Σημειώσεις ενός Μονομανούς: Μια Προσωπική Εξομολόγηση - I Contain Multitudes. Ο Μπομπ Ντίλαν ως οδηγός σε έναν κόσμο αντιφάσεων, kitsch και υψηλής τέχνης
Στο «I Contain Multitudes» ο Ντίλαν αναφέρει ονομαστικά τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, την Άννα Φρανκ, τον Γουίλιαμ Μπλέικ, τον Ιντιάνα Τζόουνς, τους Rolling Stones, τον Μπετόβεν και τον Σοπέν. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί μου φαίνονται καταπληκτικοί. Τα πράγματα γίνονται όμως αρκετά δύσκολα όταν αναγκάζεσαι να αποκαλύψεις μερικά όχι και τόσο κολακευτικά στοιχεία των πλευρών που σε αποτελούν. Για παράδειγμα, στην καθημερινότητα διαλέγεις μουσικές που περιλαμβάνουν Σούμπερτ, Σοπέν, Μπετόβεν αλλά και Κολτρέιν, Μάϊλς Ντέιβις, Μπρασένς, τέτοια πράγματα. Έλα όμως που στις μοναχικές σου ακροάσεις ξεπετάγεται ο Άλις Κούπερ, ο Όζι Όσμπορν της εποχής που δάγκωνε νυχτερίδες και όλο το New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM), συμπεριλαμβανομένης της όχι και τόσο λεπτεπίλεπτης αισθητικής των Venom. Θα έρθει η στιγμή που θα βάλω στο πικάπ το δεύτερο άλμπουμ των Saracen (Neat, 1984) και είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ σήμερα ότι αγαπάω τους Savatage, τους Danzig, τους Cathedral και όλο το doom (όσο πιο αργό, τόσο πιο καλό), τους Saxon και φυσικά τους Maiden.
Προφανώς -και μη με παρεξηγήσετε γι’ αυτό- μου φαίνονται πολύ χάλια τα τραγούδια της Γιουροβίζιον (δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν θα ήταν σωστό να τα καταχωρήσουμε ως τραγούδια) αλλά απολαμβάνω τη βραδιά της, παρακολουθώντας την μαζί με τη Μαρίνα, τρώγοντας ποπ κορν και κάνοντας προβλέψεις σχετικά με το ποιος θα κερδίσει - πάντα πέφτω έξω αλλά δεν πειράζει.
Όπως ακριβώς αγαπώ μερικούς μεγάλους singers-songwriters όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Νιλ Γιάνγκ, αγαπώ και πολλές naive προσεγγίσεις: την παράξενη αίσθηση για τον ρυθμό που έχει ο Jonathan Richman και την ακόμη πιο παράξενη αίσθηση που είχε για τα φάλτσα -ειδικά στο «The Madcap Laughs»- ο Syd Barrett. Νιώθω για τη μουσική όπως περίπου για τα πρόσωπα των ανθρώπων: τελικά, οι ατέλειες είναι αυτές που κάνουν την ομορφιά. Δεν είναι η τελειότητα αλλά η έλλειψή της που μπορεί να σε γοητεύσει και να σε κρατήσει δέσμιό της για πάντα. Αντίστοιχα, αντιπαθώ την έννοια της αριστείας. Δεν ξέρω αν συμβαίνει αυτό επειδή ποτέ και σε τίποτα δεν υπήρξα άριστος - παλεύω συνεχώς και σκληρά να ξεπερνάω τη μετριότητά μου - ή αν επειδή πίσω από την εικόνα της αριστείας, βλέπω να κρύβονται συχνά κάτι απίθανοι τενεκέδες, κάτι τύποι που δεν διστάζουν να ξεπλύνουν τους δωσίλογους της κατοχής ή τη χούντα, κάτι τύποι που δεν έχουν τη γενναιότητα να ζητήσουν ούτε μια απλή «συγγνώμη» για κάποιο λάθος τους. Στο σύμπαν της «αριστείας», φαίνεται ότι δεν επιτρέπονται ούτε τα λάθη ούτε οι συγγνώμες.
Διαβάζω, διαβάζω πολύ. Αγαπάω τη λογοτεχνία, πιο πολύ τη σύγχρονη. Από τα κλασικά, λατρεύω τον Προυστ του «Αναζητώντας…», τον Τζόις του «Οδυσσέα» κι έχω λιώσει την «Αισθηματική Αγωγή» του Φλωμπέρ. Κι ενώ διαβάζω μετά μανίας τα διηγήματα του Τσέχωφ, βαριέμαι αφόρητα - συγγνώμη - τον Τολστόι. Ωστόσο, μπορεί να διαβάσω, στη μέση του χειμώνα, τη «Μάνα» του Γκόρκι για εικοστή φορά ή τον «Μαιτρ και τη Μαργαρίτα» του Μπουλγκάκωφ για όγδοη. Από τα κείμενα που έρχονται από εκείνα τα μέρη, απόλαυσα πολύ πρόσφατα τη «Ζήλια» του Γιούρι Ολέσα (Αντίποδες, μετ. Νιόβη Ζαμπούκα).
Αγαπώ το νουάρ. Τον Τσάντλερ, τον Χάμετ κι ακόμη περισσότερο τα δικά μας, τα ελληνικά. Τον Μάρκαρη αλλά και την Ευτυχία Γιαννάκη, τη Χίλντα Παπαδημητρίου με πιο πρόσφατες μεγάλες αγάπες τον Μάκη Μαλαφέκα και τον Γιώργο Σύρμα. Εκείνο που με κάνει να ντρέπομαι είναι ότι αρκετά καλοκαιριάτικα μεσημέρια πιάνω να διαβάσω ξανά κάποιο από τα ασήμαντα γουέστερν του Λούις Λ’ Αμούρ, εκείνου του απίστευτα προβλέψιμου συγγραφέα που έχει γράψει άπειρα βιβλία, αρκετά από τα οποία είχαν κυκλοφορήσει κάποτε στη σειρά ΒΙΠΕΡ.
Έρχεται το καλοκαίρι. Και δίπλα στις άπειρες καλές καινούργιες μουσικές που κυκλοφορούν - Madra Salach, Dead Goat, James Blake - επιστρέφω στην αθωότητα των Beach Boys, των Stray Cats, των δικών μας Dionysians, των παλαιότερων Sounds, ακόμα και των Charms. (Ω, όχι…).
I contain multitudes και για μερικές από τις αγάπες μου ντρέπομαι. Ευτυχώς όμως που υπάρχει ο Ντίλαν. «Με τη σκέπη του» - όπως έγραφε στο τελευταίο της κείμενο η Γώγου - ελπίζω κάποτε να ξεπεράσω την ντροπή μου…
Ετοιμάζει νέο άλμπουμ, που θα ακουστεί πολύ, επιστρέφει για ένα διαφορετικό live στο Release Athens 2026 και μιλάει για όσα τον σημάδεψαν και όσα ο χρόνος έφερε
Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI
Από το πρώτο live με Beirut και PJ Harvey στην Πλατεία Νερού έως τη μετάβαση σε νέο, μεγαλύτερο χώρο από το 2027, το Release Athens γιορτάζει μια δεκαετία παρουσίας.
17°
