Ο Τζόναθαν Κόου και η απόδειξη της αθωότητας

Ευτυχώς δεν έχει φτάσει ακόμα η εποχή που τα βιβλία θα γράφονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Βέβαια, ομολογώ ότι θα διασκέδαζα απίστευτα –καθώς θα όδευα προς το τέλος του βίου μου– βλέποντας διάφορους αλγορίθμους να διαγκωνίζονται για τα λογοτεχνικά βραβεία, για την πρώτη θέση στις λίστες των μπεστ σέλερ, για μια διθυραμβική κριτική στα λογοτεχνικά περιοδικά (που θα γράφονταν από άλλους αλγορίθμους). Ποιο Chat Gpt θα λάμβανε άραγε τον τίτλο του δαφνοστεφούς ποιητή της Αγγλίας; Το 4, το 5 ή το 23 Pro;

Και μια και μιλάμε για την Αγγλία, θέλω να αναφερθώ εδώ στο τελευταίο βιβλίο που κυκλοφόρησε στα μέρη μας –σε πολύ καλή μετάφραση της Άλκηστης Τριμπέρη– του εξαίρετου Βρετανού συγγραφέα Τζόναθαν Κόου. Ποιος από εμάς δεν έχει διαβάσει τουλάχιστον ένα από τα βιβλία του; Τι να πρωτοθυμηθώ: Το «Τι ωραίο πλιάτσικο»; Τους «Νάνους του θανάτου»; Τη «Μέση Αγγλία»; Το «Διαιρεμένο βασίλειο»;

Σε αυτό το άρτι κυκλοφορήσαν στα ελληνικά μυθιστόρημά του, ο Τζόναθαν Κόου συνεχίζει να διασκεδάζει τον αναγνώστη, καθώς φαίνεται πως πρώτα απ’ όλα διασκεδάζει τον εαυτό του. Στο παρόν πόνημα ο συγγραφέας παρουσιάζει στο κοινό του τρία μυθιστορήματα στη δορά του ενός. Εκεί που διαβάζουμε για έναν ακτιβιστή μπλόγκερ που προσπαθεί να ξεσκεπάσει την ηγεσία και τα σχέδια της άκρας δεξιάς στην πολιτική σκηνή, βρισκόμαστε στη μέση ενός αστυνομικού νουάρ. Και ενώ προσπαθούμε να αντιληφθούμε πώς δολοφονήθηκε το θύμα μέσα σ’ ένα  κλειδωμένο δωμάτιο, αίφνης βρισκόμαστε να περιφερόμαστε στα γρασίδια και τις λόχμες ενός πανεπιστημιακού campus novel, όπου μια απόκοσμης ομορφιάς ηρωίδα τραγουδάει πλάι σ’ ένα κλαβεσέν (ή μήπως ήταν κλαβίχορδο;)

Και ενώ διεξάγονται πυρετώδεις συζητήσεις σχετικά με το εθνικό σύστημα υγείας και το μέλλον ενός κόσμου που μοιάζει να αφυδατώνεται από τις ιδεοληψίες της αριστεράς, ενώ οι πολίτες αγωνιούν για προβλήματα ταυτοτικής υφής αλλά πρωτίστως για τις τιμές στα σούπερ μάρκετ ύστερα από το Brexit, δυο νεαρά κοράσια αναζητούν το νήμα εκείνο που θα τις οδηγήσει όχι στην αποτύπωση ενός γκομπλέν, αλλά στην εξιχνίαση ενός συγγραφικού μυστηρίου: αυτοκτόνησε πράγματι ο συγγραφέας της «Αθωότητας» ή μήπως κρύβεται πίσω από κάποια άλλη περσόνα με απώτερο στόχο να προβάλει το δημιουργικό του ταλέντο τη στιγμή που κανείς άλλος δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται; Είναι άραγε τόση η ανάγκη για αυτοπροβολή, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε φόνο;

Έκανα αυτή την ερώτηση στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Εκείνη δεν φάνηκε να το σκέφτεται πολύ. Μίλησε χωρίς να διστάσει στιγμή. Μα και βέβαια, αποκρίθηκε, είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, να ζητάει κάποιος την κατίσχυση (δεν το έθεσε ακριβώς έτσι) πάνω στους άλλους. Γιατί να μην κάνει το ίδιο κι ένας συγγραφέας; Το Νόμπελ είναι το ιερό Γκράαλ. Κάθε κεφαλοκλείδωμα δεκτόν. Κάθε τρικλοποδιά απαραίτητη. Κι ένας φόνος ακόμη, γιατί όχι; Θέλω να πω, το βιβλίο συνιστάται χωρίς απαραίτητα τη συνοδεία σουμπλιμέ.