Η πορεία του Χάρη Δούκα στον Δήμο Αθηναίων, η κριτική στη θητεία του και οι επιπτώσεις της στρατηγικής του στο ΠΑΣΟΚ.
Ο Χάρης Δούκας κέρδισε τον Δήμο της Αθήνας χάρη σε μια συγκυρία ευνοϊκών παραγόντων. Ασφαλώς σε αυτό βοήθησε η στήριξη της αριστεράς στον δεύτερο γύρο, όπως και ο εφησυχασμός των ψηφοφόρων, λόγω της μεγάλης διαφοράς που είχε στον πρώτο γύρο ο Κώστας Μπακογιάννης. Επιπλέον, σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα στην κυβέρνηση και ταυτόχρονα να τιμωρήσουν τον Μπακογιάννη για τη μεγάλη γκάφα της Πανεπιστημίου.
Σίγουρα, ωστόσο, μέτρησε και η προσωπικότητα του Δούκα, η καλή εμφάνισή του στο ντιμπέιτ, όπως και το ότι άνοιξε ζητήματα που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει. Μιλώντας με το κύρος ενός πανεπιστημιακού, υποσχέθηκε μείωση της θερμοκρασίας κατά 5 βαθμούς, ενώ έθεσε και το ζήτημα της κινητικότητας και της πόλης των 15 λεπτών.
Η συνέχεια ήταν κάτι παραπάνω από απογοητευτική. Αν είχε πράγματι ασχοληθεί με τα μεγάλα προβλήματα και είχε πάρει ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες χωρίς να φοβάται το κόστος, η θητεία του θα μπορούσε να ήταν καθοριστική για ένα διαφορετικό μέλλον της Αθήνας. Για τον ίδιο αυτό θα ήταν η δικαίωση για μια ξεχωριστή πορεία στην πολιτική, και για το ΠΑΣΟΚ θα λειτουργούσε ως βιτρίνα για το τι θα μπορούσε να σημαίνει μια δική του διακυβέρνηση.
Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν της εκλογής του, το μόνο που κράτησε ήταν η συνεργασία με την αριστερά. Πάνω σε αυτήν έχτισε την πολιτική του ταυτότητα, προσφεύγοντας σε λογικές λαϊκών μετώπων τελείως αναντίστοιχες με την πολιτική πραγματικότητα. Σαν να μην υπήρξαν ούτε η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, χάρη στην οποία η χώρα στάθηκε στα πόδια της το 2012, αλλα ούτε και η περιπέτεια του 2015 των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με όλα τα παρεπόμενα για την οικονομία, την παιδεία ή τους θεσμούς.
Σε αυτό φυσικά δεν ήταν μόνος. Στην πράξη λειτούργησε συμπληρωματικά της πολιτικής Ανδρουλάκη, ο οποίος θεώρησε πως, υιοθετώντας ένα αδιάλλακτο αντιπολιτευτικό προφίλ και συμπλέοντας σε πολλά με τον Σύριζα και την παλαβή αντιπολίτευση, θα μπορούσε να απορροφήσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της αριστεράς. Εννοείται πως πέτυχε το αντίθετο. Σήμερα, που έχει απέναντί του τον γνήσιο εκπρόσωπό τους, το ΠΑΣΟΚ έχει βρεθεί χωρίς άμυνες. Τι είδους κριτική να ασκήσει όταν έχει υιοθετήσει την ίδια πολιτική, όταν κινείται σαν να οραματίζεται έναν πράσινο ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι προφανώς νωρίς για να βγάλει κανείς συμπεράσματα από τις δημοσκοπήσεις. Το στοιχείο που ξεχωρίζει, ωστόσο, είναι η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευτεί τη φθορά της ΝΔ και να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους του Μητσοτάκη. Αυτούς που θα έπρεπε να θεωρεί ότι αποτελούν κατ’ εξοχήν το ακροατήριό του. Όλο το διάστημα μετά τις εκλογές, όχι μόνο δεν ασχολήθηκε μαζί τους, αλλά άνοιξε μέτωπο εναντίον τους, υιοθετώντας το ιδεολόγημα των «ακροκεντρώων». Έναν όρο ο οποίος χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στη Γαλλία από την αριστερά του Μελανσόν εναντίον του Μακρόν. Δεν κατανοούσε πως οι κεντρώοι ψηφοφόροι του Μητσοτάκη είναι αυτοί που περισσότερο ενοχλούνται από τις θεσμικές ακροβασίες της ΝΔ. Αυτοί θα ήταν οι πρώτοι που θα στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, αν αισθάνονταν ότι μπορούσε να τους εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις της πολιτικής και της οικονομικής σταθερότητας. Είναι, όμως, οι τελευταίοι που θα το κάνουν, όσο παρακολουθούν την αδιέξοδη ρητορική του και το φλερτ με τον αντισυστημισμό.
Η τραγωδία της έγινε το αποστωμωτικό επιχείρημα για κάθε αντιπολιτευόμενο λόγο και όχι μόνον κατά της κυβερνητικής ολιγωρίας αλλά και κατά των ψηφοφόρων της, κατά της ιστορίας! Και αυτή πρέπει να ξαναγραφτεί.
17°
