Maruja: Η μπάντα από το Μάντσεστερ, που με του σπαθί του αταξινόμητου ήχου της και μιας live εμπειρίας με σωματικές και πνευματικές προεκτάσεις έγινε η νέα μεγάλη αγάπη του εγχώριου ροκ κοινού, μιλάει στην ATHENS VOICE για το νέο της άλμπουμ, τον πολυδιάστατο ήχο τους και την Αθήνα – στην οποία αγαπάνε να επιστρέφουν
Φεβρουάριος 2024. Στο στενό της Ιάκχου στο Γκάζι μια απρόσμενα μεγάλη ουρά έχει σχηματιστεί για το live της βραδιάς – ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα από το Μάντσεστερ με το εξωτικό όνομα Maruja. Πολλοί θα μείνουν απ’ έξω εκείνο το βράδυ, γιατί το live, ταξιδεύοντας από στόμα σε στόμα όπως συνήθως συμβαίνει με τα καυτά νέα ευρήματα αυτής της σκηνής, έχει γίνει sold out κάτω απ’ τα ραντάρ. Κι όσοι θα καταφέρουν να βρεθούν μέσα θα θυμούνται για πολύ καιρό ένα από τα πιο εκρηκτικά live των τελευταίων χρόνων, πνιγμένο στον ιδρώτα, στον εκλεκτικό θόρυβο ενός φρενιασμένου πανκ σαξοφώνου και στη σωματική και πνευματική τελετουργία στην οποία πρωτοστατεί και καλεί ο frontman Harry Wilkinson.
H συνέχεια της αναμφισβήτητης επιτυχίας εκείνου του live γράφτηκε στις back-to-back εμφανίσεις των Maruja στη χώρα μας καταχωρίζοντας τους ως τη νέα μεγάλη αγάπη εκείνης της μερίδας του εγχώριου κοινού που είναι πάντα ανοιχτό σε νέες κιθαριστικές, θορυβώδεις συγκινήσεις και προοδευτικές προσμίξεις. Και όχι άδικα, μιας και αυτή η συντροφιά από τη μουσική Μέκκα του Μάντσεστερ - που ξεκίνησε από το δίδυμο των φίλων από τα σχολικά τους χρόνια Harry Wilkinson (lead vocals, κιθάρα) και Matt Βuonaccorsi (μπάσο) και συμπληρώθηκε στο τρέχον line up με τον σαξοφωνίστα Joe Carroll και τον Jacob Hayes στα ντραμς - έχει τραβήξει όλα τα σωστά βλέμματα της εναλλακτικής μουσικής βιομηχανίας, εξαργυρώνοντάς τα με μεγάλες περιοδείες και με ένα δισκογραφικό συμβόλαιο στη Music for Nations. Και όλα αυτά μόνο με τη δίκαιη φήμη των live τους και την ιδιαιτερότητα του ήχου τους όπως αποτυπώνεται στα δύο, απευθείας από το ράφι των hidden gems EPs τους «Knocknarea» και «Connia’s Well», μιας και το ντεμπούτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους «Pain to Power» κυκλοφόρησε μόλις τον προηγούμενο Σεπτέμβριο από τη Music for Nations.
Αυτόν τον Απρίλιο οι Maruja επιστρέφουν στην Ελλάδα, με την οποία αναπτύσσουν όλο και περισσότερους δεσμούς κάθε φορά που την επισκέπτονται, για δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (24 και 25 Απριλίου, στο Gazarte και στο Eightball αντίστοιχα) για να κηρύξουν τον λόγο του «Pain to Power». Μια ιδανική ευκαιρία λοιπόν να ρωτήσουμε τον Matt Buonaccorsi για το ταξίδι και τον ήχο των Maruja, την τελετουργία που στήνουν επί σκηνής, αλλά και τις εμπειρίες τους από μια πόλη στην οποία φαίνεται ότι αγαπάνε να επιστρέφουν, την Αθήνα.
- Κάθε μπάντα έχει μια στιγμή ορόσημο, ενίοτε αδιόρατη, όταν και ξεκινά να παίρνει το σχήμα και νόημα της. Πότε ήρθε αυτή η στιγμή για τους Maruja;
Η δική μας στιγμή ορόσημο ήρθε αναμφίβολα με την απόφαση να απορρίψουμε όλα όσα μάθαμε και επιδιώξαμε στο παρελθόν, ειδικά σε ό,τι αφορά την ίδια τη μουσική. Κάποτε γράφαμε ερωτικές μπαλάντες και stoner-rock ύμνους — μέχρι σήμερα απορούμε με το πώς έγινε μια τόσο τεράστια μεταμόρφωση, γιατί πραγματικά ήταν σαν «αόρατη» μέχρι που αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι εξερευνούσαμε ένα ηχητικό σύμπαν που δεν είχε ακουστεί ακόμα.
Στο παρελθόν προσπαθούσαμε να γράφουμε σύντομα τραγούδια τριών λεπτών με ωραία μελωδία και παραδοσιακή δομή, με εύπεπτο μήνυμα — και είχαμε ακόμη και τον στόχο να γίνουν ραδιοφωνικές επιτυχίες. Είχαμε ασχοληθεί με τον αυτοσχεδιασμό για χρόνια στο παρασκήνιο, αντλώντας πάντα ιδέες από αυτή την πρακτική, αλλά μόλις αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε — αφήνοντας κατά μέρος τη δομή και εμπιστευόμενοι το ένστικτο — ήταν σαν να αρχίσαμε και οι τέσσερις να σκάβουμε βαθύτερα και βαθύτερα σε αχαρτογράφητα εδάφη, και να βρίσκουμε χρυσό. Εκείνος ο «χρυσός» ήταν ο ήχος του «Knocknarea».
Από εκείνη τη μέρα και μετά αλλάξαμε brand, κατεβάσαμε όλη μας την προηγούμενη δισκογραφία online, και ακολουθήσαμε μια πιο σκοτεινή, ψυχεδελική, λιγότερο εύκολη προσέγγιση στη μουσική. Ήταν σαν να ξεκινούσαμε από μηδέν — και μάλιστα με μια πραγματική έκρηξη.
- Η μουσική σας ταξιδεύει από τζαζ μέχρι punk, από spoken word μέχρι noise, χωρίς να «ρίχνει άγκυρα» κάπου. Τα είδη για εσάς είναι εργαλεία ή εμπόδια που αντιστέκεστε ενεργά; Μπορεί αυτή η ρευστότητα να γίνει μερικές φορές πρόβλημα;
Νομίζω ότι τα είδη είναι και τα δύο — και εργαλεία και περιορισμοί. Ένα μαχαίρι χρησιμεύει για να κόβει πράγματα· με αυτή του τη χρήση έρχονται και οι περιορισμοί του. Το ίδιο με τα είδη: υπάρχουν φυσικές προσδοκίες, μοτίβα και συμβάσεις. Η διαφορά είναι ότι τα μουσικά είδη είναι εξ ολοκλήρου αφηρημένα, άρα και απολύτως εύπλαστα, παρά τους φαινομενικούς τους περιορισμούς. Μπορείς να ενώσεις country με metal; Φυσικά. Θα ακούγεται καλά; Δεν υπάρχει σωστή ή λανθασμένη απάντηση — εξαρτάται από το αν το δοκιμάσεις και δεις τι μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτή είναι η ωραία ρευστότητα της τέχνης.
Η ίδια η ρευστότητα, ωστόσο, μπορεί παραδόξως να γίνει κι αυτή ένας περιορισμός. Μερικές φορές νιώθεις καλά να γράφεις κάτι πιο συμβατικό και εστιασμένο. Πάρε για παράδειγμα τους Fleet Foxes — folk-rock, ένα είδος που αμέσως φέρνει κάποια ηχητική εικόνα. Κι όμως, μόλις τους ακούσεις, καταλαβαίνεις τι τους κάνει διαφορετικούς από τόσα άλλα folk-rock συγκροτήματα: είναι ξεχωριστοί, χρησιμοποιούν τα όργανα με απρόσμενους τρόπους, και είναι μελωδικά και αρμονικά πλούσιοι.
- Καθώς τα είδη συνεχίζουν να θολώνουν και όλα γίνονται πιο υβριδικά, νιώθετε ότι η μουσική επεκτείνεται — ή γίνεται πιο δύσκολο να οριστεί;
Η μουσική, ως μορφή τέχνης, πάντα επεκτείνεται — τα είδη είναι, από τη φύση τους, απλώς ένας τρόπος κατηγοριοποίησης ενός ηχητικού στυλ. Δεν μπορείς να υποστηρίξεις ότι ένα τρίγωνο έχει περισσότερες από τρεις πλευρές, γιατί αυτό είναι μαθηματικό γεγονός. Η τέχνη δεν λειτουργεί έτσι· ακόμα κι αν οι Led Zeppelin και οι Rolling Stones θεωρούνται και οι δύο «παραδοσιακό rock», είναι εγγενώς διαφορετικοί σε ήχο και προσωπικότητα, και ως αποτέλεσμα προκαλούν στον ακροατή συναισθήματα που είναι εντελώς μοναδικά. Κάθε γενιά έχει μια περίοδο κατά την οποία η μουσική θεωρείται ότι έχει φτάσει στην «τελειότητα» και ό,τι ακολουθεί είναι σε παρακμή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα ποια νέα στυλ και τρόποι δημιουργίας μουσικής θα εμφανιστούν στο μέλλον, αλλά αξίζει να σκεφτούμε αυτές τις γενεαλογικές παγίδες — και πώς, για πολλούς αιώνες, αυτές οι ίδιες απόψεις περί «στασιμότητας» διαλύθηκαν για πάντα.
- Η δημιουργική σας διαδικασία φαίνεται να είναι πολύ δημοκρατική. Στην πράξη, αυτό φαντάζομαι θα φέρνει και τριβές — πώς το κάνετε να λειτουργεί χωρίς να χάνετε την κατεύθυνση;
Μερικές φορές η δημιουργική μας διαδικασία περιλαμβάνει το να προσπαθούμε να ξαναγράψουμε κάποια jams τμήμα-τμήμα, ακριβώς όπως ήταν στην αρχική ηχογράφηση στο κινητό. Εδώ υπάρχει συνήθως λιγότερη τριβή, αφού το ερώτημα είναι κυρίως «πώς μπορούμε να δομήσουμε αυτό το ήδη γραμμένο 50λεπτο κομμάτι;».
Η τριβή εμφανίζεται — και η δημοκρατική μας προσέγγιση βρίσκεται στο καλύτερό της — όταν δημιουργούμε εντελώς νέα τμήματα ή ξεκινάμε ένα τραγούδι από μηδέν. Τότε χρειάζεται περισσότερη δουλειά, γιατί δεν ακούμε και δεν προβάρουμε απλώς κάτι που έχει ήδη παιχτεί. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε τις προθέσεις όλων: Χρειάζεται αυτή η σαξοφωνική μελωδία ένα μπάσο που τη συνοδεύει μελωδικά; Θα λειτουργούσε καλύτερα αν κρατούσαμε τα πράγματα απλά; Τι γίνεται αν τα τύμπανα σ' αυτό το τμήμα ήταν ένα απλό 4-to-the-floor αντί για ένα πιο ελεύθερο στυλ; Δοκιμάζουμε, ηχογραφούμε, ακούμε σε ώρες που δεν είμαστε στο στούντιο, χωνεύουμε ό,τι συμβαίνει, και την επόμενη μέρα επιστρέφουμε και δοκιμάζουμε πάλι.
Προσπαθούμε να μην αφήνουμε προσωπικά συναισθήματα να θολώνουν τη δημιουργική διαδικασία — αν και αυτό είναι αναπόφευκτο. Όταν εμφανίζεται τριβή, θυμίζουμε ο ένας στον άλλο ότι όλα αυτά είναι ιδέες — τίποτα δεν είναι οριστικό. Η κατεύθυνση δεν χάνεται ποτέ· το μονοπάτι είναι πάντα εκεί, απλώς πρέπει να το βρούμε ξανά.
- Ας μιλήσουμε για το ουσιαστικά πρώτο σας ολοκληρωμένο studio album, το «Pain to Power». Υπάρχει μια αλλαγή εδώ σε σχέση με τα προηγούμενα EPs και το «The Vault». Τι είδους αλλαγή είναι για εσάς; Τι βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του δίσκου;
Για το ντεμπούτο μας άλμπουμ θέλαμε πραγματικά να παρουσιάσουμε όλες τις διαφορετικές διαστάσεις του ήχου μας. Η μουσική μας μπορεί να είναι αργή και ήσυχη, γεμάτη ατμόσφαιρα και υφή, ή μπορεί να είναι γρήγορη και εκρηκτική. Το «The Vault» ήταν μια ανθολογία από παλιά jams που επεξεργαζόμασταν για χρόνια, κάποια από αυτά χρονολογούνται από τις μέρες του «Knocknarea». Όταν πλησίαζαν οι ηχογραφήσεις για το «Pain to Power», είχαμε δημιουργήσει μια τεράστια ποσότητα νέας μουσικής, και κάποια από τα πιο συναρπαστικά jams ήταν τα σπέρματα για τραγούδια όπως το «Look Down on Us», το «Reconcile» και το «Born to Die». Θέλαμε να παρουσιάσουμε έναν πιο εξελιγμένο ήχο, παραμένοντας πιστοί στην αρχική του δύναμη. Τα πράγματα ήταν πολύ σχολαστικά· αλλά ταυτόχρονα, εξίσου αυθόρμητα.
Προσπαθήσαμε να γράψουμε ένα τραγούδι για μια ολόκληρη εβδομάδα, αλλά δεν μας βρήκε, και δεν συμπεριλήφθηκε τελικά στο άλμπουμ. Σχεδόν αμέσως μετά, θέλοντας να σπάσουμε την απογοήτευση, αρχίσαμε να γράφουμε επί τόπου με ένα σύντομο 10-δευτερόλεπτο loop που είχε φτιάξει ο Harry (σ.σ. Harry Wilkinson) με την κιθάρα του. Από εκείνη την τρελή, πρωτόγονη, ψηφιακή κραυγή γεννήθηκε το «Bloodsport». Το γράψαμε σε περίπου 2 ώρες. Δεν είχαμε κάνει ποτέ κάτι τέτοιο — ήταν εκπληκτικό!
Τα άμεσα τραγούδια είχαν ένα άμεσο μήνυμα, και τα μεγαλύτερα σε διάρκεια είχαν ένα πιο στοχαστικό μήνυμα — και τα δύο εξυπηρετούσαν τον ίδιο σκοπό: να κάνουν μια δήλωση.
- Αν το «Pain to Power» ήταν ένας φυσικός χώρος, με τι θα έμοιαζε;
Θα έμοιαζε με έναν εικοσαόρωφο μπρουταλιστικό πύργο δυστυχίας, γεμάτο σβηστά neon φώτα και παραισθησιογόνες στροβοσκοπικές λάμψεις από την όγδοη διάσταση σε κάθε όροφο, έτοιμα να ανάψουν όταν μαζευτούμε επιτέλους, γυρίσουμε από ένα τριαντάλεπτο παιχνίδι «cabbage» (αυτό είναι ένα μυστικό ποδοσφαιρικό παιχνίδι που μόνο εμείς γνωρίζουμε ), και συνδεθούμε στους ενισχυτές μας.
- Στη μουσική σας υπάρχει έντονη αίσθηση του επείγοντος, συχνά δεμένη με το κοινωνικοπολιτικό κλίμα. Το βλέπετε ως συνειδητά πολιτικό έργο ή μάλλον ως κάτι που βγαίνει από το ένστικτο; Και τι σημαίνει για εσάς να παίρνετε πολιτική θέση μέσα από τη μουσική σήμερα;
Είναι μείγμα και των δύο — μερικές φορές υπάρχει συνειδητή πρόθεση για πολιτική δήλωση, αλλά ως επί το πλείστον δουλεύουμε με βάση το ένστικτο.
Παρόλο που αναγνωρίζουμε ότι ζούμε σε μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, δεν έχουμε ποτέ εμπιστευτεί το σύστημά μας εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από τότε που μπορούσαμε να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει «κοινοβούλιο», το τοπίο ήταν μια σταθερή, επώδυνη άνοδος της λιτότητας. Και παρόλο που ζούμε σε μία από τις πλουσιότερες οικονομίες του κόσμου, η ίδια κατάταξη πέφτει δραματικά όταν μιλάμε για κόστος ζωής, ανισότητα και προσωπικό πλούτο — όλα εκτός σύγχρονης πραγματικότητας με τον τεράστιο πλούτο που κατέχει η άρχουσα τάξη.
Αυτή η αλήθεια αντηχεί σε όλο τον κόσμο, και επειδή την ξέρουμε εδώ και πολύ καιρό, βγαίνει φυσικά στη μουσική μας — τόσο σε ηχητικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο. Να πάρεις πολιτική θέση μέσα από τη μουσική σήμερα σημαίνει να αναγνωρίζεις αυτό: είναι ένας κόσμος όπου οι τριαντάχρονοι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι, αλλά αναμένεται να πληρώνουν περισσότερους φόρους από τους υπερ-πλούσιους, οι οποίοι πλουτίζουν συνεχώς χωρίς ποτέ να φορολογούνται. Παρακολουθείς τεράστια ανθρώπινη οδύνη — μέσα από νεοαποικιοκρατία, εθνικό μίσος, κατάχρηση εξουσίας, προηγμένη πολεμική τεχνολογία — μέσα από την οθόνη του κινητού σου, και αναμένεται να το αποδέχεσαι. Να παίρνεις πολιτική θέση δεν πρέπει να σημαίνει να ξεκινάς και να σταματάς με ό,τι είναι η τελευταία τάση — το να συμμετέχεις στη συλλογική φωνή έχει σημασία, αλλά η φωνή σου δεν πρέπει να σιγήσει όταν σιγήσουν και οι άλλες.
- Το να είστε σε μια μεγαλύτερη δισκογραφική — τη Music For Nations που βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα της Sony — πώς έχει επηρεάσει, αν έχει επηρεάσει, τον τρόπο που σκέφτεστε για τον ήχο και το κοινό σας;
Επιλέξαμε την MFN (Music For Nations — μεγάλο shout out στη Julie Weir και τον Tom Critten) ακριβώς γιατί μας ενδυνάμωνε, κι αυτό ήταν πάντα εξαιρετικά καθησυχαστικό, ειδικά όταν σκέφτεσαι ότι βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα της Sony. Το γεγονός ότι μια τόσο τεράστια μητρική εταιρεία είναι ακόμα πάνω από κάθε επένδυσή της δεν εμπόδισε την MFN να μας παραχωρήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία, και γι' αυτό τους χρωστάμε πολλά. Μια από τις αγαπημένες μας μπάντες άλλωστε οι Tool έχουν δουλέψει επίσης με αυτούς τους ανθρώπους.
Χρειάστηκε βέβαια να συζητήσουμε διάφορα πράγματα, όπως το αν το «Look Down on Us», το πρώτο single του άλμπουμ, θα κυκλοφορούσε στην πλήρη δεκάλεπτη μορφή του ή σε πιο σύντομη. Ακόμη κι εμείς, με όλη μας την αδιαφορία για τα συμβατικά, καταλαβαίναμε τη λογική πίσω από αυτό — ήταν η εκστρατεία του ντεμπούτου μας άλμπουμ, και η δισκογραφική μας ήθελε να ξεκινήσει με τον πιο αντίστοιχα δυνατό τρόπο, ακριβώς όπως και εμείς. Είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα καλλιτεχνικής και επιχειρηματικής ακεραιότητας — και τα δύο έχουν σημασία και εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Αν είναι δημοκρατικό στον πυρήνα του — μία από τις βασικές αρχές μας ως μπάντα — τότε τα αποτελέσματα μπορεί να είναι υπέροχα.
- Υπάρχει μια φυσική, σχεδόν τελετουργική ενέργεια στον ήχο σας. Το δημιουργείτε συνειδητά; Και πώς βρίσκετε ισορροπία ανάμεσα στο χάος και τον έλεγχο;
Ναι! Αυτό είναι απολύτως συνειδητό. Ο τρόπος που ερμηνεύουμε μουσική θα μπορούσε κάλλιστα να ισοδυναμεί με τελετουργία — είτε θεραπείας είτε αιματηρής θυσίας, είτε κάπου στη μέση (αυτά τα «στη μέση» jams είναι μακράν τα πιο παράξενα κομμάτια που έχουμε γράψει ποτέ — δεν μπορείς να πεις αν συνομιλείς με αγγέλους ή με πολεμικά γκόμπλιν).
Με τα jams μας ως καλύτερο παράδειγμα: το δικό μας χάος είναι ελεγχόμενο, γιατί όταν δεν είναι, μπορούμε αμέσως να το καταλάβουμε. Συνήθως, μόλις φτάσουμε σε αυτές τις τεράστιες, χαοτικές καταστάσεις μουσικής, οι τέσσερις μας είμαστε συμβιωτικά κλειδωμένοι σε μία κίνηση, σε αντίθεση με δύο ή τρεις ή τέσσερις. Είναι δύσκολο να το περιγράψεις… Πολύ δύσκολο, στην πράξη. Αν το χάος χάσει πραγματικά τον έλεγχο και τα πράγματα αρχίσουν να διαλύονται, ανταλλάσσουμε ματιές. Τόσο απλό, αλλά μόλις δεις ένα απαλό νεύμα ή εκείνη την έκφραση στο πρόσωπο, ξέρουμε όλοι ότι ήρθε η ώρα να συγκρατηθούμε.
Με απλά λόγια: ισορροπούμε χάος και έλεγχο γιατί καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους πίσω από το χάος — και αυτό προέρχεται από χρόνια κοινής εξερεύνησης.
- Έχετε βιώσει ποτέ μια ζωντανή εμφάνιση να πηγαίνει «πολύ μακριά» — όπου η ένταση έγινε δύσκολη να αντιμετωπιστεί;
Απολύτως. Πολλές από τις ζωντανές μας εμφανίσεις συνεπάγονται το να επισκεπτόμαστε τις πιο σκοτεινές γωνιές του εαυτού μας και να επιλέγουμε να τις εκφράσουμε μέσα από την πράξη της ερμηνείας — αυτό είναι ήδη μια έντονη και δυσκολονόητη εμπειρία, και όταν το συνδυάζεις με εκατοντάδες ανθρώπους που σε παρακολουθούν, αυτό μπορεί να σου πάρει κυριολεκτικά την ψυχή, με τρόπους που δεν συνειδητοποιείς πάντα. Προσπαθώντας να μεταφέρεις τη μουσική μας μέσα από σωματικές κινήσεις και έκφραση είναι κάτι βαθιά μοναδικό — όχι μοναδικό σε ποιότητα, αλλά μοναδικό με την έννοια ότι δεν υπάρχει άλλη εμπειρία σαν αυτή.
Μερικές φορές, αν ο Jacob (σ.σ. Jacob Hayes) χάσει έναν χτύπο ή ρίξει μια μπαγκέτα πάνω στη θέρμη μιας έντονης στιγμής, γυρνάω με μια δαιμονική, σπαστική έκφραση στο πρόσωπό μου, σαν να θέλω να σκοτώσω τον άτυχο, ενώ στην πραγματικότητα σκέφτομαι: «Α, έριξε μια μπαγκέτα, χαχα». Ασφαλώς, οι ζωντανές εμφανίσεις μπορούν να είναι δύσκολες να αντιμετωπιστούν, αλλά γνωρίζουμε ότι τελικά είναι μια παράσταση, και απλώς προσπαθούμε να κάνουμε τη δουλειά μας – εξορκίζοντας έντονα τους εαυτούς μας.
- Έτσι έντονα θυμόμαστε και την πρώτη σας εμφάνιση στην Αθήνα στο Temple to 2024. Τότε το live μαθεύτηκε γρήγορα από στόμα σε στόμα, έγινε sold out και ο χώρος γέμισε ασφυκτικά – η ατμόσφαιρα ήταν τόσο έντονη όσο είχαμε καιρό να ζήσουμε σε αντίστοιχο live. Το περιμένατε; Πώς θυμάστε εκείνο το βράδυ;
Εκείνη την εποχή, προχωρούσαμε σε όλες τις απομακρυσμένες γωνιές της Ευρώπης, και δεν περιμέναμε ποτέ να τις φτάσουμε όλες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Είχαμε εμπειρία από φεστιβάλ σε όλη τη δυτική Ευρώπη, και με κάθε νέα χώρα που τσεκάραμε από τη λίστα ερχόντουσαν σκέψεις όπως «Έχουμε fans εδώ; Πραγματικά; Αυτό δεν γίνεται» — μόνο για να αποδειχτούμε λάθος.
Δεν το πιστεύαμε με τίποτα, καθώς η Ελλάδα ήταν μακράν το μακρύτερο ταξίδι μας μέχρι τότε, οπότε μας έπιασε παντελώς απροετοίμαστους το πόσο καλά πήγε η βραδιά. Το θυμόμαστε σαν να ήταν χτες, αν και ταυτόχρονα νιώθουμε σαν να έχουν περάσει 100 χρόνια — το tour παίζει τέτοια κόλπα πάνω σου.
Αυτό που θυμόμαστε πιο ξεκάθαρα από εκείνο το βράδυ στην Αθήνα είναι ο ιδιαίτερος τρόπος πρόσληψης του κοινού – και το λέμε με την καλύτερη δυνατή έννοια. Παντού έβλεπες ανθρώπους να κλείνουν τα μάτια τους και να χάνονται κάπου, σε κάποιο μέρος εξίσου θεϊκό και δυνατό, ενώ εμείς δαιμονιακά πετιόμασταν στη σκηνή. Έχετε πραγματική εκτίμηση για την τέχνη σε όλα τα επίπεδα, και αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο να το αναγνωρίσεις.
- Ποιες ήταν οι πρώτες εντυπώσεις σας από την Αθήνα — και πώς έχει εξελιχθεί η αντίληψή σας για την πόλη με το πέρασμα του χρόνου;
Οι πρώτες εντυπώσεις μας από την Αθήνα δεν μας εξέπληξαν — είναι μια πόλη παγκοσμίως γνωστή για τη μεσογειακή της μεγαλοπρέπεια, και η Μεσόγειος γενικά είναι ένας από τους αγαπημένους μας προορισμούς. Χρειάζεσαι ηρεμία και γαλήνη ενώ βρίσκεσαι στον δρόμο, σε περιοδεία, και κανένα άλλο μέρος στον κόσμο δεν μπορεί να προσφέρει αυτή τη διάθεση καλύτερα.
Ομολογουμένως, την πρώτη φορά που επισκεφτήκαμε την Αθήνα μέναμε σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, και ήταν δύσκολο να βλέπουμε τους άστεγους και την κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών έξω από τα παράθυρά μας. Μας έκανε να σκεφτούμε το 2008 και πώς η χειρότερη μορφή εγωισμού, από τους υψηλά ιστάμενους σε θέσεις οικονομικής δύναμης και εξουσίας, μπορεί να δημιουργεί αυτά τα απίστευτα κύματα σε όλο τον κόσμο, καταστρέφοντας τις οικονομίες άλλων χωρών χιλιάδες μίλια μακριά, που χρειάστηκαν δεκαετίες εντατικής δουλειάς για να ξαναφτιαχτούν — ενώ αυτοί που τις κατέστρεψαν δεν είδαν ποτέ τα κάγκελα μιας φυλακής. Είναι η πιο αδικαιολόγητη και εξοργιστική μορφή αδικίας.
Κατά τα άλλα, βιώσαμε την ομορφιά και την ταλαιπωρία μιας φανταστικής και ανεξάντλητα συναρπαστικής πόλης· οι άνθρωποι είναι τόσο γενναιόδωροι και ζεστοί, και μάλλον δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το φαγητό για 800η φορά, αλλά θα το κάνουμε — το ελληνικό φαγητό είναι πράγματι το «φαγητό των Θεών», δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερη περιγραφή.
- Έχετε κάποιο αγαπημένο μέρος στην Αθήνα, ή έναν αγαπημένο τρόπο να βιώνετε την πόλη όταν βρίσκεστε εδώ;
Το αγαπημένο μας μέρος στην Αθήνα είναι το Θέατρο Λυκαβηττού. Παίξαμε εκεί στο πλαίσιο του Plisskën Festival το περασμένο καλοκαίρι ανοίγοντας τους TV On The Radio, και μέχρι σήμερα το θυμόμαστε ως την πιο όμορφη τοποθεσία όπου έχουμε παίξει ποτέ. Ήταν απίστευτη τιμή. Ο καλός μας φίλος στην Αθήνα, ο φωτογράφος Αργύρης Λιώσης, μας πήρε στην κορυφή του λόφου για μερικές φωτογραφίες, και έπρεπε απλώς να καθίσουμε εκεί σε σιωπηλή έκπληξη καθώς αυτή η τρελή πανοραμική θέα μιας αρχαίας πόλης 5.000+ χρόνων απλωνόταν μπροστά μας. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές όπου συνειδητοποιείς ότι κοιτάς κάτι τόσο τεράστιο και συναρπαστικό που δεν μπορείς πραγματικά να το χωρέσεις στο μυαλό σου, οπότε απλώς βουβαίνεσαι για λίγα λεπτά.
Υπάρχει επίσης ένα εστιατόριο με σουβλάκια στο οποίο επιμένουμε να πηγαίνουμε κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την Αθήνα — θα το κατατάσσαμε ως τον #1 τρόπο να βιώσεις την πόλη σας. Ναι, βάλτε το πάνω από το Θέατρο Λυκαβηττού. Θα μπορούσαμε να ζήσουμε με μια δίαιτα πιτών, γύρων, κεμπάπ, φρέσκιων ζουμερών ντοματών και ξινής φέτας για περίπου 4 μέρες μέχρι να νοσηλευτούμε αναπόφευκτα.
Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω τη θάλασσα. Εννοώ, σοβαρά παιδιά… δεν είναι δίκαιο για εμάς τους άθλιους Βρετανούς.
- Έχετε βρει κάποιο μέρος στην Αθήνα που να νιώθετε ότι ευθυγραμμίζεται απροσδόκητα με τον ήχο ή τη νοοτροπία σας;
Αυτό το βραβείο πρέπει να πάει ξανά στο Θέατρο Λυκαβηττού. Να βλέπεις εκείνη την εκτεταμένη ανθρώπινη ιστορία μπροστά στα μάτια σου, σε ένα μέρος τόσο εκπληκτικό όσο ο Λυκαβηττός, στην κορυφή ενός λόφου που δίνει στο μέρος ένα πραγματικό, φυσικό υπερβατικό αίσθημα - είναι κάτι πολύ ισχυρό. Κάτι που ίσως μπορεί να απηχεί και μουσική μας κάποιες φορές. Αγαπάμε να δημιουργούμε τεράστιους, απέραντους κόσμους με τα απλά μας όργανα, και πάντα προσπαθούμε να ωθούμε τη μουσική σε ένα επίπεδο που υπερβαίνει τον εαυτό της και τους εαυτούς μας. Και για κάποιο λόγο, ακούγοντας ξανά τα πράγματα που δημιουργήσαμε, ώρες αφότου το κάναμε… η μουσική μπορεί κυριολεκτικά να μας κάνει να αντικατοπτρίζουμε παλιές αυτοκρατορίες, μια αίσθηση σαν να συμβαίνει κάτι «αρχαίο», κάτι που δεν καταλαβαίνουμε πλήρως αλλά και αντιλαμβανόμαστε ενστικτωδώς σε κάποιο βαθύ επίπεδο. Αυτή είναι η πραγματική χαρά και το πνεύμα της μουσικής.
- Αν έπρεπε να μεταφράσετε την Αθήνα σε ήχο, σε τι θα έμοιαζε; Και αν νομίζετε ότι οι πόλεις διαμορφώνουν τον τρόπο που το κοινό ακούει μουσική τι είδους ακροατή δημιουργεί η Αθήνα;
Την τελευταία φορά που ήμασταν στην Αθήνα, εγώ και ο Jacob πήγαμε σε ένα εστιατόριο και είχαμε την ευχαρίστηση να ακούσουμε λαϊκά και έντεχνα για πρώτη φορά, και συγκεκριμένα τον Γιώργο Ζαμπέτα, ο οποίος όπως καταλάβαμε ήταν ένας θρυλικός μπουζουξής. Και ω, Θεέ μου, μπορείς να ακούσεις τον θρύλο… μπορείς να ακούσεις «Ελλάδα», αυτή η μουσική ακούγεται τόσο αυθεντική και αληθινή, πιστή σε έναν τόπο που έχει παραμείνει πυλώνας του παγκόσμιου πολιτισμού για χιλιετίες.
- Τι σας τρομάζει περισσότερο: η επανάληψη ή η σιωπή;
Η σιωπή είναι τρομακτική. Αναμφίβολα μπορεί να είναι εντελώς ισχυρή, αλλά μπορεί εξίσου να είναι καταστροφική. Η σιωπή συχνά γεννά τη χειρότερη μορφή επανάληψης, αλλά μερικές φορές η χειρότερη μορφή επανάληψης διαιωνίζει τη σιωπή πέρα από κάθε έλεγχο. Και οι δύο, σιωπή και επανάληψη, έχουν τα δικά τους θετικά και αρνητικά φάσματα· δεν αλληλεπικαλύπτονται πάντα, αλλά όταν το κάνουν, η ανθρώπινη πρόθεση τα αλλάζει όλα.
Η σιωπή τρομάζει ούτως ή άλλως· αν είσαι σερβιτόρος και ρωτάς κάποιον τι συνοδευτικά θέλει με το τσίζμπεργκερ του, και ο πελάτης σε κοιτάζει σιωπηλά, αυτό σε ανησυχεί. Αν βρίσκεσαι σε έναν θάλαμο χωρίς ήχο και ακούς τον ίδιο τον καρδιακό σου παλμό και την κυκλοφορία του αίματός σου — αυτό είναι ανατριχιαστικό. Αν προσπαθείς να σκεφτείς το σύμπαν στην άπειρη έκτασή του — αυτό είναι και παράλογο και τρομακτικό. Αλλά περιμένε — το παρατήρησες; Σε κάθε μία από τις προαναφερθείσες στιγμές σιωπής υπάρχει μια πράξη επανάληψης που είτε επηρεάζει τη σιωπή, είτε προσπαθεί να τη σπάσει, είτε απλώς συμβαίνει μέσα σε αυτή. Ο σερβιτόρος προσπαθεί να σπάσει τη σιωπή του πελάτη μέσα από την επανάληψη της ερώτησης· ακούς την καρδιά και το αίμα να επαναλαμβάνονται ως αποτέλεσμα της σιωπής του ανηχοικού θαλάμου· και το σύμπαν, παρά τη σιωπή του, έχει παντού συνεχείς στιγμές επανάληψης — τροχιές και περιστροφές πλανητών, άστρα που πεθαίνουν μόνο για να σχηματιστούν νέα από τη διάλυσή τους, και αν θέλουμε να επιστρέψουμε στη γη, η διακλάδωση των πνευμόνων, των νευρώνων, των αιμοφόρων αγγείων, των κεραυνών, των δικτύων ποταμών. Τι μπορούμε να μάθουμε από όλα αυτά;… Νομίζω ότι δεν είμαστε οι κατάλληλοι άνθρωποι για να σας απαντήσουμε αυτή την ερώτηση.
- Τελικά αν αφαιρούσατε κάθε στρώμα που σας περιβάλλει τι θα έμενε στον πυρήνα των Maruja;
Τέσσερα απόλυτα τρελά παιδιά, με αίσθηση χιούμορ που θα έκανε κάποιον να αναρωτηθεί αν έχουμε αναπτύξει ακόμα το 90% του εγκεφάλου μας. Στα σοβαρά, θα βρεις τέσσερις φίλους που προσπαθούν να βρουν νόημα σε όλα αυτά, ακριβώς όπως και εσύ και ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα σου… μάλλον.
17°
