Γιάννης Κακλέας: η ευχαρίστηση που μου προσφέρει το καλοκαίρι η Κέρκυρα κι οι άνθρωποί της μου είναι πολύτιμη.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι ο τύπος που σκαρφαλώνει βράχια, κατεβαίνει βουνοπλαγιές, αγνοεί τα γαϊδουράγκαθα κι έπειτα από μισή ώρα, μες στον ιδρώτα, φτάνει στην παραλία των ονείρων του. Το ζηλεύω βέβαια, και ακούω με μεγάλο ενδιαφέρον τα κατορθώματα κυρίως των ηθοποιών μου, όταν μαζευόμαστε τον Σεπτέμβριο για τις εναρκτήριες πρόβες της σεζόν. Άλλος ανεβοκατέβαινε ηφαίστεια στη Νίσυρο, άλλη χάθηκε από προσώπου Γης στη Γαύδο, άλλος βρήκε καταφύγιο στις σπηλιές του Καστελόριζου. Κι όταν φτάνει η σειρά μου και λέω ότι έβγαλα το καλοκαίρι μου στην Κέρκυρα –για μία ακόμα φορά– δεν διακρίνω σπίθα ενθουσιασμού στα μάτια τους. Τους καταλαβαίνω. Για πολλούς οι καλοκαιρινές διακοπές είναι συνυφασμένες με την περιπέτεια, για μένα με την απόλαυση: Ένα ξενοδοχείο με ωραία θέα στη θάλασσα, μπάνιο σε νερά κρυστάλλινα, μια ψαροταβέρνα που μοσχοβολάει φρέσκο ψάρι, βόλτα στην πόλη με γοητευτική ιστορικότητα που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές, άγρια φύση που σε μαγεύει και πολιτισμός! Αυτή είναι η δική μου Κέρκυρα.
Και πιστέψτε με. Δεν είναι καθόλου πληκτικές οι διακοπές σε ένα τόσο όμορφο νησί. Εξαρτάται, βέβαια, τι θέλεις. Εγώ, ένας αμετανόητος άνθρωπος της πόλης, που η κίνηση, ο ήχος και οι δονήσεις της είναι πια στο αίμα μου, θέλω το μέρος που πάω να συνδυάζει την ησυχία της απόμακρης παραλίας και τη δυνατότητα να βρεθώ το βράδυ στην ένταση της πόλης. Και η Κέρκυρα είναι ο απόλυτος συνδυασμός!
Δεν θεωρώ ότι είναι κοσμικό νησί – κάτι που σιχαίνομαι. Λόγω του μεγέθους της, χάνεσαι. Υπάρχουν γωνιές στην πόλη που ανακαλύπτεις, χωριά που δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν, κι αν δεν θες, δεν βλέπεις άνθρωπο. Αν θες την κοσμικότητα, με μια βόλτα στο Λιστόν ξεχαρμανιάζεις. Με λίγη φαντασία, είναι σαν να βολτάρεις στη Rue de Rivoli στο Παρίσι.
Η Κέρκυρα είναι ένα πολυδιαφημισμένο παγκοσμίως νησί. Είναι πολύ γνωστές οι ομορφιές της. Υπάρχουν τα μέρη που δεν μπορείς να μην τα επισκεφτείς, όπως η Παλαιοκαστρίτσα, το Ποντικονήσι, το Αχίλλειον, το Canal d΄Amour, το Μον Ρεπό, το βενετσιάνικο φρούριο. Αλλά, αν πηγαίνεις στο νησί για εικοστή φορά, έχεις τη δική σου Κέρκυρα αλλά και τους ανθρώπους της με τους οποίους έχεις δεθεί με τα χρόνια.
Η βόρεια Κέρκυρα είναι η αγαπημένη της Φρόσως, της γυναίκας μου, κι έγινε και δική μου αγαπημένη. Η παραλία της Κερασιάς, μόλις 3 χλμ. από την Κασσιόπη, είναι το τάμα μου για το πρώτο μπάνιο. Βγαίνω από τη θάλασσα 15 χρόνια νεότερος. Δεν υπάρχουν τέτοια νερά! Πεντακάθαρα, κρυστάλλινα, με σμαραγδένιες αποχρώσεις. Το τοπίο άγριο και καταπράσινο, με τα δέντρα να φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα και με την ψαροταβέρνα της Τερέζας και του Νικάτσα. Διαμάντια του Ιονίου! Με όλη την κερκυραϊκή τρέλα και την αρχοντική τους ευγένεια.
Μετά την Κερασιά, ένα ταξιδάκι στην Παλιά Περίθεια, αυτό το χωριό-φάντασμα στις πλαγιές του Παντοκράτορα. Το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Κέρκυρας. Πατώντας το πόδι σας εκεί, θα νιώσετε την αύρα του και θα ταξιδέψετε στον χρόνο, καθώς τα ερειπωμένα αρχοντικά και τα λιθόστρωτα καλντερίμια του αποπνέουν την ιστορία του τόπου. Ωραίο φινάλε στην ταβέρνα του θεατρόφιλου Αλκίνοου. Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε την καρυδόπιτα της γιαγιάς, με καρύδια μαζεμένα από τις καρυδιές του χωριού. Μην ξεχάσω και τις κρυφές απολαύσεις στην πόλη, με βάση τον Μπερντέ και το τσιπουράδικο Εκτός Σχεδίου του Βασίλη και της Μέλπως, όπου συμβαίνουν μαγικές βραδιές με ρεμπέτικη μουσική και προεξάρχοντα τον καταπληκτικό αγγειοπλάστη Κώστα με το μπουζούκι και την παρέα του. Βραδιές κρασοκατάνυξης βγαλμένες από τις προπολεμικές γειτονιές του Βαμβακάρη.
Με δυο λόγια: Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι στις διακοπές μου ανακαλύπτω άγνωστα τοπία απόκρημνα και μυστηριώδη, αλλά, ομολογώ, η ευχαρίστηση που μου προσφέρει το καλοκαίρι η Κέρκυρα κι οι άνθρωποί της μου είναι πολύτιμη.
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
Ο Νορβηγός δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας αγόρασε το θρυλικό «Κόκκινο Σπίτι» της Αλκυόνης Παπαδάκη στο Νέο Χωριό στην Κρήτη, αναβίωσε μαζί με αυτό και τον ελαιώνα του και βρήκε τη χαρά του
17°
