«Desert Now» Η μυστικιστική συνάντηση του σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε με τη ζωγράφο Αλεξάνδρα Μαράτη


Sirat στην ισλαμική παράδοση σημαίνει γέφυρα, μονοπάτι που ενώνει τη ζωή με το επέκεινα. Ο τίτλος στην ομώνυμη ταινία του Όλιβερ Λάσε, που έρχεται στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο, καλεσμένος του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου και guest curator 17 ταινιών με θέμα την έρημο, περικλείει μέσα του όλο το πνευματικό vertigo και την υπαρξιακή περιδίνηση που βιώνουν ο Σέρχι Λόπεζ με τον μικρό γιο και το σκυλί του. Αναζητώντας τη χαμένη κόρη - αδελφή, η διαμελισμένη οικογένεια έχει μια πληροφορία ότι το κορίτσι κρύβεται κάπου μέσα στην αφιλόξενη Μαροκινή έρημο. 

Ακολουθώντας ένα καραβάνι πολύχρωμων ρέιβερ αναχωρητών, που παρτάρουν στην πρωτόγονη έρημο εμμονικά μακριά από τα μητροπολιτικά κλαμπ και μακελεμένοι και οι ίδιοι από αγιάτρευτες ψυχικές ουλές, η ιδιότυπη παρέα των τέκνοχεντ και του Λόπεζ καίγεται ανελέητα χορεύοντας (some dance to remember, some dance to forget) κάτω από αδυσώπητους ήλιους, ξεραΐλα, σκόνες και ανέμους που μαστιγώνουν. Ο ήχος στο «Sirat» είναι σκληρό και επί τούτου άκομψο τέκνο. Μπίτια που σαν ξυράφια κρυμμένα μέσα στα ηχεία εφορμούν και χαρακώνουν κορμιά και μυαλά, με την υπογραφή του Kangding Ray, που είναι το καλλιτεχνκό όνομα του παραγωγού David Letellier.

Η Αλεξάνδρα Μαράτη είδε την ταινία του Λάσε το καλοκαίρι του 2025 στη Βιέννη. Το ψυχικό αποτύπωματα ήταν σαν να την έριξε και αυτήν σε τρανς παρόμοιο με τη μυστικιστική εμπειρία που βιώνουν τα τέκνο κιντς της ταινίας. Ακολουθώντας τον ρυθμό του σάουντρακ και βλέποντας απανωτά το Sirat, η Μαράτη άρχισε να μεταφέρει μέσα από συσκοτισμένες αποχρώσεις και εναλλασσόμενες εντάσεις φωτός και σκιάς σκηνές από την ταινία, σε πίνακες που αποτελούν ευθεία αναφορά. Η ατομική της έκθεση «Desert Now», στην οποία με ξεναγεί εντός της γκαλερί Donopoulos International Fine Art, εντάχθηκε (αυτό έλειπε!) στο παράλληλο πρόγραμμα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, καθώς η συνάφεια είναι ρητή και ξάστερα δηλωμένη.