Υπατία: φιλόσοφος, μαθηματικός και σύμβολο ελεύθερης σκέψης, γνώσης και νεοπλατωνικής παράδοσης στην Αλεξάνδρεια.
Υπατία η φιλόσοφος.
Ελευθερία σκέψης, σημασία της γνώσης, διδασκαλία της πνευματικής αναζήτησης.
Είπε: «Η ζωή είναι μια συνεχής εξέλιξη. Αν κατανοήσουμε όσα βρίσκονται γύρω μας θα καταλάβουμε και όσα βρίσκονται παραπέρα. Όσο πιο πολύ ταξιδεύουμε, τόσο περισσότερη αλήθεια μπορούμε να κατανοήσουμε.»
Η Υπατία εκπροσωπούσε μια παράδοση όπου η γνώση βασιζόταν στη λογική, τα μαθηματικά και τη φιλοσοφία ενώ η αλήθεια αναζητείται μέσω διαλόγου.
Υπατία <ὕπατος. Υπέρτατος, ύψιστος, δεσπόζων.
Η Υπατία υπήρξε σύμβολο της ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης στην ύστερη αρχαιότητα, συνδυάζοντας επιστήμη, φιλοσοφία και πνευματική καλλιέργεια σε μια εποχή αλλαγών. Η Υπατία ήταν μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος της Νεοπλατωνικής Σχολής, επηρεασμένη από τον Πλάτωνα και τον Πλωτίνο. Στο πλαίσιο της φιλοσοφίας αυτής, η μυθολογία δεν αντιμετωπιζόταν ως κυριολεκτική αλήθεια, αλλά ως συμβολική ή αλληγορική έκφραση βαθύτερων φιλοσοφικών ιδεών. Δίδασκε κείμενα που περιείχαν μυθολογικές αναφορές, όπως τα έργα του Ομήρου και του Ησιόδου. Η παιδεία της εποχής της Υπατίας περιλάμβανε τη μυθολογία ως βασικό μορφωτικό μέσο. Η Υπατία δεν ήταν «μυθολόγος», αλλά ζούσε και δίδασκε μέσα σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο όπου η μυθολογία ήταν παρούσα, κυρίως ως εργαλείο φιλοσοφικής ερμηνείας, όχι ως αντικείμενο πίστης.
Υπατία: Σύμβολο γνώσης, φιλοσοφίας και ελεύθερης σκέψης στην ύστερη αρχαιότητα
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. ~ 370 μ.Χ. Ο μαθηματικός πατέρας της, Θέων ο Αλεξανδρεύς, της παρείχε υψηλού επιπέδου παιδεία στην Αλεξάνδρεια, Αθήνα και Ρώμη. Σπούδασε μαθηματικά, αστρονομία, φιλοσοφία και διακρίθηκε για την ευφυΐα και τη ρητορική της. Ήταν επικεφαλής Νεοπλατωνικής Σχολής, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για γυναίκα της εποχής. Δίδασκε δημόσια και οι μαθητές της προέρχονταν από όλη τη Μεσόγειο ενώ είχε επιρροή και σε πολιτικούς κύκλους. Το 415 μ.Χ. δολοφονήθηκε.
Σημαντικός σταθμός στη φιλοσοφία της ήταν ο Νεοπλατωνισμός. Ακολούθησε θέσεις του Πλάτωνος και του Πλωτίνου με στόχο την ανύψωση της ψυχής προς το θείο, την έμφαση στη λογική και στην εσωτερική καλλιέργεια. Η Υπατία δεν διαχώριζε τη φιλοσοφία από τα μαθηματικά. Θεωρούσε την επιστήμη των μαθηματικών δρόμο προς την κατανόηση της τάξης του σύμπαντος. Έγραψε σχόλια σε έργα: Αριθμητικά του Διοφάντους, Κωνικές τομές του Απολλώνιου, Αστρονομία του Κλαύδιου Πτολεμαίου.
Για την Υπατία η φιλοσοφία δεν ήταν θεωρία αλλά τρόπος ζωής (ήθος, αυτοκυριαρχία, αναζήτηση αλήθειας)
Ο θάνατoς της Υπατίας θεωρείται σημείο καμπής για την αρχαία ελληνική σκέψη όχι επειδή «σταμάτησε» η ελληνική σκέψη, αλλά επειδή συμβολίζει μια βαθιά αλλαγή στον κόσμο όπου αυτή η σκέψη άνθιζε. Η Αλεξάνδρεια ήταν ένα από τα τελευταία μεγάλα κέντρα της ελληνικής φιλοσοφίας και επιστήμης. Η Υπατία ήταν από τις τελευταίες μορφές αυτής της παράδοσης. Με τον θάνατό της η δημόσια διδασκαλία της φιλοσοφίας αποδυναμώνεται και το περιβάλλον γίνεται εχθρικό για ανεξάρτητη και ελεύθερη σκέψη. Η δολοφονία της συνδέεται με την ένταση μεταξύ της ελληνορωμαϊκής φιλοσοφικής παιδείας και της ανερχόμενης χριστιανικής εξουσίας. Μετά από αυτή την περίοδο η θεολογία αποκτά κυρίαρχο ρόλο και η φιλοσοφία εντάσσεται περισσότερο σε θρησκευτικά πλαίσια. Αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε η ελληνική φιλοσοφία και σταμάτησε η επιστήμη αλλά πλέον το κέντρο βάρους μετατοπίζεται και η αρχαία φιλοσοφική παράδοση χάνει την αυτονομία της.
Οι νεοπλατωνικοί δεν διάβαζαν τους ελληνικούς μύθους «κατά γράμμα», αλλά τους αντιμετώπιζαν σαν στοχαστικά κείμενα που κρύβουν φιλοσοφικές αλήθειες, σαν έναν «κώδικα» που πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί. Για τους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους οι θεοί δεν ήταν απλά ανθρωπόμορφα όντα, αλλά αλληγορικά σύμβολα κοσμικών αρχών. Ο Δίας συμβόλιζε τον Νου, την ανώτερη διάνοια. Η Αθηνά τη σοφία και τη λογική ενώ ο Ποσειδών τα χαοτικά, συναισθηματικά στοιχεία της ψυχής. Ο μύθος δεν περιγράφει γεγονότα, αλλά εσωτερικές ή κοσμικές διαδικασίες. Οι μύθοι θεωρούνταν περιγραφές λειτουργίας του σύμπαντος. Οι συγκρούσεις μεταξύ θεών συμβολίζουν την τάξη και την αταξία στο σύμπαν. Η γέννηση των θεών στη Θεογονία του Ησιόδου ερμηνευόταν ως σταδιακή εκδήλωση της πραγματικότητας από «το Έν» προς τα πολλά. Οι Νεοπλατωνικοί έβλεπαν τους μύθους και ως «χάρτες της ψυχής». Ο μύθος της ψυχής που «εκπίπτει» συμβολίζει την απομάκρυνση της ανθρώπινης ψυχής από την ανώτερη πνευματική της φύση ενώ οι περιπέτειες των ηρώων είναι η εσωτερική πορεία προς την αυτογνωσία. Οι μύθοι δεν ήταν απλώς φιλοσοφία, αλλά τρόπος ένωσης με το θείο.
Οι Νεοπλατωνικοί επηρεασμένοι από τον Πλάτωνα, πίστευαν ότι οι αλήθειες δεν εκφράζονται εύκολα με λογική και ότι ο μύθος μιλάει σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα (λογικό, συμβολικό, πνευματικό) Οι νεοπλατωνικοί έβλεπαν τη μυθολογία σαν φιλοσοφία με συμβολική μορφή σαν κοσμολογία κρυμμένη σε ιστορίες και σαν οδηγό για την κατανόηση της ψυχής. Δεν τους ενδιέφερε αν ο μύθος είναι «αληθινός», αλλά τι σημαίνει.
Η Νεοπλατωνική άποψη του μύθου του Προμηθέα. Ο Προμηθέας κλέβει τη φωτιά από τον Δία και τη δίνει στους ανθρώπους. Η Ύβρις τιμωρείται φρικτά. Εδώ για τους Νεοπλατωνικούς και την Υπατία η φωτιά συμβολίζει την ευφυΐα, τη γνώση, τη συνείδηση, την τεχνολογία, την ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται και να δημιουργεί. Ο Προμηθεύς παραδίδει στους θνητούς τη νόηση, το σκέπτεσθαι, μέσω της θεϊκής φωτιάς. Ο άνθρωπος έτσι αποκτά κάτι ανώτερο από τη φύση του και κατεβάζει το θείο στο υλικό επίπεδο.
Ο μύθος της Περσεφόνης και η Νεοπλατωνική θέση. Η Περσεφόνη απάγεται από τον Άδη. Τρώει ρόδι και αναγκάζεται να περνά μέρος του χρόνου στον Κάτω Κόσμο και μέρος με τη μητέρα της Δήμητρα. Η Περσεφόνη συμβολίζει την ψυχή η οποία ανήκει σε ανώτερο επίπεδο ύπαρξης ενώ ο Άδης είναι ο κόσμος της ύλης και της φθοράς. Ο μύθος της Περσεφόνης εξηγεί γιατί η ψυχή (Περσεφόνη) είναι δεμένη στην ύλη (Άδης).
Ο αστεροειδής 238 Υπατία, ανακαλύφθηκε το 1884 και πήρε το όνομά του από την Υπατία.
Η ταινία Agora (2009) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ ήταν βασισμένη στη ζωή της.
Το γιαπωνέζικο παραμύθι «Η ιστορία του ανθρώπου που δεν ήθελε να πεθάνει» έγινε ευρύτερα γνωστή στη Δύση μέσα από την καταγραφή της μεταφράστριας Γιέι Θεοδώρα Ουζάκι στις αρχές του 20ού αιώνα.
Μερικές αργοπορημένες σκέψεις πάνω στο βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας»
Η συνάντησή τους στο London Literature Festival και η συζήτησή τους για τη λογοτεχνία, τη δημιουργικότητα και το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Bread of Angels».
Η ArtRock Gallery στην Ερμούπολη της Σύρου φιλοξενεί μια ξεχωριστή βραδιά τέχνης, με την Ιζαμπέλ Ντεριγκό να εξερευνά όσα κρύβονται πίσω από την εικόνα μας
19°
