Quilombo: Μια διαφορετική ομάδα τέχνης που σε καλεί να πειραματιστείς

Στην αρχή, όταν ακούς αυτό το παράξενο όνομα «Quilombo» (Κιλόμπο), αναρωτιέσαι: Τι στο καλό είναι; Είδος χορού, θεάτρου; Μπάντα; Τι; Όποιος τους ξέρει, σου απαντά: Τίποτα και όλα αυτά μαζί!

Οι Quilombo στην Ακαδημία Πλάτωνος είναι ένα σωματείο στο οποίο μπορεί κανείς να απευθυνθεί αν θέλει να νιώσει δημιουργικός, να πειραματιστεί, να εκφραστεί ή απλά να απολαύσει την τέχνη.

Αν σου αρέσει η τέχνη, τα κρουστά, τα πνευστά, η μουσική γενικότερα, ο χορός, το θέατρο, η γιόγκα, το pilates, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, ο αυτοσχεδιασμός, οι ομάδες, τότε δεν έχεις παρά να παρακολουθήσεις ή να συμμετάσχεις σε ένα από τα πολλά εργαστήρια που διοργανώνονται από εθελοντές και επαγγελματίες.

Για μια πρώτη επαφή, κάνε τη safe επιλογή: Πήγαινε στο μπαρ, πιες κάτι και ανακάλυψε τον χώρο συνομιλώντας με τους ανθρώπους του.

Ο πολυχώρος του έχει έκταση 500 τ.μ. και ήδη από την είσοδο διακρίνεται μια σκηνή, στο βάθος αν περιπλανηθεί κανείς ένα πιάνο και στον πάνω όροφο ακόμα μερικοί χώροι.

Σύμφωνα με τους ανθρώπους του, στο Quilombo Centro Cultural ανήκουν όλοι όσοι θέλουν να προσφέρουν στον εαυτό τους τη δυνατότητα να πειραματιστούν με κάτι καινούργιο παρέα με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και με τη βοήθεια όλων των μελών του.

Σύμφωνα με τη σκηνοθέτη και ηθοποιό Νέλλη Πουλοπούλου η οποία, μεταξύ άλλων, παραδίδει μαθήματα αφροβραζιλιάνικου χορού και αυτοσχεδιασμού και τον κοινωνιολόγο και μουσικοθεραπευτή Στέφανο Κόρακα -που θεωρούνται «η ψυχή» της ομάδας- «το Quilombo Centro Cultural δημιουργήθηκε από την επιθυμία διεύρυνσης των μουσικών δραστηριοτήτων της ομάδας Quilombo σε περισσότερα πεδία καλλιτεχνικών πειραματισμών. Η πρόθεση ήταν ο χώρος που φιλοξενεί αυτές τις δραστηριότητες και αποτελεί τον πυρήνα της ομάδας να εκφράζει αυτήν την διάθεση για συλλογικότητες και τη γενικότερη αισθητική αντίληψη των Quilombo».

Τώρα, αν εσύ θέλεις να πάρεις μια μικρή γεύση για το τι εστί Quilombo η τωρινή περίοδος δεν είναι παρά η πλέον κατάλληλη.

Την Τσικνοπέμπτη σε περιμένει στον πολυχώρο της οδού Σερβίων η σχάρα αναμμένη, με παραδοσιακές ελληνικές μελωδίες, ενώ τη Δευτέρα 7 Μαρτίου και την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Μαρτίου, η ομάδα quilombola / physicaltheatre παρουσιάζει στο Art Factory (Πειραιώς 178 και Λαμίας 6, Πετράλωνα) την παράσταση σωματικού θεάτρου «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Η συνέντευξη».

Λίγα λόγια για την παράσταση

Πώς μια διάλεξη για την πληρότητα του σύγχρονου πολιτισμού καταλήγει στην απομυθοποίηση και απορύθμισή του; Η ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους αμφισβητείται. Η αιχμαλωσία γίνεται τόπος συνάντησης όσων αισθάνονται ακόμα ελεύθεροι. Ιθαγενείς της Πολυνησίας δίνουν συνέντευξη σε μια Ευρωπαία δημοσιογράφο. Σχολιάζουν τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό, τις συνήθειες, τις αξίες μας, την ίδια μας την ύπαρξη. Καθρεφτιζόμαστε στα μάτια αυτών που συνήθως καθρεφτίζουν τη φύση.

Η παράσταση, εντάσσεται σε ένα σχέδιο έρευνας με τίτλο «Shaking the facts», έχει ως θέμα την αλλοτρίωση και την ετερότητα και κεντρικό ερώτημα το πώς μπορεί κανείς να ταράξει τα προσωπικά και κοινωνικά δεδομένα σε μια προσπάθεια αναθεώρησής τους. Η παράσταση ανήκει σε μια τριλογία που δημιουργήθηκε μέσα από αυτό το σχέδιο έρευνας και περιλαμβάνει επίσης το ακτιβιστικό δρώμενο «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι – Το κλουβί» και την solo παράσταση «Η φυλακή» .

Οι ανθρώπινοι «ζωολογικοί» κήποι, που ονομάζονταν επίσης «εθνολογικές εκθέσεις» ή «Negro Villages», ήταν περιφραγμένα θεματικά πάρκα στα οποία εκτίθονταν δημόσια ζωντανοί άνθρωποι τον 18ο, τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτό συνέβαινε ώστε να αναδειχθούν οι πολιτιστικές διαφορές μεταξύ του δυτικού πολιτισμού και των ιθαγενών. Πολλά εκατομμύρια Ευρωπαίων και Αμερικανών επισκέφτηκαν αιχμάλωτους Ζουλού, Σενεγαλέζους, Λάπωνες, Πυγμαίους, Νούβιους, Εσκιμώους, Καλμούχους, βουδιστές μοναχούς, Σουδανούς και Ινδιάνους, τους οποίους παρουσίαζαν ως εξωτικά είδη. Τους Αφρικανούς τους φωτογράφιζαν δίπλα σε πιθήκους και χιμπατζήδες, για να δείξουν στους επισκέπτες ότι ήταν πιο συγγενείς με τα ζώα παρά με τον άνθρωπο. Αυτό σταμάτησε περί το 1940. Για τα ζώα το μαρτύριο συνεχίζεται.