Η θέση της Ελλάδας στον κόσμο: Δεν «ανήκει» στη Δύση, είναι η Δύση
Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση ή στην Ανατολή; Κι αν ο Σάμουελ Χάντινγκτον στη «Σύγκρουση των Πολιτισμών» την κατατάσσει στο «ορθόδοξο μπλοκ» της Ανατολής, η ίδια η ιστορία του σύγχρονου κράτους τον διαψεύδει. Όχι τόσο δια της διασφάλισης ενός μόνιμου δυτικού προσανατολισμού της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά κυρίως δια της καταγραφής των εθνικών θριάμβων και καταστροφών που επιβάλλουν αυτοδικαίως αυτόν τον προσανατολισμό!
Όσον αφορά τώρα, στις ηγεσίες μας, βιώνουμε ενίοτε, τις προαιώνιες αντιφάσεις του έθνους. Και με την πρόσφατη μεγαλύτερη να εκφράζεται στο δημοψήφισμα του 2015…
Το ζητούμενο πάντα είναι ο διαρκής προσανατολισμός της χώρας στη Δύση. Οι σταθερές συμμαχίες. Η ενδυνάμωση της ισχύος. Και η ξεκάθαρη διατύπωση των ελληνικών θέσεων σε συμπόρευση με αυτές των συμμάχων.
Η εξωτερική πολιτική από το 2019 μέχρι σήμερα, οι αμυντικές συμφωνίες αλλά και οι αποφασιστικές επιλογές στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων, δείχνουν ότι η χώρα ακολουθεί τον σωστό δρόμο για τη διεκδίκηση των συμφερόντων της.
Η πολιτική της ουδετερότητας – αν εξαιρέσουμε την ιδιαιτερότητα της Ελβετίας - δεν οδηγεί πουθενά. Φτάνει να εξετάσει κανείς την περίπτωση της Σερβίας , που μονίμως πελαγοδρομεί μεταξύ ευρωπαικής προοπτικής και Ρωσίας…
Υπάρχει βεβαίως και μία ιστορική συγκυρία γενικότερα για το έθνος. Και στην Αθήνα και στη Λευκωσία, διαθέτουμε δύο κυβερνήσεις φανατικά ευρωπαικές, σε ενεργή συνεννόηση με τον αμερικανικό παράγοντα και με έντονη διπλωματική δράση στο εξωτερικό. Με αποτέλεσμα τον σχηματισμό ενός αρραγούς μετώπου Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ως πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Με βάσεις την ενέργεια, την άμυνα και την ασφάλεια στην περιοχή. Αλλά για να σταθούμε πάλι, στον Χάντινγκτον, η «σύγκρουση των πολιτισμών» λειτουργεί περισσότερο ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία παρά ως επιβεβαίωση. Ο πολιτικός προσανατολισμός μιας διοίκησης, δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την ποικιλία των πολιτιστικών καταβολών ενός έθνους. Ούτε και από το μωσαϊκό μιας «αντιφατικής» κουλτούρας στις συνήθειες, στη θρησκεία ή στον τρόπο ζωής των κοινωνιών.
Οπωσδήποτε, εντός Ελλάδας και Κύπρου, υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που βλέπουν πάντα προς την Ανατολή. Θα μπορούσε κάποιος να τις εντοπίσει στην Ορθοδοξία, στην Αριστερά ή σε μία ιδιάζουσα «λαϊκή Δεξιά». Δυνάμεις που εκφράζουν ενίοτε μια καχυποψία απέναντι στις διακυμάνσεις του σύγχρονου «διεφθαρμένου» δυτικού πολιτισμού ή της «παρηκμασμένης» αστικής δημοκρατίας…
Αυτό όμως δεν συνιστά τροχοπέδη σε μια αποφασισμένη ηγεσία να διαγράφει πρωταγωνιστική πορεία εντός δυτικών θεσμών και σε συμπόρευση με τους ευρωπαίους και υπερατλαντικούς συμμάχους μας.
Μπορούμε ασφαλώς να διατηρούμε τις θεολογικές μας αναζητήσεις εντός του ιστορικού δόγματος, να παραμένουμε μεσογειακοί, να διασκεδάζουμε με παραδοσιακούς ήχους, να διατηρούμε τον ιδιότυπο «ανατολικό πρωτογονισμό» μας αλλά οι ηγεσίες μας δεν μπορούν παρά να ταυτίζονται απολύτως με τη μεγάλη μας πατρίδα, την Ευρώπη. Γιατί εκεί βρίσκεται το μέλλον της εθνικής μας ύπαρξης και της προάσπισης της διοικητικής μας υπόστασης.
Η Ελλάδα επομένως, δεν ανήκει απλά στη Δύση. Είναι η ίδια η Δύση! Και ευτυχώς, το αποδεικνύει συνεχώς με την πολιτική των δύο τελευταίων κυβερνήσεων. Ας ελπίσουμε ότι και στο μέλλον, οι επερχόμενες ηγεσίες θα συνειδητοποιήσουν, απερίσπαστες από λαϊκισμούς και ιδεοληψίες, ότι μόνο η σταθερότητα στις δυτικές συμμαχίες και η δυναμική της αυξανόμενης εθνικής ισχύος εξασφαλίζουν την ειρήνη και τη συνέχιση της δικής μας ταυτότητας.
Η αίσθηση του κατεπείγοντος και ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ - ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση έχουν οδηγήσει στην αναβίωση των χειρότερων χαρακτηριστικών της μεταπολίτευσης
17°
