Είδαμε την έκθεση «Antonakos Revisited» που εγκαινιάστηκε στην Citronne Gallery της Αθήνας
- CITY GUIDE
- PODCAST
-
22°
Antonakos Revisited: Το φως, ο χώρος και η εμπειρία του θεατή
Στήβεν Αντωνάκος: Η έκθεση «Antonakos Revisited» στην CITRONNE Gallery στο Κολωνάκι για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του σε επιμέλεια Tατιάνας Σπινάρης
Η έκθεση «Antonakos Revisited» εγκαινιάστηκε στην CITRONNE Gallery της Αθήνας την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026, με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Στήβεν Αντωνάκου (1926–2013). Παρουσιάζοντας έργα που δημιουργήθηκαν από το 1974 έως το 2003, η έκθεση δεν επιχειρεί μια συμβατική αναδρομή στην πορεία του καλλιτέχνη. Αντίθετα, μας προσκαλεί να ξαναδούμε το έργο του μέσα από τη σημερινή μας ματιά, ανακαλύπτοντας τη διαχρονικότητα και τη δύναμη μιας εικαστικής γλώσσας που παραμένει ανοιχτή σε νέες αναγνώσεις.
Η Τατιάνα Σπινάρη μας ξεναγεί στην έκθεση «Antonakos Revisited»
Ενώ τα εκτιθέμενα έργα είναι λίγα, η παρουσία τους εντυπωσιακά μεγάλη. Το καθένα μοιάζει να καταλαμβάνει ολόκληρο τον χώρο, να ξεπερνά τα φυσικά του όρια και να μη χρειάζεται τίποτε άλλο δίπλα του. Δημιουργεί τον δικό του κόσμο, μέσα στον οποίο ο θεατής καλείται να εισέλθει.
Αυτή ακριβώς ήταν και η επιθυμία του Αντωνάκου, όπως αναφέρει κατά τη διάρκεια της ξενάγησης η επιμελήτρια της έκθεσης Tατιάνα Σπινάρη: το έργο του να μην είναι απλώς κάτι που βλέπουμε, αλλά μια εμπειρία που μας περιβάλλει και μας εντάσσει στον χώρο της. Ήθελε ο θεατής να αισθάνεται ότι το έργο του τού προσφέρει μια μεγάλη αγκαλιά, κάνοντάς τον μέρος του κόσμου που δημιουργεί. Έτσι, η θέαση γίνεται μια βιωματική εμπειρία, στην οποία ο θεατής δεν στέκεται απλώς απέναντι στο έργο, αλλά αισθάνεται ότι ανήκει κι εκείνος σε αυτό.
Ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης Στήβεν Αντωνάκος
Ο Στήβεν Αντωνάκος υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες που, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ανέδειξαν το νέον ως αυτοτελές καλλιτεχνικό μέσο. Γεννημένος στον Άγιο Νικόλαο Λακωνίας το 1926, μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη το 1930. Εκεί διαμόρφωσε σταδιακά μια προσωπική εικαστική γλώσσα, απομακρύνοντας το νέον από τη χρήση του στις εμπορικές επιγραφές και αξιοποιώντας το ως μέσο διερεύνησης του χρώματος, της γεωμετρίας και του χώρου.
Στα έργα του, γραμμές φωτός σχηματίζουν γεωμετρικές μορφές, συχνά ανοιχτές ή ημιτελείς. Το φως δεν λειτουργεί απλώς ως ένα φωτεινό στοιχείο πάνω σε μια επιφάνεια. Ορίζει αποστάσεις, δημιουργεί όρια και ταυτόχρονα τα αφήνει να παραβιαστούν. Το κενό αποκτά ενεργό ρόλο, ενώ ο χώρος γύρω από το έργο δεν είναι πια ένα ουδέτερο πλαίσιο που το φιλοξενεί· γίνεται μέρος του ίδιου του έργου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Incomplete Red Neon Square No. 1 του 1974, όπου το κόκκινο νέον σχηματίζει ένα τετράγωνο που παραμένει ανοιχτό. Η απουσία μιας πλευράς δεν μοιάζει με έλλειψη που πρέπει να διορθωθεί. Αντίθετα, αφήνει τη μορφή να συνεχιστεί νοητά από τον θεατή, ενεργοποιώντας τη φαντασία και τη συμμετοχή του. Το έργο δεν προσφέρει μια κλειστή, οριστική εικόνα· δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια προσωπική εμπειρία.
Στην έκθεση παρουσιάζονται, παράλληλα, σχέδια που αποκαλύπτουν τη σημασία της γραμμής και της χειρονομίας στην καλλιτεχνική του σκέψη. Τα Untitled Drawing MA#2 (Berlin) (1980), JA #71 (1980) και M#1 (1987) φανερώνουν πώς η γεωμετρία, η επανάληψη και η απλότητα των μέσων μπορούν να συμπυκνώσουν μια ιδέα χωρίς να την περιορίζουν σε μία μόνο ερμηνεία. Ακόμη και όταν το φως απουσιάζει, η αίσθηση του χώρου εξακολουθεί να είναι παρούσα.
Μια διαφορετική, πιο εσωτερική διάσταση του έργου του αναδεικνύεται μέσα από τα Saint Katherine (1992) και Kathisma (2003). Ιδιαίτερα το Saint Katherine, που παρουσιάστηκε στο Παρεκκλήσιο των Αγίων στη Ρόδο, σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή προς αναφορές πνευματικού και θρησκευτικού χαρακτήρα. Η λιτότητα της μορφής και η συγκέντρωση στο φως δημιουργούν μια ατμόσφαιρα περισυλλογής, χωρίς να επιβάλλουν στον θεατή ένα συγκεκριμένο νόημα ή μια προκαθορισμένη συγκίνηση.
Η πορεία του Αντωνάκου εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες και περιλαμβάνει φωτεινές εγκαταστάσεις, ζωγραφικά έργα, σχέδια, κολάζ, ανάγλυφα, χαρακτικά και καλλιτεχνικά βιβλία. Περισσότερα από 55 μόνιμα έργα του εντάχθηκαν σε δημόσιους και αρχιτεκτονικούς χώρους στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία. Στην Αθήνα, το έργο του Procession (2000) βρίσκεται στον σταθμό του Μετρό Αμπελοκήπων. Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην documenta 6 το 1977, στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο το 1987 και στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1997, εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Το έργο του βρίσκεται σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, μεταξύ των οποίων το MoMA, το Guggenheim και το Whitney Museum of American Art στη Νέα Υόρκη.
Η σημασία της έκθεσης «Antonakos Revisited» δεν βρίσκεται μόνο στην ιστορική θέση που κατέχει ο καλλιτέχνης, ούτε στην ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της δουλειάς του. Βρίσκεται κυρίως σε αυτό που συμβαίνει όταν στεκόμαστε μπροστά στα έργα του. Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητά μας κατακλύζεται από εικόνες, πληροφορίες και διαρκείς απαιτήσεις για την προσοχή μας, η λιτότητα του Αντωνάκου μάς καλεί να επιβραδύνουμε, να κοιτάξουμε ουσιαστικά και να αισθανθούμε τον χώρο γύρω μας.
Στήβεν Αντωνάκος | Antonakos Revisited
- Χώρος: CITRONNE Gallery, 4ος όροφος
- Διεύθυνση: Πατριάρχου Ιωακείμ 19, Αθήνα
- Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή: 11:00–20:00 | Τετάρτη και Σάββατο: 11:00–16:00
- Πληροφορίες / Κρατήσεις: 210 7235 226
- Ιστοσελίδα: www.citronne.com
→ Δείτε ΕΔΩ το εξώφυλλο που φιλοτέχνησε ο Στήβεν Αντωνάκος για την ATHENS VOICE το 2008
Δειτε περισσοτερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Η πολιτιστική ατζέντα της εβδομάδας
Η αγαπημένη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου μέσα από τις αναμνήσεις του αδελφού της, που έζησε από κοντά τις πιο προσωπικές και σημαντικές στιγμές της ζωής της
Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους μιλάει στην ATHENS VOICE με αφορμή την έκθεση «Παναγιώτης Τέτσης – Γιώργος Ρόρρης. Φως και Χώμα» στην Πινακοθήκη Αβέρωφ
«Με ενδιέφερε πάντα η δημόσια έκφραση, το να επικοινωνήσω μέσα από ένα σύνθημα ή μια σκέψη ή μια εικόνα, ένα σχέδιο, ένα χρώμα»