Club 27: Οι ροκ εν ρολ μουσικοί που έφυγαν από τη ζωή σε ηλικία 27 ετών - Από τον Τζιμ Μόρισον στην Έιμι Γουάινχάουζ.
Το «Live Fast, Die Young» είναι ένα φιλμ νουάρ του 1958, που, μέσα από την αστυνομικού τύπου πλοκή και την καλτ φύση του, αφηγείται το ξεκίνημα της γενιάς των μπιτ. Ήταν επίσης ο τίτλος της βιογραφίας του Τζέιμς Ντιν από τον Τζον Γκίλμορ. Το σύνθημα «ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος» περιγράφει μια ζωή γεμάτη ένταση, περιπέτεια κι απελευθέρωση από τους στενούς κοινωνικούς περιορισμούς, αφήνοντας ανοιχτή την πιθανότητα αυτός ο τρόπος ζωής να οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο. Η ροκ εν ρολ κουλτούρα γοητεύτηκε πολύ από αυτή την προσέγγιση.
Μέσα σε δύο χρόνια, από το 1970 μέχρι το 1972, έφυγαν από τη ζωή μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ροκ εν ρολ – η Τζάνις Τζόπλιν, ο Τζιμ Μόρισον, ο Μπράιαν Τζόουνς και ο Τζίμι Χέντριξ. Ήταν και οι τέσσερις 27 ετών. Είχε προηγηθεί πολύ νωρίτερα ο Ρόμπερτ Τζόνσον, όμως το Κλαμπ 27 έγινε ευρύτερα γνωστό με την αυτοκτονία του Κερτ Κομπέιν.
Πιάνοντας τα πράγματα από την αρχή, για τον Ρόμπερτ Τζόνσον λέγεται ότι σε μια περίπτωση που περιλάμβανε και κάποια ύποπτη γυναικοδουλειά, λίγο αφότου έκλεισε τα 27 του χρόνια, τον Αύγουστο του 1938, ήπιε από ένα ήδη ανοιχτό μπουκάλι ουίσκι που του πρόσφεραν και πέθανε τρεις ημέρες αργότερα από δηλητηρίαση με στρυχνίνη κι επιπλέον πνευμονία.
Με τον Μπράιαν Τζόουνς τα πράγματα ήταν πολύ παράξενα. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Κιθ Ρίτσαρντς έλεγε ότι «το μυστήριο του θανάτου του δεν έχει ακόμα λυθεί». Πάντως, το γεγονός είναι ότι το 1969 στο εξοχικό του, μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, αποφάσισε να πέσει στην πισίνα για ένα μπάνιο, που έμελλε να είναι μοιραίο.
Ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν, το «Chelsea Hotel #2» μιλάει για τη σχέση του με την Τζάνις Τζόπλιν. Την εποχή που ηχογραφούσε τραγούδια για το «Pearl» επέστρεψε στο ξενοδοχείο της και στις 4 Οκτωβρίου του 1970 έκανε μια ένεση ηρωίνης, κατέβηκε στο λόμπι, αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα και επέστρεψε στο δωμάτιό της, όπου βρέθηκε νεκρή το επόμενο πρωί.
Ο θάνατος του Τζιμ Μόρισον, πολύ κοντά στους θανάτους της Τζόπλιν, του Χέντριξ, και του Τζόουνς, πρόσθεσε πολλά στοιχεία στον μεγάλο μύθο που είχε αρχίσει να δημιουργείται. Ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο πρόσθεσε και ο θάνατος της τότε κοπέλας του –εκείνης που τον βρήκε νεκρό– της Πάμελα Σούζαν Κούρσον, 3 χρόνια αργότερα.
Ο Κρις Μπελ ήταν πολύ λιγότερο γνωστός από τον Μόρισον ή τον Χέντριξ, όμως ήταν ένας εξαιρετικός μουσικός. Έπαιζε στους Big Star μαζί με τον Άλεξ Τσίλτον, ο οποίος είχε γίνει ήδη γνωστός από πιτσιρικάς παίζοντας με τους Box Tops. Η εμπορική αποτυχία των Big Star οδήγησε τον Μπελ σε βαθιά κατάθλιψη, η οποία με τη σειρά της τον οδήγησε μακριά από το συγκρότημα. Τον Δεκέμβριο του 1978, ο Μπελ καρφώθηκε μ’ ένα Triumph TR-7 σε έναν στύλο, ενώ επέστρεφε στο σπίτι του από μια πρόβα. Τα εξαιρετικά προσωπικά του τραγούδια, που κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του, έδειχναν την επιρροή που είχε στον ήχο των Big Star, αλλά και την αγάπη του στους Beatles.
Ο Ζαν Μισελ Μπασκιά δεν ήταν μουσικός αλλά ήταν μια από τις πιο ροκ φιγούρες της Νέας Υόρκης. Δίπλα στον Άντι Γουόρχολ, από τα 20 μόλις χρόνια του θεωρήθηκε ένας σπουδαίος νεοεξπρεσιονιστής καλλιτέχνης της πόλης. Έφυγε από κατάχρηση ναρκωτικών, ιδίως από κοκαΐνη και οπιοειδή. Επιπροσθέτως, ο ίδιος έλεγε ότι έκανε μέχρι και 100 δόσεις ηρωίνης σε μια μέρα. Δεν θα πήγαινε πολύ καλά αυτό…
Το πτώμα του Κερτ Κομπέιν ανακαλύφθηκε την Παρασκευή 8 Απριλίου 1994. Αυτοπυροβολήθηκε αφήνοντας ένα γράμμα στον φανταστικό παιδικό του φίλο Boddah, που έκλεινε με τους στίχους του Νιλ Γιανγκ «it’s better to burn out, than to fade away».
Συχνά οι μουσικοί αλλά και άλλοι καλλιτέχνες που έχουν έντονη προβολή χάνονται μέσα στη δημόσια εικόνα τους. Η Έιμι Γουαινχάους ήταν πιθανότατα μια τέτοια περίπτωση. Αν και συχνά έλεγε ότι ήθελε να δοκιμάσει πολλά πράγματα στη ζωή της, από πολύ νωρίς είχε παραιτηθεί από τα πάντα. Βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Κάμντεν, στις 23 Ιουλίου του 2011.
Ο μαέστρος μιλάει για την πολιτική σάτιρα του Βολταίρου και τη μουσική ιδιοφυΐα του Μπερνστάιν, με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του έργου στο ελληνικό κοινό
10°
