορντό, το Στρασβούργο και την Μπεζανσόν, ενώ, όπως είπα, ενισχύθηκε η Εθνική Συσπείρωση με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Περπινιάν όπου εξελέγη δήμαρχος ο πρώην σύντροφος της Μαρίν Λεπέν Louis Aliot. Ο απολογισμός της δημαρχίας του Aliot εμφανίζει θετικά και αρνητικά στοιχεία με το Περπινιάν να θεωρείται εργαστήριο της πολιτικής της Εθνικής Συσπείρωσης και δείγμα της προβλεπόμενης εθνικής πολιτικής στην περίπτωση που στις προεδρικές εκλογές του 2027 αναδειχθεί το εν λόγω κόμμα. Πάντως, στη Γαλλία, όπως και αλλού, σε αντίθεση με τις εθνικές εκλογές, οι δημοτικές παραμένουν σε κάποιο βαθμό τοπικές αναμετρήσεις προσωπικοτήτων και προσωπικών σχέσεων.
Τίθενται τα εξής ζητήματα: το πρώτο είναι αν η παραδοσιακή αριστερά —το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ΚΚ— θα συνεχίσουν να κυριαρχούν στην τοπική αυτοδιοίκηση. Σίγουρα διαθέτουν ισχυρά δίκτυα και εμπειρία στη διοίκηση· θεωρούνται «ρεαλιστές», ενώ οι υπόλοιποι θεωρούνται είτε οραματιστές, είτε ονειροπαρμένοι. Το Παρίσι, η Λιλ, η Νάντη, η Ρεν και το Μονπελιέ είναι τα προπύργια των σοσιαλιστών· η ριζοσπαστική αριστερά, η ισλαμοαριστερά, έχει δύναμη στα λαϊκά προάστια (Παρίσι, Λυόν, Λιλ, Στρασβούργο) και σε πόλεις με μεγάλα ποσοστά μουσουλμάνων: Μασσαλία, Γκρενόμπλ, Μυλούζ και Ρουμπαί. Το στοίχημα για τον Μελανσόν είναι, για μια ακόμα φορά, αν θα κατορθώσει να κλέψει κάποιους δήμους από τους σοσιαλιστές μέσω της ισλαμοφιλικής ρητορικής με την οποία συγκροτεί το κεντρικό του αφήγημα. Σε πολλούς δήμους η Ανυπότακτη Γαλλία, οι ριζοσπάστες οικολόγοι αλλά και οι Σοσιαλιστές (το κόμμα περιλαμβάνει την πτέρυγα του γραμματέα του Olivier Faure, πολύ κοντά στον Μελανσόν από ιδεολογική άποψη) στηρίζουν υποψηφίους που φέρονται να εμπλέκονται με ισλαμιστικά δίκτυα ή να υπακούουν σε μουσουλμανικές απαιτήσεις: τον Mickaël Idrac στο Περπινιάν, τον σοσιαλιστή Benoît Payan στη Μασσαλία, τον οικολόγο Éric Piolle στην Γκρενόμπλ (ο οποίος επέτρεψε το μπουρκίνι στις δημοτικές πισίνες), τη Sophia Chikirou στο Παρίσι, την οικολόγο Léonore Moncond'huy στο Πουατιέ, τη Nathalie Oziol στο Μονπελιέ, τον François Piquemal στην Τουλούζη, τον Eliot Gafanesch στη Μυλούζ, τη Myriam Thieulent, επικεφαλής της λίστας στη Βιέν και πολλούς σε μικρότερες πόλεις όπως τον επικεφαλής της λίστας στο Garges-lès-Gonesse Samy Debah, ιδρυτή της Συλλογικότητας κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία (CCIF).
Στέκομαι λίγο στην περίπτωση του Γαλλο-αλγερινού Samy Debah που κατεβαίνει για δεύτερη φορά υποψήφιος στο παρισινό προάστιο Garges-lès-Gonesse (πληθυσμός 42.000, τρία τζαμιά συν δύο αίθουσες προσευχής), παρότι είναι υπόδικος για την επανασύσταση της οργάνωσης κατά της ισλαμοφοβίας: τον Δεκέμβριο του 2020 η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου μετά τη δολοφονία του Samuel Paty, εξαιτίας των σχέσεών της με τον τζιχαντισμό. Η υπόθεση Debah δείχνει μια κατάσταση που προσπαθώ να περιγράψω εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια: στις εκλογές, δημοτικές, περιφερειακές και βουλευτικές, συμμετέχουν ισλαμιστές που συνεργάζονται στενά όχι μόνο με τους Ανυπότακτους αλλά και με τους Σοσιαλιστές· ο Samy Debah καθηγητής ιστορίας και γεωγραφίας —μπορεί να φανταστεί κανείς πώς διδάσκει αυτά τα μαθήματα στο σχολείο— παρακολουθείται από τις αστυνομικές αρχές ήδη από το 1993, όταν ήταν ακόμα φοιτητής και ιεροκήρυκας του φονταμενταλιστικού κινήματος προηλυτισμού Tabligh. Εκείνη την εποχή είχε εμφανιστεί ως γραμματέας της θρησκευτικής ένωσης «Νέων Πολιτών της Γαλλίας», πρόεδρος της οποίας ήταν ο ισλαμιστής Nouari Khiari, ο οποίος είχε περάσει από το Αλγερινό Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS: ισλαμιστικό πολιτικό κόμμα που είχε στόχο την εγκαθίδρυση ισλαμικού κράτους βάσει της Σαρία) στο τότε Εθνικό Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λεπέν. Στη συνέχεια, η ιστορία του Debah, η οποία περιλαμβάνει λυσσαλέους αγώνες υπέρ της μαντίλας, ισλαμιστική προπαγάνδα στο σχολείο και, σύμφωνα με τις αρχές ασφαλείας, χρηματοδότηση από αλγερινές πηγές, καταδεικνύει την ομοιότητα του ισλαμιστικού προγράμματος με εκείνο των εξτρεμιστών που συνωστίζονται στην ακροδεξιά: εκτός του ότι στο φυλλάδιό του για τις δημοτικές εκλογές στο Garges-lès-Gonesse —το οποίο κυκλοφόρησε στα αραβικά και στα τουρκικά— δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια και στην πειθαρχία, φέρεται να υποστηρίζεται από τον Enver Çataklı, περιβόητο μέλος της Τουρκικής Ισλαμικής Συνομοσπονδίας Millî Görüş, καθώς και από τη γνωστή υπερεθνικιστική ομάδα Γκρίζοι Λύκοι. (Το παρεάκι ποζάρει σε φωτογραφίες αναρτημένες στη σελίδα του Facebook του Debah.) Ο Çataklı υπήρξε δημοτικός σύμβουλος στο Στρασβούργο, εκλεγμένος με τη λίστα της Jeanne Barseghian των ριζοσπαστών Πρασίνων, αλλά, όπως ήταν φυσικό, δεν άργησε να κατηγορηθεί ότι λειτουργεί σαν πολιορκητικός κριός του τουρκικού λόμπι μέσα στον δήμο. Ο Çataklı υπήρξε κεντρικό πρόσωπο στην απόφαση της δημαρχίας να επιδοτήσει με 2,5 εκατομμύρια ευρώ την ανέγερση του γιγαντιαίου τζαμιού της Millî Görüş, μολονότι η οργάνωση έχει αρνηθεί να υπογράψει τη «Χάρτα Αρχών για το Ισλάμ στη Γαλλία», η οποία προβλέπει τη συμμόρφωση των μουσουλμάνων στο γαλλικό Σύνταγμα και στους γαλλικούς νόμους. Ο Çataklı, που συνδέεται με το Parti de la Jeunesse / Τουρκική Ισλαμική Κοινότητα Γαλλίας (PEJ), παράρτημα του κόμματος του Ερντογάν (AKP) στη Γαλλία, προωθεί φιλοτουρκικά στοιχεία στις λίστες με τη στήριξη των Ανυπότακτων: ενδεικτικά αναφέρω τον ρόλο του Γαλλο-κονγκολέζου βουλευτή της Ανυπότακτης Γαλλίας Carlos Martens Bilongo, του επονομαζόμενου Στρατηγού των Προαστίων, ο οποίος έχει αρκετή επιρροή ώστε να ευνοεί την προώθηση υποψηφίων με ισλαμιστικές διασυνδέσεις. Αν εξετάσουμε σχολαστικά τις λίστες των Ανυπότακτων και των «ανεξάρτητων» (που υποστηρίζονται, λόγου χάριν, από συλλογικότητες όπως οι «Ιθαγενείς της Δημοκρατίας»: άλλη πονεμένη ιστορία αυτή), θα διακρίνουμε πολλά ονόματα που συνδέονται με την ατζέντα της επονομαζόμενης «αποικιοκρατικής αποδόμησης» της γαλλικής κοινωνίας, πράγμα που σημαίνει ένα είδος Πέμπτης Φάλαγγας με σκοπό την αποσταθεροποίηση και τον προσηλυτισμό. Αλλά, ως συνήθως, η πατρίς κοιμάται: το 2020 το ποσοστό αποχής στις δημοτικές εκλογές ξεπέρασε το 55%· αν και τότε το αποδώσαμε στην πανδημία, η βασική αιτία είναι πάντοτε ο εφησυχασμός και η υποτιθέμενη απογοήτευση που κάνει τους Γάλλους «επαναστάτες», μπλαζέ και ζαμανφουτίστες.
17°
