Τσίπρας Νο2 - Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης Νο2

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2014, ο τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, το μανιφέστο των πολιτικών του για την αντιστροφή των μέτρων λιτότητας, που έμεινε στην ιστορία ως «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Σύμφωνα με τις δηλώσεις που έκανε στις αρχές του 2015, το πρόγραμμα αυτό ήταν μη διαπραγματεύσιμο με την Τρόικα (τους μετέπειτα θεσμούς) και επρόκειτο «να εφαρμοστεί πλήρως ώστε να τερματιστεί η ανθρωπιστική κρίση».

Το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο κατέστη αναπόφευκτο εξαιτίας του λαϊκισμού και της αναξιοπιστίας εκείνης της Αριστεράς

Δέκα μήνες μετά, η ελληνική κυβέρνηση και οι δανειστές κατέληξαν σε συμφωνία, με βάση την οποία η κυβέρνηση έπρεπε να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας, πράγμα που κατέστησε πρακτικά αδύνατη την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονταν στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στο μεταξύ, και λόγω της καθυστέρησης των διαπραγματεύσεων, το χρέος της χώρας είχε επιβαρυνθεί με δεκάδες δισ. ευρώ. Το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο κατέστη αναπόφευκτο εξαιτίας του λαϊκισμού και της αναξιοπιστίας εκείνης της Αριστεράς.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας ως αρχηγός του νέου κόμματος που ίδρυσε πρόσφατα θα παρουσιάσει, στο πλαίσιο της φετινής ΔΕΘ, ένα νέο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που «θα βγάλει τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα», με την προϋπόθεση ότι θα ξαναγίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας. Οι συνθήκες βέβαια είναι πολύ διαφορετικές, η μνήμη αδυνατισμένη και ο πρωθυπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» ανεβαίνει στη Μακεδονία κραδαίνοντας το σλόγκαν «περασμένα-ξεχασμένα».

Η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε, για μια ακόμα φορά, στις ημερομηνίες της παρουσίασης του προγράμματος Τσίπρα και όχι στο γεγονός αυτό καθ’ εαυτό. Ωστόσο, δεν έχει τόση σημασία το ποιος θα μιλήσει πρώτος, όσο το τι θα πει. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο πρωθυπουργός δείχνει ανοιχτά την προτίμησή του στην αντιπαλοποίηση του Τσίπρα, αφού η «Ιθάκη», τα βίντεο και οι τριλογίες του μοιάζουν βούτυρο στο ψωμί μιας κυβέρνησης που όσο περισσότερο πλησιάζει το άνοιγμα της κάλπης, τόσο αυξάνεται ο δημοσιονομικός χώρος για νέες παροχές και επιδόματα.

Η επιλογή αντιπάλου, ωστόσο, δεν δίνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη το δικαίωμα να κάνει απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για την αξιωματική αντιπολίτευση και τον αρχηγό της. Άλλωστε η «ασχετοσύνη» που πρόσαψε στον Νίκο Ανδρουλάκη επιστρέφεται όταν η κυβέρνηση υλοποιεί, έστω και καθυστερημένα, προτάσεις του ΠΑΣΟΚ (π.χ. σύνταξη χηρείας), ενώ δεν τον απαλλάσσει από την υποχρέωση να εξηγήσει γιατί τα funds έχουν την ευκαιρία να αγοράζουν τζάμπα τα κόκκινα δάνεια, τα σπίτια δηλαδή των πολιτών, και όχι οι ίδιοι οι οφειλέτες.

Σχετικό Άρθρο

Πολιτικη & Οικονομια Γιατί φέτος η ΔΕΘ θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον;

Τόνια Ζαραβέλα 01.09.2026, 11:32

Ο ιδρυτικός στόχος του «Κινήματος Αλλαγής» ήταν να φύγουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από την εξουσία και να συγκροτηθεί μια ευρεία δημοκρατική παράταξη, ικανή να διεκδικήσει την εξουσία απέναντι στη Νέα Δημοκρατία

Η μόνη δύναμη που μπορεί να «σπάσει» το δίπολο ΝΔ-ΕΛΑΣ είναι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Άλλωστε, αυτός ήταν ο ιδρυτικός διπλός στόχος του «Κινήματος Αλλαγής» το 2017. Από τη μία, να φύγουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από την εξουσία και από την άλλη, να συγκροτηθεί μια ευρεία δημοκρατική παράταξη, ικανή να διεκδικήσει την εξουσία απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Δυστυχώς ο στόχος επετεύχθη σχεδόν κατά το ήμισυ μόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές του 2019, αλλά διατηρώντας ισχυρό ποσοστό σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Κι από την άλλη η ΝΔ σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση που συνεχίζεται για δεύτερη συνεχόμενη θητεία.

Οι κάλπες της άνοιξης είναι μεγάλη ευκαιρία για την προώθηση και επίτευξη του διπλού στόχου. Στις εκλογές αυτές, ιδεολογικός, πολιτικός και προγραμματικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι η ΝΔ και η συντηρητική παράταξη. Ωστόσο, η ανάδειξή του σε αξιωματική αντιπολίτευση είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να αφήνονται περιθώρια συνεργασίας με την ΕΛΑΣ του Τσίπρα που, στην πραγματικότητα, του ανοίγουν τον δρόμο προς την εξουσία. Η αξιοπιστία της αυτόνομης πορείας θα κριθεί από το κατά πόσο θα συσπειρωθεί, πολιτικά και κοινωνικά, η δημοκρατική παράταξη, μακριά από τους επικίνδυνους λαϊκιστές και τις μεταγραφές καιροσκόπων.