Νίκος Πορτοκάλογλου και Λευτέρης Πορτοκάλογλου κρατούν τη σπίθα ζωντανή

Υπάρχει πάντα κάτι συγκινητικό στην εικόνα ενός γονιού που κάνει κάτι μαζί με το παιδί του. Είτε μυώντας τον σε έναν καινούργιο κόσμο με το να του φέρει σπίτι την πρώτη του κιθάρα ή να του βάλει την πρώτη του αθλητική φανέλα σε παιδικό size για την πρώτη του φορά στο γήπεδο, είτε λίγο αργότερα κάνοντας βόλτες σε αυτόν τον κόσμο παρέα, ισότιμα, με τις δικές τους διαδρομές πίσω και μπροστά ο καθένας. Παίζοντας μπάλα. Ή παίζοντας μουσική.

Κάτι τέτοιο απλό και ζεστό, ένα ανθρώπινο χαμόγελο, σχηματίζεται στο play του νέου video clip και τραγουδιού του Νίκου Πορτοκάλογου, με τίτλο «Η Σπίθα», σε μουσική και στίχους του Νίκου Πορτοκάλογλου, από το επερχόμενο album που αναμένεται εντός του 2025. Για ν’ ανάψει αυτή τη σπίθα ο Νίκος Πορτοκάλογλου καλεί τον γιο του, Λευτέρη, για να παίξουν μαζί σε ένα δωμάτιο γεμάτο μουσική και την ποπ κουλτούρα που μάλλον κάπως τους ενώνει: φιγούρες Τεν Τεν και Μπομ Σφουγγαράκη, ένα funko pop Jimy Hendrix, αφίσες των Beatles και του Καζαντζίδη. Σε αυτό το δωμάτιο ο Lefty, όπως είναι το καλλιτεχνικό alias του με το οποίο κυκλοφορεί τη μουσική περπατώντας ραπ μονοπάτια, θα γίνει Λευτέρης Πορτοκάλογλου, θα κάτσει πίσω από ένα σετ ντραμς και θα βοηθήσει τον πατέρα του να κρατήσουν την σπίθα ζωντανή μέσα σε έναν βαρύ χειμώνα.

Και ίσως το χαμόγελο να μεγαλώνει κι άλλο στη θέα των δύο συγκεκριμένων ανθρώπων, του συγκεκριμένου ζεύγους πατέρα και γιου. Ενός γιου που φαίνεται ότι από την πρώτη στιγμή ήθελε να ασχοληθεί με το family business της μουσικής, όμως εξίσου από την πρώτη στιγμή τράβηξε προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη στην οποία ενδεχομένως καραδοκούσαν οι παγίδες και οι κατάρες των nepo babies, σπουδάζοντας για χρόνια στα πιο σύγχρονα εκπαιδευτικά ιδρύματα που διαθέτει αυτή η χώρα για τη μουσική παραγωγή και σύγχρονη κιθάρα, φτάνοντας μέχρι το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ και επιστρέφοντας εδώ για να διδάξει στο ίδιο ωδείο που φοίτησε κι εκείνος και να σμίξει χορδές, ρίμες και ποπ γνώση δοκιμάζοντας αποκλειστικά τα δικά του πόδια. Και φυσικά ενός πατέρα, που δεν χρειάζεται την παραμικρή σύσταση, και που το ότι κατάφερε να ενώσει σύσσωμη την ελληνική μουσική και το ελληνικό τραγούδι σε ένα ταπεινό κουτί σε δύσκολους καιρούς τα λέει όλα.

Κι αν μένει κάτι να ειπωθεί το λέει καλύτερα από τον καθένα αυτός ο πατέρας, ο Νίκος Πορτοκάλογλου: «Τα τελευταία 2-3 χρόνια βλέπω τον γιο μου να ανοίγει σιγά σιγά τον προσωπικό του δρόμο στο τραγούδι. Χαίρομαι και τον καμαρώνω γιατί χτίζει ένα κόσμο δικό του, εντελώς διαφορετικό από του πατέρα του, με το δικό του ύφος και τον δικό του ήχο. Εδώ τον κάλεσα να πούμε μαζί ένα από τα νέα μου τραγούδια που μιλάει για εκείνη την μικρή αλλά θαυματουργή σπίθα που μας κρατάει ζωντανούς και δημιουργικούς. Τη σπίθα που μας ενώνει. Ελπίζω κάποια στιγμή να με καλέσει κι αυτός να πούμε ένα δικό του.»