Όταν οι «Γείτονες» χορεύουν στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

Τα μονοπάτια τους στην τέχνη φαντάζουν στην πρώτη ανάγνωση βγαλμένα από διαμετρικά αντίθετους κόσμους. Πώς ένα αυτοδίδακτο b-boy –αλλά και χορογράφος, σκηνοθέτης και εικαστικός– μπορεί να συνομιλήσει στη σκηνή με έναν βραβευμένο περφόρμερ του σύγχρονου χορού, ο οποίος έχει στα πόδια του εκπαίδευση κλασική, στο μπαλέτο, και στο βιογραφικό του συνεργασίες με το Nederlands Dans Theater, το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Ρήνου και το Κρατικό Θέατρο του Μάιντς; Τι στοχασμό και λεξιλόγιο κινητικό να δύναται πυροδοτήσει η συνάντηση ανάμεσα σε έναν κουρδικής καταγωγής, μεγαλωμένο στη Γερμανία και πλέον κάτοικο Λος Άντζελες καλλιτέχνη κι έναν Αλβανό χορευτή;

Ο Ραούφ “ RubberLegz” Γιασίτ και ο Μπριγκέλ Γκιόκα συναντήθηκαν το 2018 στην παράσταση A Quiet Evening of Dance του Ουίλιαμ Φορσάιθ και ήταν ο Αμερικανός διάσημος χορογράφος που τους παρότρυνε να συνεχίσουν τη συνεργασία τους. Καρπός της είναι το «Neighbours» που περιμένουμε στις 19 Ιουλίου στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας –αποτελεί, μάλιστα, την πρώτη διεθνή συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Χορού της μεσσηνιακής πρωτεύουσας με το περιώνυμο Sadler’s Wells, έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτεχνικούς οργανισμούς στον σύγχρονο χορό παγκοσμίως.

«Από τότε που συναντηθήκαμε, νιώσαμε έναν βαθύ σύνδεσμο και θέλαμε να σκάψουμε βαθύτερα για να ανακαλύψουμε ένα νέο χορογραφικό σύμπαν. Αυτή ήταν μια ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα και να προκαλέσουμε το παρελθόν μας σε ένα νέο ταξίδι, όχι μόνο ως ερμηνευτές αλλά και ως δημιουργοί» μας λένε από το Άμστερνταμ όπου παρουσιάζουν το εγχείρημά τους, λίγο πριν φθάσει στα μέρη μας. «Το “Neighbours” είναι ένα ντουέτο που συγχωνεύει δύο διαφορετικά υπόβαθρα, προσπαθώντας να βρει κοινό έδαφος για να αναδείξει ένα συγκεκριμένο θέμα, τη σχέση. Δώσαμε πολύ σημασία στον διάλογο για να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον και να προσεγγίσουμε την καλλιτεχνική διαδικασία ως αδέρφια, φίλοι και συνάδελφοι και ως δύο άνθρωποι οι οποίοι αναζητούν τη συζήτηση και το παιχνίδι».

Αγκώνες που ανταλλάσσουν ιστορίες, χέρια που μπλέκονται, αντικρούουν, θυμούνται, γόνατα και γοφοί που ξεδιπλώνονται σε περίπλοκους σχηματισμούς: ένα παζλ πέρα από σύνορα και γλώσσες το κοινό δημιουργικό ταξίδι τους ξεκίνησε στη σιωπή για να αφήσει χώρο στη μουσική του σώματος και στην πορεία συνομίλησε με μελωδίες υπνωτιστικές, με τον ήχο του σαζ και τις συνθέσεις του Ρουσάν Φιλιζτέκ. «Καθένας μας προέρχεται από διαφορετικό υπόβαθρο. Την ίδια στιγμή, όμως, εντοπίσαμε πολλές ομοιότητες στην πολιτιστική μας κληρονομιά και τις μοιραστήκαμε». Οικογενειακές ιστορίες, καταβολές, συναντήσεις, αυτές οι φέτες ζωής και ο στόχος της συνάντησης και της αλληλοανακάλυψης υπήρξαν η βάση. «Οι παραδόσεις μας και οι διαφορετικές δεξιότητες μάς οδήγησαν να δουλέψουμε με διαφορετικό τρόπο από ό,τι θα χορογραφούσαμε συνήθως. Όταν ξεκινήσαμε, δεν είχαμε κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να φέρουμε σε πέρας κάτι τέτοιο, να δημιουργήσουμε μια χορογραφία και να την ερμηνεύσουμε. Στην αρχή δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε ποιος θα ήταν ο σωστός τρόπος. Έτσι ξεκίνησε ο διάλογος πάνω στο ζήτημα του ποιοι είμαστε και της μεταξύ μας σχέσης, οδηγώντας στη δημιουργία ενός νέου λεξιλογίου».

Αυτοσχεδιάζουν από κοινού κινητικά μοτίβα. Εστιάζουν στην αλληλοεπικάλυψη των γλωσσών κίνησης που κληρονομήθηκαν μέσω των λαϊκών χορών και των κοινοτικών εορτασμών στην αλβανική και στην κουρδική κουλτούρα. Διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορίες αυτές ανατρέπονται μέσα από τις ξεχωριστές εμπειρίες του καθενός για να μεταμορφωθούν όταν τελικά συναντιούνται. Το σώμα γίνεται έδαφος για να αναδυθούν μνήμες της νιότης, για να εξερευνήσουν στιγμές μεταμόρφωσης και στοχασμού στο μεταίχμιο urban, κλασικού και σύγχρονου χορού. Τι θα δούμε, λοιπόν, στην κεντρική σκηνή του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας; «Θα δείτε χαρά, σε ανθρώπους, καλλιτέχνες με ένα σύνολο δεξιοτήτων, που λαχταρούν να μοιραστούν μαζί χρόνο στη σκηνή».