Γεννημένος στο Σάο Πάολο ο ελληνοβραζιλιάνος μουσικός και ηθοποιός Jef Maarawi έγινε γνωστός μέσα από το project Egg Hell. Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία τους «Once Part Of A Whole Ship» έχει έτοιμο το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ «Comfort Food» σε παραγωγή του Κing Elephant στην Ιnner Ear.
Η τραγωδία της μικρής Ομάιρα Σάντσες στην Κολομβία, η μαζική αυτοκτονία στην Jonestown, η αυτοκτονία ενός αγνώστου στις γραμμές του τρένου στην Ομόνοια και τρεις μήνες στο Λος Άντζελες διαμορφώνουν τη θεματολόγια ενός άλμπουμ γεμάτο αντιθέσεις και αντιστίξεις. Λίγο πριν την πρώτη live παρουσιάση του άλμπουμ ο πρώην Egg Hell μάς παρουσιάζει track by track τις ιστορίες του δίσκου του.
ΤRACK BY TRACK TO AΛΜΠΟΥΜ «COMFORT FOOD»
1. Corcovado
Το Corcovado είναι το βουνό στο οποίο βρίσκεται το άγαλμα του Χριστού, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το τραγούδι περιγράφει το πρώτο στάδιο της πολύ δύσκολης σχέσης μου εκείνη την περίοδο, σε ένα περιβάλλον μαγευτικό αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνο. Έχει το κόνσεπτ μιας προσευχής, είτε αυτή είναι στον ξεχασμένο μηχανισμό της πίστης σε κάτι ανώτερο, είτε αυτή είναι σε μια σαρκική αποφόρτιση με έναν άνθρωπο που μπορεί να σου προσφέρει ηδονή και πόνο ταυτόχρονα.
Το take της φωνής βγήκε αυτοσχεδιαστικά ενώ γράφαμε οδηγούς. Ήταν καλοκαίρι και είχα πάει στο στούντιο του King Elephant για ένα σύντομο session μαζί με την κολλητή μου την Τζωρτζίνα. Ο King Elephant επέμενε να κρατήσουμε εκείνο το take και αυτό ήταν κάτι για το οποίο διαφωνούσαμε σχεδόν μέχρι το τέλος των ηχογραφήσεων. Είμαι χαρούμενος πλέον για την επιλογή αυτή, γιατί υπάρχει κάπου εκεί μέσα η ουσία του δίσκου.
Η ιστορία του Jim Jones και των People's Temple μού είχε κινήσει το ενδιαφέρον από μικρή ηλικία. Το κομμάτι αυτό είναι παλιό, αλλά η θεματολογία του και τα φωνητικά ξεσπάσματα του ταιριάζουν πολύ με το όλο περιβάλλον του δίσκου. Κατά πόσο μπορείς να τοποθετήσεις την πίστη σου σε κάτι άλλο, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να αναλάβεις εσύ την ευθύνη;
4. LA
Ότι υπάρχει στιχουργικά στο άλμπουμ πηγάζει ουσιαστικά απο τους τρεις μήνες που πέρασα με την τότε σχέση μου στο Λος Άντζελες. Από μικρός το όνειρο μου ήταν να βρεθώ σε εκείνα τα μέρη, να αγγίξω τα όνειρα μου και τις προσδοκίες μου, κάτι το οποίο ironically κατέληξε σαν ένα μη ταξίδι, σαν μια μη παρουσία. Ένα breakdwon σε μορφή pop folk τραγουδιού.
Ένα πολύ παλιό κομμάτι, από το οποίο πήρα και το όνομα της μπάντας μου, Egg Hell.
6. Comfort Food
Ουσιαστικά η συνέχεια του LA. Ήταν απο τα πρώτο demo που έγραψα για τον δίσκο αυτό.
7. Coming Going
Sexual frustration. To κομμάτι αυτό το γράψαμε όλοι μαζί κατά την διάρκεια μιας μίνι πρόβας. Θεματικά βασισμένο σε αντιθέσεις, όπως όλος ο δίσκος.
8. Dread & Breakfast
Αυτό το τραγούδι το έγραψα για τον πατέρα μου, ο οποίος είναι Σύρος. Έχει να κάνει με την τεράστια απόσταση που έχω από αυτές τις ρίζες, κάτι το οποίο με απασχολεί ιδιαίτερα σε προσωπικό, αλλά πλέον και σε κοινωνικό επίπεδο.
9. Someone Jumped in Front of a Train
Ένα βράδυ μετά από μια νύχτα ηχογραφήσεων, επέστρεφα σπίτι με τρένο. Το τρένο σταμάτησε στη μέση της διαδρομής και μας ανακοινώσε ο οδηγός πως κάποιος είχε αυτοκτονήσει στον σταθμό Ομόνοιας. Θυμάμαι πως γύρισα ταραγμένος και κοιτάχτηκα με έναν επιβάτη, ο οποίος μου είπε «Ναι, και πως θα πάμε εμείς σπίτι μας, τρέχοντας;» Αρχικά το κομμάτι λεγόταν Theatrics.
10. Oh My God, Omayra!
Ήθελα καιρό να γράψω για την Omayra Sanchez. Η ιστορία της είναι φοβερά σκληρή και συγκινητική και σε αυτό το κομμάτι γραφώ από την πλευρά μας, των ανίκανων παρατηρητών. Είναι οι αγαπημένες μου κιθάρες στον δίσκο.
Το «Comfort Food» κυκλοφορεί σε βινύλιο (+cd version) και digital album από την Inner Ear.
Στις 19 Δεκεμβρίου ο Jef παρέα με τους Γιάννη Καρρά, Άξιο Ζαφειράκο και Βασίλη Βλαχάκο, το σχήμα με το οποίο έγραψε το άλμπουμ, θα παρουσιάσει στο six d.o.g.s (21:00 €5) τα κομμάτια του δίσκου, ανάμεσα σε παλιότερο και νέο υλικό.
Ο Grégory “Zigo” Mavridorakis μιλά στο Street Mode για το “Atlas”, την ανεξαρτησία των Dub Inc, το πολιτικό reggae, τον Lars Ulrich, την Ελλάδα και σχεδόν τρεις δεκαετίες ζωής μέσα στην ίδια μπάντα.
«Στα δεκατέσσερα χρόνια διαδρομής του, το Φεστιβάλ εξελίχθηκε σε έναν θεσμό που ξεπερνά τα όρια μιας σειράς συναυλιών» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Γιώργος Μαθιουλάκης
Ο κιθαρίστας Simon McBride μιλάει στην ATHENS VOICE για τη θέση του στους Deep Purple, την κληρονομιά του γκρουπ και τη συναυλία της 13ης Οκτωβρίου στην Αθήνα
17°
