Η αγαπημένη ασχολία της Άννας Μάσχα στο χωριό Πέρδικα, είναι οι βόλτες.
Η Αίγινα δεν είναι ο τόπος καταγωγής μου. Δεν παύω όμως να την επισκέπτομαι χειμώνα καλοκαίρι για λίγες εβδομάδες –μέχρι και για μήνες κάποιες φορές– τα τελευταία 40 χρόνια. Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας μου, ελλείψει κανονικού χωριού, αποφάσισε να «υιοθετήσει» ένα χωριό στην Αίγινα. Ένα όμορφο ψαροχώρι με το όνομα Πέρδικα, που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νησιού, και τελικά μάλλον η Πέρδικα «υιοθέτησε» εμάς. Για να πας στην Πέρδικα, ακολουθείς τον δρόμο από το λιμάνι της Αίγινας δεξιά προς τα νότια. Υπέροχη παραλιακή διαδρομή 15 λεπτών περίπου. Στα αριστερά, παλιές επαύλεις, εξοχικά με χρώμα δεκαετίας ’70, ατελείωτα στρέμματα φιστικιές, το αγαπημένο Σινέ Ακρογιάλι, το Κακοπέρατο, η Αιγινίτισσα –ένας λόφος με εξοχικά κυρίως και θέα στο ηλιοβασίλεμα– και στα δεξιά η θάλασσα, οι παραλίες Μαραθώνας 1 και Μαραθώνας 2, το Αγκίστρι στο βάθος, τα βουνά της Επιδαύρου ακόμη και πιο πίσω, ευκάλυπτοι, πεύκα, φιστικιές, κι άλλοι ευκάλυπτοι, καλαμιές, το Aigina Maris, το παρατημένο ξενοδοχείο-φάντασμα με την υπέροχη μικρή παραλία του, και μ’ αυτά και μ’ αυτά, έφτασες στην Πέρδικα.
Έχει αλλάξει αρκετά το χωριό από τότε που το πρωτογνώρισα, τη δεκαετία του ’80. Έχει χτιστεί πολύ – ένα, βεβαίως, καθόλου πρωτότυπο φαινόμενο. Κάποια πράγματα υπάρχουν πια μόνο ως ανάμνηση, το περίπτερο του κυρ Σώζου, ο τέλειος ελληνικός καφές του κυρ Σάββα. Η ντίσκο Οινόη – αυτή δεν ήταν στην Πέρδικα, αλλά στην παραλιακή διαδρομή, δεν πειράζει όμως. Θα τη θυμόμαστε πάντα με αφόρητη νοσταλγία.
Τι κάνεις λοιπόν στην Πέρδικα; Mε μια τυρόπιτα στο χέρι ή ένα κομμάτι κέικ από τον φούρνο, αρχίζεις τις περαντζάδες. Για μπάνιο έχει μια αμμουδιά στο λιμάνι της, ρηχή και ήμερη. Δεν την πιάνει κανένας καιρός. Κυρίως όμως η Πέρδικα έχει βράχια. Η περίφημη Γλύστρα είναι μια βραχογραμμή πολύ φροντισμένη από τον δήμο, με πέτρινα παγκάκια και ψάθινα σκέπαστρα και σκαλάκια για εύκολη πρόσβαση στο νερό. Η θάλασσα εκεί είναι βαθιά και δροσερή. Κολυμπάμε μέχρι τη Μύτη – την άκρη της χερσονήσου πάνω στην οποία είναι χτισμένο το χωριό. Στη Μύτη δίνεις πάντα το ραντεβού για το ηλιοβασίλεμα. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Σώζων. Οι μισοί ντόπιοι λέγονται Σώζος και Σωζία.
Εγώ κάνω μπάνιο στα δικά μου βραχάκια. Ένα λεπτό περίπου μακριά από το σπίτι που νοικιάζουμε. «Ευλογημένοι στην τοποθεσία Ρεμάκι», λέμε αστειευόμενοι οι λουόμενοι της γειτονιάς. Έχω γδαρθεί άπειρες φορές στα βράχια της Πέρδικας, αυτά τα σκουρόχρωμα κεραμιδί-γκρι-καφέ βράχια, που είναι αποτέλεσμα ηφαιστειακών διεργασιών. Το ηφαίστειο των Μεθάνων είναι σε απόσταση αναπνοής απ’ το νησί. Στα νερά αυτά, εκτός από ψάρια και αχινούς, έχει άπειρα καβούρια –η χαρά των παιδιών–, έχει και κορμοράνους. Θαλασσοκόρακες βουτηχτές που φτάνουν έως και στα 60 μέτρα βάθος και που δεν τους παίρνεις χαμπάρι μέχρι να τους δεις ξαφνικά σ’ έναν βράχο δίπλα σου. Επίσης έχει φώκιες. Φεύγουν από το σπίτι τους, τη φωκοσπηλιά που βρίσκεται στο απέναντι νησάκι, τη Μονή, και μπορεί να δεις καμιά να κολυμπάει ήρεμα δίπλα σου. Εμένα πάντως τόσα χρόνια δεν με έχει τιμήσει καμία φώκια με τη συντροφιά της.
Και μετά φαγητό. Το χωριό είναι διάσημο για τις ψαροταβέρνες του και το φρέσκο ψάρι, πιασμένο, μπορεί, και λίγη ώρα πριν στα νερά των απέναντι ακτών της Πελοποννήσου. Εγώ τρώω στην καταπληκτικότερη απ’ όλες τις ταβέρνες, τον Μίλτο – άνθρωποι αγαπημένοι, είμαστε κουμπάροι τους και νονοί. Τρως και χαζεύεις την κίνηση στο λιμάνι. Από βάρκες μέχρι ιστιοπλοϊκά και πολυτελή γιοτ, το λιμάνι της Πέρδικας έχει διευρυνθεί και χωράει πολλά σκάφη. Παλιά, ίσα που χωρούσε ν’ αράξει η υδροφόρα που μας έφερνε νερό δύο και τρεις φορές την ημέρα στη διάρκεια του καλοκαιριού. Και μετά καφέ ή ποτό. Στο Μικρό Καφέ, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα νησί των Κυκλάδων, απολαμβάνεις το τοπίο: τα οχυρά, τη χερσόνησο των Μεθάνων, τη Μονή, και φυσικά το ηλιοβασίλεμα.
Αγαπημένη μου ασχολία στο χωριό είναι οι βόλτες. Την άνοιξη είναι όλα υπέροχα, ανθισμένα, δροσερά. Το καλοκαίρι είναι πιο δύσκολα – το χωριό δεν έχει ψηλά σπίτια που να κάνουν σκιά κι ο ήλιος είναι ανελέητος. Η ζωή κυλάει αργά εδώ. Το μεσημέρι οι ντόπιοι που ξέρουν δεν κυκλοφορούν στα δρομάκια, τα σούπερ μάρκετ κλείνουν για σιέστα. Τα παραδοσιακά σπίτια του χωριού, συνήθως σε σχήμα Γ, έχουν αυλές, μποστάνια, κήπους με λουλούδια κι από 3-4 λεμονιές, ελιές, μια ροδιά, μια αμυγδαλιά, αγιόκλημα, γιασεμί, μπουκαμβίλιες και αροκάριες. Είναι το μέρος με τις περισσότερες αροκάριες που έχω δει.
Αφήνω για το τέλος τη Μονή, το νησάκι που βρίσκεται σε απόσταση 10 λεπτών με το καραβάκι. Ένας μικρός παράδεισος τύπου «Γαλάζια Λίμνη», με τιρκουάζ νερά και πευκοδάσος που φτάνει ως τη θάλασσα. Το νησάκι δεν κατοικείται από ανθρώπους, γιατί κατοικείται από ελάφια, παγόνια και πιο ψηλά μπορεί να δεις και αγριοκάτσικα. Αν προσπεράσεις την πολυκοσμία του Αυγούστου και τη συνήθη καντίνα με τις ομπρελοξαπλώστρες και τη διακριτική, ωστόσο, μουσική κι αρχίσεις την εξερεύνηση, θα μαγευτείς. Κι αν σε βαστούν τα πόδια σου κι ανέβεις ως την κορυφή, στο γερμανικό παρατηρητήριο, η θέα θα σε ανταμείψει. Αυτό το κομμάτι του Αργοσαρωνικού, η πανέμορφη πόλη της Αίγινας, τα βουνά της Επιδαύρου, το Αγκίστρι, τα Μέθανα, ο Πόρος –όταν η ατμόσφαιρα είναι διαυγής, μπορείς να δεις και την Ύδρα!–, το Πετροκάραβο, ένας βράχος καταμεσής στη θάλασσα που μοιάζει με παλιό φέρι-παντόφλα. Απέναντί σου η Πέρδικα, άσπρη κάτω απ’ τον ήλιο, κι από πάνω το Όρος, το ψηλότερο βουνό του νησιού. Κι όλα αυτά μια ώρα μακριά από το λιμάνι του Πειραιά.
Ο φαρμακοποιός και ιδρυτής της APIVITA μιλάει για το νησί του Ιπποκράτη, τον φυσικό πλούτο της και τη βαθιά σχέση του νησιού με την υγεία και την ανθρώπινη σοφία
17°
