Ένα ταξίδι ακόμα: Σεπτέμβριος στην Αυστρία, από το Χάλστατ στο Σάλτσμπουργκ

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που πάω διακοπές αρχές Σεπτεμβρίου. Έχοντας τώρα επιστρέψει, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα το ξανακάνω, εκτός και αν υπάρξει πολύ συγκεκριμένος λόγος. Πολύς κόσμος και πολλή ζέστη, ακόμα και στην κεντρική Ευρώπη, ακόμα και αρχές Σεπτεμβρίου.

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που γυρνάω με ίσο περίπου αριθμό θετικών και αρνητικών εντυπώσεων, αν και προτιμώ να κρατήσω τα θετικά, και να αφήσω τα αρνητικά στην άκρη, φροντίζοντας όμως να μάθω από αυτά και να μην τα επαναλάβω.

Από την άλλη, ήταν σίγουρα η πρώτη φορά που βίωσα κάτι τόσο ιδιαίτερο―παρά το γεγονός ότι αυτό για το οποίο μιλάω είναι μια τουριστική ατραξιόν την οποία έχουν σίγουρα βιώσει εκατομμύρια άνθρωποι πριν από μένα―και αυτό ήταν η επίσκεψη και ξενάγηση στο αρχαιότερο αλατωρυχείο στον κόσμο, βαθιά μέσα στο βουνό του αυστριακού χωριού Χάλστατ.

Το Χάλστατ το ερωτεύτηκα την πρώτη φορά που το επισκέφθηκα, πριν περίπου δύο χρόνια. Πήγα τέλη Νοέμβρη και ήταν παγωμένο και άδειο―ειδικά σε σχέση με τα επίπεδα κόσμου που είχε αυτή τη φορά. Με υποδέχτηκε τότε με -2 βαθμούς Κελσίου και μια καταχνιά που μετέτρεπε ένα ήδη πανέμορφο τοπίο σε κάτι μυθικό και οριακά εξωπραγματικό.

Τότε όμως δεν πρόλαβα να κάνω αυτήν την ξενάγηση στα αλατωρυχεία, και έτσι αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένη να μην το παραλείψω. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι ένας άκρως τουριστικός προορισμός, αλλά ήταν αυτή τη φορά που κατάλαβα πόσο. Μαζί όμως με τον κόσμο με χάλασε και η ζέστη, η οποία αν και στους 25 βαθμούς ήταν αρκετή για να φύγω από εκεί καταϊδρωμένη, ειδικά μετά τη δοκιμασία που πέρασα για να φτάσω στο υψηλότερο σημείο του απ’ όπου ξεκινάει η ξενάγηση μέσα στο βουνό. 

Η όλη ξενάγηση είναι μια σχεδόν τρίωρη εμπειρία συνολικά, η οποία ξεκινά με το τελεφερίκ που σε ανεβάζει από το χωριό στο βουνό. Από εκεί όμως έχεις ένα πραγματικά επώδυνο εικοσάλεπτο περπάτημα ―βασικά είναι ανάβαση― για να φτάσεις στο υψηλότερο σημείο και να μπεις μέσα. Σου δίνουν ειδικά ρούχα να φορέσεις πάνω από τα δικά σου, και αφήνεις όλα σου τα προσωπικά αντικείμενα (εκτός από το κινητό σου αν θες) σε ένα ντουλαπάκι.

Αυτό που δεν γνωρίζεις πριν μπεις, γιατί κανείς δεν σε ενημερώνει εκ των προτέρων, είναι ότι πρώτον, θα περπατήσεις περίπου δύο χιλιόμετρα μέσα στο βουνό, στο οποίο η μέση θερμοκρασία είναι 7 βαθμοί κελσίου. Δεύτερον, θα περάσεις μέσα από πολύ στενά, χαμηλοτάβανα και σκοτεινά τούνελ, και εάν έχεις την παραμικρή υποψία κλειστοφοβίας καλό θα είναι να μην το προσεγγίσεις καν σαν δραστηριότητα.

Τρίτον, ακόμα και αν δεν έχεις φοβίες, η περιήγησή σου μέσα στο βουνό θα σου γεννήσει πολλές σκέψεις τύπου «αν τώρα γίνει ένας σεισμός θα θαφτώ εδώ ζωντανή και δεν θα με βρούνε ποτέ». Βασικά, η πλήρη συνειδητοποίηση του που ακριβώς βρίσκεσαι και τι κοιτάς μπροστά σου όπως και που πατάνε τα πόδια σου, είναι από μόνη της αρκετή για να σου προκαλέσει ίδια επίπεδα δέους και τρόμου. 

Παρά όμως την κούραση, το περπάτημα, και τον στιγμιαίο τρόμο που αναπόφευκτα θα νιώσεις, αξίζει και με το παραπάνω. Ο ξεναγός μας ήταν καταπληκτικός και συμπαθέστατος, και μας μίλησε για την όλη ιστορία του Αλατωρυχείου, το οποίο, βάσει αρχαιολογικών ερευνών, χρονολογείται από περίπου το 5.000 π.Χ.

Εκτός όμως από το Χάλστατ, το οποίο, αν και λιγότερο μαγικό αυτή τη φορά, θα έχει πάντα μια θέση στα βάθη της ψυχής μου, επισκέφθηκα και άλλες 4 λίμνες γύρω από το Σάλτσμπουργκ. Αν και μοιάζουν πολύ, η κάθε μία φαίνεται να έχει τη δική της προσωπικότητα. Τα τοπία γύρω τους ήταν γεμάτα ομορφιά και το οδικό δίκτυο που τις ενώνει φαίνεται ολοκαίνουριο και κάνει την περιήγηση αυτή ξεκούραστη και πολύ ευχάριστη.

Η θερμοκρασία του νερού στις λίμνες ήταν για μένα―που δεν είμαι δεινός κολυμβητής και φίλος της παραλίας γενικότερα―λίγο χαμηλή, οπότε παρόλο που είχα πάρει μαγιό και ο καιρός ήταν ομολογουμένως ιδανικός, δεν βούτηξα. Έβγαλα όμως παπούτσια και κάλτσες, σήκωσα τα πατζάκια του τζιν μου και βούτηξα ποδαράκια.

Τέλος, το Σάλτσμπουργκ καθαυτό, στο οποίο έμενα, δεν μου άφησε την καλύτερη επίγευση, κυρίως λόγω ανθρώπων. Γνωρίζω ότι οι Αυστριακοί γενικότερα διακατέχονται από μια εσωτερική, ίσως έμφυτη, θλίψη, κάτι το οποίο βίωσα πρώτη φορά στη Βιέννη πριν δύο χρόνια. Ωστόσο, στο Σάλτσμπουργκ, η θλίψη αυτή έχει μεταλλαχθεί σε έναν περίεργο συνδυασμό αδιαφορίας και αγένειας, το οποίο σε κάνει να αισθάνεσαι γενικότερα ανεπιθύμητος.

Το πρόβλημα του νερού ήταν βεβαίως μείζον, όπως στις περισσότερες χώρες της κεντρικής Ευρώπης, καθότι ή δεν σου φέρνουν καθόλου, ή στο σερβίρουν κυριολεκτικά σε σφηνοπότηρο, ή στο χρεώνουν χρυσό. Ένα όμως ακόμα πρόβλημα που με εξέπληξε ήταν αυτό της τουαλέτας. Απ’ ότι φαίνεται δεν είναι όλα τα καταστήματα εστίασης υποχρεωμένα να έχουν τουαλέτα―όπως έτυχε και δεν είχε ένα κατά τα άλλα εκπληκτικό καφέ στο οποίο πηγαίναμε κάθε πρωί για καφέ και γλυκό―και γενικότερα δεν επιτρέπουν να χρησιμοποιήσεις τις τουαλέτες των καταστημάτων αν δεν είσαι πελάτης, οπότε σε περίπτωση ανάγκης η μόνη σου επιλογή είναι οι δημόσιες τουαλέτες τις οποίες πληρώνεις και στις οποίες η χρέωση ποικίλλει από 50 λεπτά έως 1 ευρώ.

Όλως τυχαίως, σε ένα από τα εστιατόρια που επισκεφθήκαμε ο σερβιτόρος μας ήταν ένας Έλληνας ο οποίος μετανάστευσε στην Αυστρία πριν από περίπου 20 χρόνια, και είχε―βασικά παραείχε―διάθεση για κουβέντα. Του θέσαμε λοιπόν τα παραπάνω ερωτήματα περί νερού και μπάνιου και ουσιαστική απάντηση δεν πήραμε. Η δικαιολογία ήταν ότι έρχεται πάρα πολύ κόσμος, και έτσι το κόστος νερού, σαπουνιού και χαρτιού τουαλέτας ήταν λέει υπέρογκο, οπότε τα κόψανε. Όταν τον ρωτήσαμε γιατί απλά δεν το συμπεριλαμβάνουν αυτό το κόστος στις τιμές των υπηρεσιών που παρέχουν μας κοίταγε σαν να του ζητήσαμε να μας εξηγήσει τι ακριβώς είναι ο ορίζοντας γεγονότων σε μία μαύρη τρύπα.

Overall, που λένε και στο χωριό μου, ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι με απίστευτα όμορφους προορισμούς και τοπία. Τοπία που για εμένα προσωπικά είναι βγαλμένα από παραμύθια. Η φύση, το πράσινο, τα επιβλητικά βουνά, και οι αχανείς αυτές λίμνες, στο σύνολό τους μου προσφέρουν απλόχερα μια εσωτερική γαλήνη και μια απαράμιλλη ευφορία που δεν έχω αισθανθεί ποτέ σε κάποιο παραθαλάσσιο τοπίο.

Θεωρώ δε ότι η εξερεύνηση καινούριων πόλεων, χωριών και χωρών γενικότερα είναι ότι πιο πολύτιμο μπορούν τα χρήματα για τα οποία δουλεύουμε να «αγοράσουν». Μια νέα οπτική, ένας άλλος τρόπος ζωής ή λειτουργείας γενικότερα, σε κάνει να βγαίνεις από τα κουτάκια σου, να αμφισβητείς, να αναρωτιέσαι, και ενίοτε να αλλάζεις.

Ένα ακόμα ταξίδι, λοιπόν, στη φαρέτρα εμπειριών που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου, που θα θυμάμαι μια ζωή, που θα με κρατάνε ευτυχή μέχρι το επόμενο.